ตอนที่ 5 ช่วยงาน

ตอนที่ 5 ช่วยงาน

ไผ่เลี้ยวรถเข้าไปจอดในวัดแห่งหนึ่ง ด้านในมีรถหลายคันจอดเรียงอยู่ และมีกลุ่มคนแต่งตัวคล้าย ๆ แพทย์กำลังช่วยกันยกกรงแมวและหมาอยู่เต็มไปหมด

“มึงพากูมาวัดทำไมวะ จะให้กูมาทำบุญเหรอ” กั้งถามทันทีที่ไผ่จอดรถ ใกล้กับรถพวกนั้น

“เปล่า” ไผ่ตอบเรียบ ๆ ก่อนดับเครื่องแล้วหันมามองเธอ “วันนี้กลุ่มฉันมาทำงานกลุ่ม ช่วยรุ่นพี่ทำหมันหมาแมวจรจัดที่วัดนี้”

“หืม” กั้งทำหน้างง “ทำหมันหมาแมว”

“อืม” ไผ่พยักหน้า “ที่นี่มีคนเอาหมาแมวมาปล่อยเยอะ ทางวัดเลยขอให้คลินิกอาสามาช่วยทำหมัน เพื่อลดการเพิ่มจำนวนประชากรของหมาแมวจรจัดนะ”

กั้งพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังคงขมวดคิ้วอยู่ “แล้วมึงพากูมาด้วยทำไม กูเรียนวิศวะนะ ไม่ได้เรียนหมอหมาเหมือนมึง”

ไผ่หันมามองเธอ เขายิ้มมุมปากบาง ๆ ก่อนตอบ “กลัวเธอเหงา เลยชวนมาด้วย”

“เหงา” เธอถามกลับทันที “แล้วมึงคิดว่ากูจะทำอะไรได้บ้างวะ จะให้กูจับหมาเหรอ หรือว่ามากัดกับหมา”

คำถามกวน ๆ ของกั้งเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ของไผ่ที่นั่งอยู่ข้างหลัง จนกั้งต้องหันไปมองอย่างเขิน ๆ เพราะเธอดันลืมตัวเถียงกับไผ่เหมือนอยู่กันตามลำพัง

แต่ไผ่กลับยิ้มอย่างนึกสนุก ที่เห็นเธอเขิน “ทำอะไรไม่เป็นก็ไม่ต้องทำ” เขาตอบนิ่ง ๆ แต่แววตากลับมีแววเจ้าเล่ห์ “แค่มายืนเกะกะก็พอ”

“ไอ้เชี่ยไผ่ มึงพูดอีกทีดิ” กั้งยกมือเตรียมฟาดใส่ไผ่ แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ล้อเล่นน่า ฉันรู้ว่าเธอไม่ทำตัวเกะกะหรอก งานที่เธอช่วยได้มีแน่ ๆ ไว้ลงรถก่อนเดี๋ยวฉันบอก” ไผ่บอกก่อนจะเปิดประตูรถลงไปก่อน

“มึงนี่แม่ง” กั้งส่ายหน้ากับความกวนของไผ่ แต่ก็ยังเดินตามเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อกั้งเดินตามไผ่เข้ามาด้านในอาคารเก่าของวัด ที่ตอนนี้ถูกจัดเป็นสถานที่สำหรับทำหมันชั่วคราว รุ่นพี่ของไผ่หลายคนก็หันมามองทั้งสองคน ก่อนที่จะมีคนเอ่ยทัก

“พาสาวที่ไหนมาด้วยไผ่ แฟนเหรอ”

กั้งชะงักเท้าทันทีที่ได้ยินคำถาม “ปะ...เปล่า เพื่อนค่ะ” เธอตอบกลับทันที

แต่ไผ่กลับพูดหน้าตาเฉย “ตอนนี้ยังไม่ใช่ครับ...แต่อนาคตไม่แน่”

“ไอ้เชี่ยไผ่ มึงพูดอะไรของมึง” เธอเรียกชื่อเขาเสียงดังจนรุ่นพี่แถวนั่นพากันหัวเราะ

“อนาคตจะเป็นหรือไม่เป็นก็ช่าง แต่ตอนนี้มาช่วยพี่ถือกล่องยานี่ไปหน่อยสิ” รุ่นพี่คนหนึ่งเรียก ไผ่พยักหน้ารับก่อนจะหันมามองกั้ง

“เธอนั่งรออยู่แถวนี่ก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันมา แค่ระวังอย่าไปกัดกับหมาตัวไหนก็พอ”

“มึงพูดว่าไงนะ” กั้งถามทวนคำถามอย่างเอาเรื่อง “ระวังกูไปกัดกับหมา ไม่ใช่ระวังหมากัดกูใช่มั้ย”

“ฉันพูดเล่น เธอเดินเล่นได้ แต่ระวังหมาแมวที่ยังไม่เข้ากรงด้วย พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นหมาจรจัดทั้งนั้น ระวังมันกัด” ไผ่บอกพร้อมกับยกมือลูบหัวเธอเบา ๆ

กั้งยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกับการกระทำที่ไม่ค่อยชิน ก่อนเธอจะบ่นเสียงเบา ๆ “ลูบหัวกูเป็นหมาเลย”

“ฉันไปก่อนนะ อย่าซนล่ะ”

“เออ รู้แล้ว”

หลังจากไผ่เดินไปช่วยรุ่นพี่ขนกล่องยา กั้งก็ยืนกอดอกมองไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้จะทำอะไร

“เฮ้อ…พากูมาแล้วก็มาทิ้งกูไว้แบบนี้เนี่ยนะ แล้วจะพากูมาทำไม” เธอบ่นเบา ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างหงุดหงิด

แต่กั้งยังไม่ทันได้คิดว่าจะเดินไปทางไหนหรือทำอะไร ก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเสื้อกาวน์เดินตรงมาหา ก่อนจะทักเธอ

“น้องกั้งใช่มั้ยคะ”

“เอ่อ…ใช่ค่ะ”

“พอดีไผ่เขาฝากน้องไว้กับพี่น่ะ บอกว่าถ้าน้องอยู่คนเดียวจะเบื่อ เลยให้พี่หาอะไรให้น้องทำหน่อย” รุ่นพี่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางโต๊ะที่มีแฟ้มที่มีเอกสารวางเรียงอยู่

“ช่วยพี่กรอกข้อมูลมั้ย แค่เขียนชื่อเจ้าของ ชื่อสัตว์ เพศ น้ำหนักอะไรพวกนี้เอง ไม่ยากหรอก”

“อ่อ ได้ค่ะ แค่ไม่ต้องไปวิ่งไล่หมา ฉันน่าจะทำได้” กั้งตอบ ก่อนจะเดินตามรุ่นพี่ไปนั่งที่โต๊ะ ส่วนรุ่นพี่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ กับมุกของเธอ

กั้งนั่งลงที่เก้าอี้ข้างรุ่นพี่ แล้วเริ่มกรอกชื่อในใบแรกทันที

“ชื่อเจ้าของ ชื่อสัตว์ เพศ น้ำหนัก” เธอพึมพำกับตัวเองระหว่างเขียน “ไม่ยากแฮะ”

รุ่นพี่หัวเราะ ก่อนหันหน้ามาถาม “ใช่ แค่นี้แหละจ้ะ ทำได้ใช่มั้ย”

“ค่ะ ทำได้” กั้งตอบ แต่แทนที่รุ่นพี่จะหันหน้ากลับไปแล้วทำงานของเธอต่อ แต่เธอกลับเอาแต่มองหน้ากั้งไม่เลิก จนกั้งต้องถามออกไป

“หน้าฉันมีอะไรติดเหรอคะ”

รุ่นพี่ส่ายหน้า “พี่แค่อยากมองหน้าว่าที่แฟนของไผ่ให้ชัด ๆ แค่นั้นนะ”

“ว่าที่แฟนอะไรคะ ฉันกับหมอนั่นเป็นแค่เพื่อนกัน” กั้งรีบปฏิเสธ “หมอนั่นแค่พูดเล่น พี่อย่าไปเชื่อสิ”

“พูดเล่นเหรอ พี่ว่าน่าจะไม่นะ เพราะพี่ไม่เคยเห็นไผ่พาผู้หญิงคนไหนมาด้วยแบบนี้มาก่อน”

“ไม่เคยเหรอคะ” กั้งถามพลางขมวดคิ้ว “ที่ผ่านมาหมอนั่นก็เคยมีแฟนนี่ เขาไม่เคยพาใครมาเลยเหรอ”

รุ่นพี่พยักหน้าให้ “ใช่ ไม่เคยพามา น้องคนแรกเลย”

“อ๋อ...เหรอคะ” กั้งพูดก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ “ก็คงเพราะไม่มีใครอยากมาทำหมันหมาเหมือนฉันมั้งคะ”

“ฮ่า ๆ ไม่หรอก พี่ว่าไผ่คงอยากให้เธอมาด้วยมากกว่า” รุ่นพี่พูดยิ้ม ๆ

กั้งชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้ากรอกเอกสารต่ออย่างไม่ตอบอะไร เธอพยายามไม่ใส่ใจ แต่หัวใจมันดันเต้นแปลก ๆ ขึ้นมาซะงั้น

“น้องกั้ง” รุ่นพี่เรียกกั้งเบา ๆ พลางชี้ไปทางไผ่ “ดูนั่นสิ”

กั้งเลยมองไปตามมือที่รุ่นพี่ชี้ไป แล้วเธอก็เห็นไผ่ยืนอยู่ตรงมุมนึงของศาลา เขากำลังช่วยเพื่อนเขายกกรงหมาใบใหญ่

“พี่ให้ฉันดูอะไร” กั้งถาม เพราะมันก็ไม่ได้มีอะไรแปลก ก็แค่ไผ่กำลังทำงาน

“ก็ให้ดูไผ่ไง ว่าตอนไผ่อยู่กับคนอื่นกับตอนอยู่กับเธอต่างกันแค่ไหน”

“ต่าง?” กั้งยังคงไม่เข้าใจ

รุ่นพี่เลยได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะอธิบาย “ก็ปกติไผ่จะพูดน้อย ทำงานเก่ง ไม่เล่น ไม่แกล้งใคร เป็นพวกถามคำตอบคำ นิ่ง ๆ เงียบ ๆ” รุ่นพี่บอก พร้อมกับมองหน้ากั้ง “แต่เวลาอยู่กับเธอ ไผ่เขาดูต่างจากปกติเลยนะ”

“ต่างยังไงคะ”

“ก็ตั้งแต่ที่ไผ่เดินเข้ามาพร้อมเธอ พวกพี่เห็นไผ่ทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะ ทั้งแกล้งเธอ ทั้งที่ปกติไม่เคยทำไง”

 “ไม่เคยทำเลยเหรอ” กั้งถามเหมือนไม่เชื่อ “เวลาอยู่กับฉันหมอนั่นปากร้ายจะตาย  แถมยังชอบกวนอีกต่างหาก”

“ใช่” รุ่นพี่ตอบยิ้ม ๆ “พี่ว่าไผ่เป็นแบบนี้แค่กับเราคนเดียวนะ”

“แค่กับฉัน” กั้งถามพร้อมกับชี้ไปที่ตัวเอง

รุ่นพี่ก็พยักหน้ายืนยัน “ใช่ แค่กับเธอ”

“พี่คิดมากไปเองแล้ว หมอนั่นไม่ได้เป็นแบบนี้แค่กับฉันสักหน่อย” กั้งส่ายหน้าปฏิเสธ “กับเพื่อนฉัน หมอนั่นก็คุยเล่นเหมือนกัน ฉันว่าพี่แค่ไม่เคยเห็นอีกมุมของหมอนั่นมากกว่า เลยคิดว่าเขาปฏิบัติกับฉันต่างออกไป”

พูดจบเธอก็ก้มหน้าลงสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ รุ่นพี่เลยได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะทำงานตัวเองต่อไปเหมือนกัน

หลังจากช่วยงานเสร็จ กั้งก็ยืนยืดเส้นยืดสายอยู่หน้าศาลา ก่อนที่เสียงทุ้ม ๆ ของไผ่ดังขึ้นข้างหลัง

“กลับกันเลยมั้ย”

กั้งหันกลับไปมอง แล้วก็เจอไผ่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาเปิดขวดน้ำแล้วยื่นให้เธอ เธอรับขวดน้ำมาก่อนยกขึ้นดื่มไปหลายอึก

“แล้วมึงเสร็จงานแล้วเหรอ”

“อืม...เสร็จแล้ว”

“งั้นก็กลับดิ รอไร” เธอบอกก่อนเดินตรงไปที่รถของไผ่ ที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถโดยที่มีไผ่เดินตามหลัง

“เปิดแอร์แรง ๆ เลยร้อน” ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถ กั้งก็ออกคำสั่งทันที “แล้วเพื่อนมึงไปไหน ทำไมยังไม่มา” กั้งถามเพราะไม่เห็นกลุ่มเพื่อนของเขาที่มาด้วยกัน

“พวกนั้นไปกินข้าวต่อกับรุ่นพี่” ไผ่ตอบก่อนจะออกรถ

“อ้าว? แล้วมึงไม่ไปด้วยเหรอ”

“ไม่ไป”

“ทำไม เขาไม่ชวนมึงเหรอ”

“ชวน แต่ฉันไม่ไปเอง เพราะฉันอยากไปกินกับเธอแค่สองคน” เขาตอบหน้าตานิ่ง ๆ

กั้งถึงกับกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา “มึงไปหัดพูดจาเลี่ยน ๆ แบบนี้ที่ไหนวะ ฟังแล้วขนลุก”

“ขนลุกเพราะชอบใช่มั้ย” ไผ่ถามกลับ น้ำเสียงยังคงนิ่งแต่รอยยิ้มมุมปาก ทำให้กั้งแทบอยากโยนขวดน้ำใส่หน้า

“ชอบบ้าอะไรล่ะ” กั้งโวย แต่หน้ากลับแดง “กูจะขนลุกตายมากกว่า”

แต่ไผ่กลับหัวเราะเบา ๆ “สนุกมั้ยวันนี้”

“ก็ดี พอหายเบื่อ” กั้งพยักหน้าเบา ๆ พลางเอนตัวพิงเบาะ “ไม่คิดว่าการนั่งกรอกชื่อหมาแมวจะเพลินขนาดนี้”

“เพลินเพราะได้เห็นฉันทำงานด้วยรึเปล่า”

“ขอล่ะไผ่ มึงจะอวยตัวเองไปถึงไหนวะ”

ไผ่หัวเราะในลำคอ “ล้อเล่นน่า แล้วเธอไม่สังเกตเหรอ คนไทยนี่สุดยอดเลยนะเรื่องตั้งชื่อหมาแมว”

กั้งหัวเราะทันที “เออ จริง กูกรอกไปสิบกว่าชื่อ มีแต่พีค ๆ ทั้งนั้น แถมไม่มีชื่อซ้ำกันด้วยนะ”

“พูดถึงหมา เธอจำตอนปีหนึ่งได้มั้ยที่เธอชนหมาเพราะมันตัดหน้า”

“จำได้ดิ มึงรับมันไปเลี้ยงนี่ แล้วตอนนี้มันเป็นไงมั่งวะ”

“แข็งแรงดี” ไผ่ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “ฉันตั้งชื่อให้มันว่า กั้งจู”

“ห้ะ อะไรนะ กั้ง...จู” เธอหันขวับ “ทำไมชื่อเหมือนกูเลย”

“ก็เหมือนสิ” เขาตอบหน้าตาเฉย “ชื่อเธอไง กั้ง แล้วมันตัวจิ๋ว เลยเติม จู ที่มาจากจูเนีย เข้าไป กลายเป็น กั้งจู น่ารักดีออก เธอว่ามั้ย”

“หึ เสี่ยวสุดเลยว่ะไผ่” กั้งบ่นพร้อมกับกอดอก “นี่มึงตั้งชื่อหมาโดยใช่ชื่อกูเนี่ยนะ โคตรเสี่ยวเลย”

ไผ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ได้เสี่ยวอย่างนะ ฉันทำเธอเสียวได้ด้วย อยากลองมั้ย”

“ไอ้เชี่ยไผ่” กั้งเรียกชื่อเขาเสียงดัง พร้อมตีต้นแขนไผ่ด้วยความแรง “พูดอะไรของมึงวะ ไอ้บ้า”

“โอ๊ย ๆ เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวช้ำ” ไผ่ยังหัวเราะไม่หยุด “เธอดูหน้าเธอสิ หน้าแดงหมดแล้ว”

“เพราะกูร้อนไง” เธอตะโกนสวน “เปิดแอร์แรง ๆ เลย”

“ร้อนหรือเขิน”

“ไอ้เชี่ยไผ่ ถ้ามึงไม่หยุดพูด กูจะเปิดประตูรถโดดหนีแล้วนะ”

ไผ่หัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหมุนปุ่มแอร์เพิ่มลมให้แรงขึ้น แต่รอยยิ้มตรงมุมปากเขายังไม่จาง ขณะที่กั้งนั่งกอดอกหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง

เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องใจเต้นแรงกับประโยคกวน ๆ นั่นด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ เธอเขินจริง ๆ นั่นแหละ