ตอนที่ 8 เรื่องของเรา

ตอนที่ 8 เรื่องของเรา

กั้งพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดเสียงเข้ม “มึงปล่อยกูได้แล้วไผ่ จะคุยก็คุยดี ๆ ไม่ต้องมาทำแบบนี้”

ไผ่มองหน้ากั้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ คลายแขนออกโดยไม่พูดอะไร กั้งเลยถอยห่างหนึ่งก้าว เธอสูดหายใจเข้าลึกแล้วพ่นลมหายใจออกแรง ๆ เหมือนพยายามควบคุมหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นแรงอยู่ตอนนี้

“ถ้าจะคุยก็ไปนั่งคุยดี ๆ” เธอพูดเสียงเรียบ ก่อนเดินนำไปที่โซฟากลางห้องก่อนจะนั่งลง ไผ่เดินตามมาช้า ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เธอ

ทั้งห้องเงียบจนได้เสียงแอร์ที่ดังเบา ๆ กั้งถอนหายใจแรง ๆ อีกครั้ง เธอก้มมองมือตัวเองที่กุมแน่นอยู่บนตัก ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งข้าง ๆ

“มึงชอบกูเหรอ” เธอถามตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม “แล้วมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

ไผ่ยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ “ใช่ ฉันชอบเธอ”

“ชอบได้ยังไง เราเป็นเพื่อนกันนะ”

“ฉันเคยพูดเหรอ ว่าฉันเป็นเพื่อนกับเธอ” เสียงของเขานิ่งแต่จริงจัง

กั้งเม้มปากแน่น “ตอบดี ๆ ไผ่ กูถามจริง ๆ มึงชอบกูตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันชอบเธอตั้งแต่เมื่อไร” เขาพูดโดยไม่ลังเล “แต่เหตุผลที่ฉันไปสนามแข่งครั้งแรก นั่นก็เพราะฉันอยากเข้าใกล้เธอ”

“สนามแข่ง” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้ว “มึงจะบอกว่า ที่มึงไปแข่งรถ เพราะอยากเข้าใกล้กู ไม่ใช่เพราะอยากแข่งรถเหรอ”

“ใช่” เขาพยักหน้า

“แล้วที่ผ่านมา มึงก็มีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เธอถามต่อ “กูเคยได้ยินข่าวนะว่ามึงเองก็เนื้อหอม มีสาวตามเพียบ”

ไผ่หัวเราะในลำคอเบา ๆ “งั้นเธอลองคิดดูสิ ตั้งแต่ฉันไปสนามแข่งวันนั้น เธอเคยได้ยินข่าวฉันกับผู้หญิงคนไหนอีกมั้ย”

กั้งนิ่งไป นึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ก็ไม่เคย...”

“ก็เพราะตั้งแต่ที่ฉันอยากเข้าใกล้เธอ ฉันก็ไม่เคยสนใจใคร” เขาพูดเสียงเรียบ ๆ แต่มันกลับหนักแน่นจนทำให้กั้งหัวใจสั่น

“แล้วที่ผ่านมาทำไมมึงถึงไม่เคยบอกว่าชอบกู” เธอถามเสียงเบา “ทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้น”

“เพราะถ้าบอกเธอไปตั้งแต่ตอนนั้น ฉันคงได้ผลลัพธ์เหมือนผู้ชายพวกนั้น” ไผ่ตอบพลางมองสบตาเธอ “โดนเธอปฏิเสธตั้งแต่แรก”

กั้งนิ่ง เธอไม่ได้เถียงเพราะมันเป็นเรื่องจริง เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเลย  ที่ผ่านมาแค่มีผู้ชายเข้ามาทำท่าจะจีบ เธอก็ไล่ไปให้พ้นแล้ว

“งั้นมึงคิดว่าเพราะตอนนี้รู้จักกันมานานพอ แล้วกูจะยอมให้มึงจีบเหรอ” เธอถาม น้ำเสียงยังพยายามแข็ง

“ไม่รู้สิ” เขายิ้มบาง ๆ “แต่ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เธอจะรู้...ว่าฉันรู้สึกกับเธอยังไง”

“แล้วทำไมถึงเลือกตอนนี้”

“เพราะฉันมั่นใจตัวเองแล้ว ว่าฉันชอบเธอจริง ๆ” เขาตอบตรง ๆ “แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะหนีฉันขนาดนั้น”

“ตอนแรกฉันก็เกือบคิดว่าที่เธอหนี เพราะว่าเธอไม่ชอบฉัน” เขาบอกพร้อมกับมองหน้าเธอ “แต่เพราะฉันรู้จักเธอ ฉันเลยรู้ว่าที่เธอหนี เพราะเธอแค่เขินฉันใช่มั้ย”

“ใครเขิน กูไม่ได้เขินสักหน่อย” กั้งพยามปฏิเสธ

แต่ไผ่กลับยิ้มมุมปากเบา ๆ “ก็คนที่หน้าแดงอยู่ตรงหน้าฉันไง เธอทำเหมือนฉันไม่รู้จักเธอ” ไผ่บอกเสียงจริงจัง “คนอย่างเธอไม่เคยหนีกั้ง ถ้าไม่ชอบเธอด่ากลับไปแล้ว แต่กับฉันเธอหนี นั่นก็เพราะเธอเองก็หวั่นไหวกับฉันใช่มั้ย”

กั้งเงียบไปทันที เหมือนถูกเขาพูดแทงใจเข้าเต็ม ๆ เธอพยายามจะเบือนหน้าไปทางอื่น แต่เสียงของเขายังดังต่อ

“ฉันไม่ได้อยากทำให้เธอลำบากใจนะกั้ง” เสียงของไผ่อ่อนลง “ฉันแค่ไม่อยากให้เธอหนีฉันอีกแล้ว อยากให้ลองอยู่เฉย ๆ แล้วมองฉันบ้างก็พอ”

กั้งยังไม่พูดอะไร แต่มือข้างนึงก็เผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับ เธอรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องเพิ่มขึ้นทุกวินาที

“แล้วถ้ากูไม่อยากให้มึงจีบล่ะ” เธอพูดเบา ๆ ไม่กล้าสบตาเขา

“ฉันก็ยังจะอยู่ตรงนี้อยู่ดี” เขาตอบทันที “เธอไม่ต้องรีบตอบก็ได้ แต่ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ ว่าฉันจะไม่ถอยแล้ว”

กั้งเม้มปากแน่น เธออยากด่า อยากเถียง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพราะสายตาของเขาที่มองเธอมามันไม่ใช่การล้อเล่นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ไผ่” กั้งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาเหมือนคนไม่ค่อยมั่นใจ “แต่กูไม่เหมือนผู้หญิงที่มึงเคยคบนะ”

“ยังไง” เขาถาม

“ก็...กูไม่ได้เรียบร้อย ไม่ได้อ่อนหวาน ไม่อ่อนโยน พูดจาดี ๆ ก็ไม่เป็น ทำอะไรก็โผงผาง แถมยังดื้อ แล้วก็ห้าว ที่สำคัญปากไว” เธอพูดข้อเสียของตัวเองออกมารวดเดียวจบ ก่อนจะถอนหายใจ “ไม่พูดจานุ่มนวลยังกะนางงาม เหมือนพวกผู้หญิงที่มึงเคยคบหรือรู้จักแน่ ๆ”

ไผ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เธอก็รู้ตัวเองดีนี่”

“ไอ้ไผ่ หาเรื่องกูเหรอ” กั้งเรียกเขา พร้อมกับจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

“เธอแน่ใจเหรอ ว่าฉันชอบผู้หญิงแบบนั้นจริง ๆ” เขาพูดเสียงเรียบ สายตาอ่อนลง “ที่ผ่านมาฉันอาจจะเคยคบกับผู้หญิงแบบนั้นก็จริง แต่ฉันก็ไม่เคยรู้สึกว่าผู้หญิงพวกนั้นจะใช่สักคน พวกเธอก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้เลิกกับฉันไง”

กั้งขมวดคิ้ว “แล้วมึงแน่ใจเหรอว่ากูจะใช่”

“อืม” เขาพยักหน้าทันที “เพราะเวลาทีฉันอยู่กับเธอ ฉันไม่ต้องพยายามเป็นใครเลย”

“หมายความว่าไง” กั้งเงยหน้ามองเขา

“ฉันเองก็...ไม่ได้ดีเหมือนที่คนอื่นคิดไง” เขาตอบเสียงเรียบ “เธอเองก็รู้นี่ ฉันไม่ใช่คนเพอร์เฟกต์ ไม่ใช่พระเอกนิยาย ไม่ใช่คนที่จะทำทุกอย่างถูกต้องเสมอไป”

กั้งชะงักกับคำพูดตรง ๆ ของเขา เธอมองหน้าเขานิ่ง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร ยังคงปล่อยให้เขาพูดไป

“แล้วเธอรังเกียจมั้ย ที่ฉันเป็นแบบนี้” เขาถามต่อ น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความจริงใจ

“กูจะรังเกียจมึงทำบ้าอะไรล่ะ” เธอตอบโดยไม่ต้องคิด “มึงก็เป็นมึงไง กูจะไปว่ามึงได้ไง”

ไผ่ยิ้มกว้างขึ้นนิด “เห็นมั้ย มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“เหมือนอะไรของมึงอีก”

“ฉันก็ชอบที่เธอเป็นแบบนี้ไง” เขาตอบพร้อมสบตาเธอตรง ๆ “เวลาอยู่กับฉัน เธอไม่ต้องพยายามเป็นใคร ไม่ต้องพูดคำหวาน เธอจะโวยวาย จะบ่น หรือเธอจะด่าฉันก็ได้ ฉันก็ยังรู้สึกดีอยู่ดี เพราะมันคือตัวตนของเธอจริง ๆ”

กั้งนิ่งเงียบ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างมาจุกอยู่กลางอก คำพูดของไผ่มันเรียบง่าย แต่กลับอบอุ่นจนใจเธอเต้นแรงไม่หยุด

“แล้วเธอรู้มั้ย” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ฉันเองก็รู้สึกดี ที่ได้เป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่กับเธอเหมือนกัน”

“เวลาอยู่กับคนอื่น ฉันต้องวางมาด ต้องระวังคำพูด ต้องยิ้ม ต้องดูเป็นคนดีตลอดเวลา แต่เวลาอยู่กับเธอ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่ต้องระวังอะไร อยากจะพูดอะไรก็พูด อยากจะแกล้งอยากจะก่อกวนเธอยังไงฉันก็ทำได้”

กั้งหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่พอรู้ตัวว่าตัวเองยิ้มอยู่ เธอก็รีบเบือนหน้าไปอีกทาง

“ตอนนี้ทำมาเป็นพูดดี พอได้ไปแล้วยังจะพูดดีแบบนี้หรือเปล่าเถอะ” เธอบ่นเสียงเบากับตัวเอง แต่คนหูดีอย่างไผ่ก็ยังได้ยิน

“แล้วอยากรู้มั้ยล่ะ” เขาพูดเสียงทุ้มใกล้หู “ถ้าอยากรู้ก็ลองมาได้กันมั้ย”

“มึงนี่มัน” เธอหันขวับไปจ้องหน้าไผ่ ส่วนเขายังคงยิ้มบาง ๆ “พูดอะไรดี ๆ หน่อยได้มั้ย”

“แล้วที่ฉันพูดมันไม่ดีตรงไหน” เขาตอบเรียบ ๆ แต่สายตาเจ้าเล่ห์จนเธอใจสั่น “ฉันทำดีนะ ดีจนเธอจะติดใจเลยแหละ”

“ดีบ้านมึงสิ มึงออกจากห้องกูไปเลยนะ” กั้งว่าเสียงดัง แก้มร้อนไปหมด

“อะไร จะไล่ฉันกลับแล้วเหรอ ไม่ลองดูก่อนเหรอว่าฉันจะทำได้ดีเท่าที่พูดจริงมั้ย”

“ไม่ลองเว้ย มึงกลับไปเลย” กั้งโวยวายเสียงดังกว่าเดิม

ไผ่หัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางพยักหน้า “โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้” เขายกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ก่อนจะเดินไปทางประตู โดยมีเจ้าของห้องเดินตามมาส่งด้วยใบหน้าที่ทั้งหงุดหงิด ทั้งเขิน

พอถึงหน้าประตู ไผ่ก็หยุดเดินแล้วหันกลับมามองกั้ง “พรุ่งนี้ฉันจะมารับไปมหาลัยนะ”

“ไม่ต้อง” กั้งรีบปฏิเสธทันที “กูไปเองได้ ไม่ต้องมายุ่ง”

“รู้ว่าไปเองได้” เขาพูดเรียบ ๆ “แต่อยากมารับ”

“ไผ่ ปกติมึงน่ามึนแบบนี้เหรอวะ”

“ก็เธอดื้อ ฉันเลยต้องดื้อกว่าไง” เขาบอกพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ “รอฉันนะกั้ง ถ้าไม่รอ” เขาโน้มตัวเข้าใกล้ แล้วพูดเสียงต่ำใกล้หูเธอ “ฉันจะบุกไปที่คณะอีก”

“ไอ้ไผ่ มึงนี่มัน”

“เอาไง จะรอมั้ย หรือจะให้บุก” เขายังคงถามย้ำด้วยน้ำเสียงเรียบ

กั้งกัดริมฝีปากแน่น แก้มร้อนจนแทบไหม้ “เออ รอก็ได้”

ไผ่ยิ้มกว้าง ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมาช้า ๆ แล้วจูบเบา ๆ ที่แก้มนุ่มของเธออย่างรวดเร็ว จนเธอตั้งตัวไม่ทัน

“ดีมาก” เขาพูดเสียงทุ้มใกล้ ๆ “พรุ่งนี้เจอกัน”

กั้งยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด ขณะที่ไผ่หันหลังเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ แต่หัวใจของเธอยังดังรัวไม่หยุด กั้งยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองบริเวณที่ถูกเขาสัมผัส ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“หมอนั่น มันตัวอันตรายชัด ๆ”