LOGINเพ้อภพเดินวนเวียนไปมาในบ้านเมื่อนักพรตโทร.มาบอกเขาว่าเห็นรถของดาหวันจอดอยู่ที่ตลาดในเมืองและรถก็เปิดทิ้งไว้มีข้าวของตกหล่นอยู่กับพื้น แต่ไม่เห็นดาหวันกับกล้วย โทร.แจ้งตำรวจให้แกะรอยดูกล้องวงจรปิดแถวที่จอดรถและก็ได้ความว่ามีผู้ชายสองคนมาพาตัวพวกเธอไป“หมวด ไอ้สองคนนี้มันเป็นคนของใครนะ”“คนของเจ๊ติ๋ม เจ้าแม่ค้าประเวณีรายใหญ่ของลำปางเราครับ” หมวดกองธีบอกเมื่อลูกน้องของเขารายงานมาเมื่อกี้“มันไม่ได้ตายดีแน่หมวด พรตไปสั่งคนของพรต พี่จะสั่งคนของพี่ออกตามล่ามัน รอตำรวจอย่างพวกผู้หมวดเห็นที่จะช้า” เพ้อภพสั่งว่าที่น้องเขยเสียงเข้ม แล้วเดินออกจากห้องรับแขกของบ้านไปหาแม่กับพ่อบนห้อง ตั้งแต่รู้เรื่อง แม่ของเขาเป็นลมหมดสติไปตั้งแต่ตอนนี้ยังไม่พื้นคืนสติ“คุณไปเตรียมคนของคุณซะผู้หมวดกองธี ถ้าพวกคุณช่วยเราไม่ได้ พวกเราจะจัดการเอง” นักพรตเอ่ยเสียงห้วน แล้วเดินออกจากห้องรับแขกของบ้านไร่พาสวรรค์ เพื่อจะกลับไปยังบ้านของตัวเองเพื่อรวบรวมลูกน้องมือดีของตนออกตามล่าไอ้เลวชาติหมาพวกนั้น“ผุหมวดรีบเถอะคัก ดะอามู่จะไปตามพวกมะคัก” เหลือแต่อามู่ที่อยู่กับผู้หมวดกองธี“ครับผม ตอนนี้คนของผมพร้อมกันแล้วครับ ถ้าผมเด
นักเลงหัวไม้นั่งทานกาแฟในร้านเล็ก ๆ ตลาดมองไปทางสองสาวที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่อีกฝั่งทางของร้านกาแฟ พวกมันกระหยิ่มยิ้มจ้องมองกันเมื่อเห็นเหยื่อที่ปล่อยหนีไปได้เมื่อหลายเดือนก่อนกำลังเดินข้ามถนนมาทางพวกมัน เพราะหล่อนเขาถึงโดนเจ๊ติ๋มหักเงินเดือนที่ทำสินค้าน้ำดีหลุดมือไป และตอนนี้พวกมันกำลังมีโอกาสแก้ตัวและจะได้รับเงินก้อนโต เพราะว่าหล่อนมากับสาวสวยอีกคน ซึ่งสวยไม่แพ้กันเลย แบบนี้คงได้ราคาดีเป็นแน่“ไอ้เมิงมึงคิดเหมือนกูไหม” บุ้ยปากไปทางสองสาวที่ข้ามถนนมาอยู่ฝั่งเดียวกับตน“เออสิวะ! ครั้งก่อนมันหนีไปได้ ครั้งนี้มันไม่รอดแน่อีอาเมาะ” เมิงตอบเพื่อนคู่หูแล้วลุกขึ้นหยิบเงินมาจ่ายค่ากาแฟแล้วลุกขึ้นเดินตามสองสาวไปกับเอกด้านสองสาวที่ตกเป็นเป้าหมายหาได้รู้อะไรไม่ ทั้งสองเดินเลือกซื้อของเข้าร้านนั้นร้านนี้ ดาหวันโยนความเสียใจทิ้ง ชวนกล้วยออกมาตลาดเพื่อจะได้ผ่อนคลายและไม่ให้ตัวเองคิดมาก ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เธอก็ไม่ได้ติดต่อกับนักพรตอีก ดาหวันตัดเส้นทางการติดต่อกับชายหนุ่มทุกเส้นทาง“น้องกล้วยดูนั่นสิ สวยไหม” ชี้มือไปทางเสื้อพื้นเมืองสีฟ้าอ่อนในหุ่น“สวยค่ะพี่หวัน” กล้วยหากดาหวันไม่พาออกมาเธ
“อ่า! ร้อนเสียวเหลือเกินกล้วยจ๋า...อื้อ! เหมือนว่ากล้วยจะอวบขึ้นนะ” เขาเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าเธอดูสวยอวบอิ่มกว่าแต่ก่อน เร่งแอ่นรับแรงกระแทกของคนตัวเล็ก ปากหนาจูบไซ้ซอกคอระหงที่แอ่นแนบเบียดสีเขา“อื้อ! พี่เพ้อ อ่ะ! อร๊าย อูว์! ไม่ไหวแล้วค่ะ อ่า!"จังหวะร้อนเสียวโยกเร่าบนเก้าอี้ทำงานขับเคลื่อนไปเรื่อย ๆ มือใหญ่บีบคลึงเฟ้นก้นงามงอน เคลื่อนไล้ขึ้นมายังสะโพกเพรียวระหง ไล่เลื่อนขึ้นมากอบกุมเต้างามบีบคลึงเฟ้นหนักหน่วง“โอว์! ไม่ไหวแล้วกล้วย อ่า! ตอดรัดพี่ดีเหลือเกินทูนหัว โอว์! ซี้ดดดดอืม!"พั่บ! พั่บ! พั่บ!เนินเนื้อกระทบกระทั่งซ่านเสียวกันเป็นจังหวะหนักหน่วง มือเล็กกอดเร่าร่างใหญ่โตที่โอบกระแทกยกเร่าสนองหล่อน หล่อนเองก็สู้ตอบแรงกระแทกเด้งของบุรุษ“ชูว์! ไม่ไหวแล้วยอดรัก อ่า! แรงกว่านี้อีก ซี้ดดดด เสียวเหลือเกิน”“อือ! พี่เพ้อ...กล้วยร้อน อ่า!อ่ะ!"ทั้งสองช่วยกันสนองเคลื่อนความเสียวซ่านเป็นจังหวะหนักหน่วงดุดันด้วยความหฤหรรษ์ บวกประสานเสียวร้องครวญกระเส่าเป็นทำนองหวานหู ปากหนาแย้มยิ้มกับทุกแรงเคลื่อนเร่าของหญิงสาวบนตัก น้ำหนักของกล้วยแม้จะเพิ่มขึ้นก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเขา เพ้อภพกลับชอบเสี
เที่ยงวันแล้วเวลาทานข้าวเที่ยงปกติเพ้อภพจะออกไปทานข้าวที่โรงครัวกับพวกคนงานในไร่ แต่วันนี้เขารู้สึกอย่างทานที่ห้องทำงานจึงสั่งให้อามู่ไปตามกล้วยมาทานเป็นเพื่อนที่ห้องทำงาน อามู่ก็รีบไปทำตามคำสั่งทันที เพราะเมื่อเช้าเขาโดยเจ้านายเตะสั่งสอนไปหลายทีที่บังอาจเป็นสายลับให้คุณลวงร้อย“กินอะไรมารึยังกล้วย” ถามผู้มาใหม่“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณเพ้อ” เธอตอบทั้ง ๆ ที่ยืนก้มหน้า"เฮ้อ!"พ่อเลี้ยงหนุ่มถอนหายใจแรง ๆ ด้วยความหงุดหงิด เมื่อได้ยินถอยคำเรียกห่างเหินจากเธอ“พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาเราอยู่ด้วยกันให้เรียกพี่ยังไง มาตรงนี้สิ แล้วอย่าลืมล็อกประตูห้องทำงานด้วยล่ะ เดี๋ยวอามู่จะมารบกวนเราได้” พูดพลางเรียกสาวน้อยเดินมาหาตนที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ทำงานกล้วยทำตามก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยืนข้างคนตัวโตที่นั่งเอนหลังอยู่กับเก้าอี้ แล้วเธอก็เบิกตากว้างเมื่อมองไปยังตักหนาของเขา เขาไม่ได้ใส่กางเกงแล้วถอดมันออกตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะ“ทำไมเหรอ ตกใจอะไร กล้วยยังไม่ชินกับพี่อีกเหรอ คิดถึง” วางพลางดึงมือเล็กมาบีบนวดคลึงเบา ๆ “ทำให้พี่หน่อยสิ พี่อยากให้กล้วยกลืนกินมัน”เคลื่อนเก้าอี้ไปชนฝาผนังห้อง แล้วก็ถ่า
“อือ! หะ...ให้หวันกลับได้รึยังคะ ซะ...ซี้ดดด อืม!" เป็นต้องเสียวเมื่อเขากระแทกสะโพกหน่วงเข้ามาจนสุดทางคับแน่นของเธอ“อ่า! ไม่กลับสิ ตอนนี้หวันเป็นเมียพี่พรตอยู่ด้วยกันนะ ต่ออีกนะที่รัก อืม! พี่ยังอยากได้หวันอยู่เลยดูสิ อ่ะ! อูว์!"พั่บ!เขากระแทกหนักหน่วงเป็นจังหวะอีกครั้ง“มะ...ไม่นะพี่พรต...อือ! ไม่...อ่า! อ่ะ! อ่อย!"แม้อยากปฏิเสธ แต่ร่างกายของหล่อนกลับตอบสนองเร่าเขาไปเสียแล้ว เรียวขาเล็กเผลอตวัดกอดรัดเอวสอบ แล้วบทรักครั้งที่สองก็เริ่มอีกครั้ง ดาหวันเป็นคนฉลาดหัวไว ครั้งแรกเธอตอบโต้เขาด้วยความอ่อนประสบการณ์ แต่ตอนนี้เหมือนหล่อนเริ่มรู้หน้าที่ของตนเสียแล้ว จึงทำให้นักพรตเริ่มบทใหม่ด้วยความดุดันไม่เหมือนกับครั้งแรกของเขาและหญิงสาวที่เพิ่งจบลงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้“อูว์! เก่งเหลือเกินยอดรัก...อ่า!"เช้าสายดาหวันขยับตัวไล่ความขบเมื่อยออกไปจากตัวของตนหล่อนปวดเนื้อปวดตัวไปหมด เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นทีละน้อย ๆ เพื่อปรับไล่ระดับสายตาในยามเช้า เมื่อมองภาพทุกอย่างชัดแล้วเพดานห้องไม่ใช่เพดานห้องของเธอ มันคือห้องของนักพรต เธอขยับตัวจะลุกขึ้นแต่งตัวแต่ก็รู้สึกหนักอึ้งตรงเอวเล็กของตน“อือ! นอนต่อ
ดาหวันจ้องมองร่างเปลือยเปล่ากำยำตรงหน้า มือเล็กกุมหน้าอกของตนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้เห็นกายแข็งแรงของชายชาตรีที่ผงาดอวดโชว์ตรงหน้า หล่อนพยายามใช้เท้าอ่อนแรงถีบที่นอนหยันกายตนถอยหนี แต่ก็เสียแรงเปล่า เมื่อมือใหญ่หยาบกร้านลูบไล้เรียวขาของเธอพร้อมขยับตามเข้ามาแนบชิด“พี่พรต...ปล่อยหวันไปเถอะนะคะ” เสียงหวานยังคงอ้อนวอนขอร้องคำเดิม แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจฟังไม่ มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาเรียวสวยนวดคลึงสัมผัสความนวลเนียนลออตาไปมา ทาบทับโน้มตัวไปแนบชิดกับกายนุ่มนิ่ม“ชูว์! หวันจ๋า...หวันของพี่พรต...อ่า! พี่ต้องการหวัน...อืม!"ระบายยิ้มมุมปาก พร้อมเสียงพึมพำแหบพร่า จูบไซ้ซอกคอระหงสูดดมกลิ่นกายสาวเข้าปอดแรง ๆ“อ่า! ไม่ไหวแล้วที่รัก อือ! พี่อยากได้หวัน อืม!"คำรามเสียงสั่นพร่า เมื่อความปวดร้าวกลางหว่างขาหนักหน่วงดุดันทรมาน ยิ่งได้แนบถูแอบอิงร่างเล็กเขายิ่งร้อนรน อยากกระแทกเร่าความฉ่ำแฉะคับแน่นของเจ้าหล่อนเหลือเกิน“อือ! หวันมะ...อ่ะ! เจ็บ!"ไม่ทันเสียงแล้ว ความใหญ่โตของชายหนุ่มทะยานเข้ามาในร่างหล่อนเสียแล้ว ความบริสุทธิ์ขาดสะบั้น เมื่อแก่นกายแข็งร้อนชูชันของบุรุษสอดทแยงเข้ามา ร่างกายของดาหวันเหมือนถูกฉ
มาอยู่บ้านหลังใหญ่หลังนี้มาได้อาทิตย์กว่าแล้ว แต่กล้วยก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับสถานที่แห่งนี้ มักปวดหัวบ่อย ๆ เมื่อพยายามคิดถึงเรื่องราวในอดีตของตน หล่อนทำงานช่วยแม่บ้านทำความสะอาดบ้าน ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เห็นเจ้านายโดยตรงของตน ได้ยินแต่ใคร ๆ พูดถึงเขา"เฮ้อ!"
หลายวันต่อมาทางโรงพยาบาลก็โทร.มาแจ้งว่าผู้หญิงที่เพ้อภพช่วยไว้ตอนนี้หายดีแล้ว พร้อมออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาจึงสั่งให้อามู่คนสนิทของเขาไปรับหล่อนมายังบ้านของตน ส่วนตัวเขาจะเข้าไปดูงานในไร่ ไม่คิดจะสนใจเลยว่าเธอจะมีหน้าตายังไง และไม่คิดจะสนใจดูดำดูดีด้วยซ้ำ แค่รับผิดชอบให้ที่อยู่อาศัยก็มากพอแล้วสำหรับ
หลังจากทานข้าวมื้อเที่ยงอิ่มว่าอึดอัดมากแล้วดาหวันยังถูกมัดมือชกให้พาว่าที่เจ้าบ่าว...เหรอ? หล่อนเองยังไม่แน่ใจเลยว่าจะมีวันแต่งงานไหม เจ้าหล่อนเดินนำแขกไปยังไร่ของตนโดยไม่สนใจจะรออีกฝ่าย“จะรีบเดินไปไล่ควายรึไงครับน้องหวัน” แม้จะสุภาพ แต่คำพูด
นักพรตกลับมาถึงบ้านก็ล้วงกางเกงหาโทรศัพท์ของตนแต่ก็หาไม่เจอ จึงย้อนคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อรู้แล้วว่าตัวเองทำตกไว้ที่ไหน“บ้าเอ๊ย! ไอ้พรต ถ้าเธอคนนั้นเห็นและเก็บไว้จะทำยังไงล่ะ” บ่นกับตัวเองขณะเดินเข้าไปในบ้าน“มาแล้วเหรอลูกพรต มานั่งกับแม่หน่อยเร็วลูก” นิภาพรเรียกลูกชายเข้า







