LOGINเพื่อน ๆ ของเขากำลังสนุกกันอยู่ แต่มโนขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้าเครียดขรึม พอมาถึงบ้านเขาก็รีบขึ้นไปบนห้องนอนทันที แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่งบนเตียงก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น และก็ไม่ต้องเดายากเมื่อตอนนี้คนที่เคาะประตูได้เปิดผลักเข้ามาก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาตแล้ว
“ไปไหนมาลูก จะแต่งงานอยู่แล้วนะทำไมต้องไปเที่ยวข้างนอก ไปลงอ่างมาใช่ไหมลูก” นางเพ็ญศรีเดินหน้าบึ้งเข้ามาหาลูกชายคนเดียวของตนด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“โธ่! แม่ ให้ลูกได้เที่ยวบ้างเถอะ ดีแค่ไหนแล้วที่โนไม่ไปผูกคอตาย”
“ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้โน ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย” นางสั่งเสียงแข็ง และเห็นว่าลูกชายชักช้าไม่ทำตาม มือเหี่ยวย่นก็ยกขึ้น
เผียะ!
“แม่ตบปากลูกเพียงเพราะลูกจะหนีตายเนี่ยนะ แม่เห็นยัยเจ้าสาวนั่นดีกว่าลูกได้ยังไง” มโนยกมือกุมปากตัวเองด้วยความน้อยใจผู้เป็นแม่
“สำหรับแม่ โนคือที่สุดของชีวิต แต่แม่อยากให้ลูกรู้ว่าแม่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกแล้ว น้องแสบเป็นผู้หญิงน่ารัก และเราก็รู้จักน้องด้วยนะลูก”
เพ็ญศรีเป็นหญิงหม้ายสามีตายจากด้วยโรคมะเร็งตับตั้งแต่มโนอายุได้ 10 ขวบ นางเป็นสาวแกร่งดูแลธุรกิจครอบครัวบริหารต่อจากสามีรอจนลูกชายโตแล้วก็มาช่วยงาน และตอนนี้เพ็ญศรีก็เกษียณงานออกมาอยู่บ้านรอเลี้ยงหลานแล้ว เพราะปีนี้ก็อายุ 59 ปีแล้วด้วย
“แล้วแม่เคยคิดไหมครับว่าดีที่สุดของแม่อาจไม่ได้ดีที่สุดสำหรับลูกก็ได้นะครับ แม่ครับ ยกเลิกงาน...”
“ไม่ได้หรอกลูก ยังไงลูกก็ต้องแต่งงานกับน้องแสบ”
“คนไม่เคยสนิทกันจะมานอนเอากันได้ยังไงครับแม่”
“โน! ทำไมลูกพูดน่าเกลียดแบบนี้ลูก ทีลูกยังไปเอากับพวกเร่ขายของสดที่ผ่านมาเป็นร้อยชายหลายสนามรบ ลูกยังเอากับพวกหล่อนได้ไม่เบื่อ แต่นี่หนูแสบ หนูแสบเป็นดั่งผ้าขาวแล้วทำไมลูกต้องรังเกียจน้องด้วย อีกอย่าง ลูกก็เคยเจอน้องเขาแล้ว” นางไม่ชอบเลยที่มโนพูดแบบนี้ ทำไมนะ ลูกชายของนางถึงได้ปากร้ายแบบนี้
“นั่นมันนานมาแล้วนะครับ อีกอย่างผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง ผมไม่อยากแต่งงานครับ”
“ฝันดีนะลูก อีกสองวันก็แต่งงานแล้วไม่ต้องตื่นเต้นจนควบคุมสติตัวเองไม่ได้นะลูกรัก” นางไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว
“แม่...”
“นอนจ้ะลูก แม่กลับนะลูกรัก” นางแทรกก่อนที่มโนจะพูดสุดความ
“ฝันดีครับที่รักของลูก” มโนโน้มลงหอมแก้มของแม่ ก่อนจะโอบประคองแม่ไปส่งหน้าประตูห้อง
เฮ้อ!
ส่งแม่เสร็จก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก วันนี้วุ่นวายปวดหัวทั้งวัน แถมเพื่อน ๆ ของเขาก็ยังไม่เข้าใจเขาอีก ทำไมต้องดีใจและเห็นดีเห็นงามกับแม่ของเขาขนาดนั้นก็ไม่รู้ จริงอยู่รักษ์ ฝันดี เพ้อภพ และลวงร้อย นั้นเป็นเพื่อนรักสมัยพวกเขาเรียนโรงเรียนประจำด้วยกัน เป็นเพราะได้ชีวิตด้วยกัน อยู่ด้วยกันจริงทำให้พวกเขาทั้งห้าคนเป็นเหมือนแขนขาของกันและกัน
กล่องกำมะหยี่เป็นกล่องเล็กๆ ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกครั้ง ป้าอนงค์มอบให้ในวันที่ความรักของเธอกับรักษ์ได้เริ่มต้นกันใหม่ เธอจำได้ว่าเขาเป็นคนยกให้เธอ เธอมองมันและมองหน้าของลูกและสามีที่นอนข้างๆ กันแล้วอมยิ้ม คิดย้อนไปถึงวันนั้น วันเขามาง้อ ตอนนี้ห้าปีกว่าแล้วลูกน้อยของเธอและเขาอายุได้สองขวบพอดี เด็กชายรักชลิต ชาติมั่นคง หรือน้องเลิฟ รักษ์คงลืมไปแล้วก็ได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมอบมันให้หล่อนแล้วหล่อนนั่นไม่ใยดี แต่มาวันนี้เธออยากให้เขาวสวมมันให้เธออีก จริงๆ อยากบอกเขานานแล้วว่าสวมแหวนวงเล็กในกล่องให้หน่อย แต่ก็เขินและอายจนปล่อยให้เวลาผ่านเลยมาจนรักชลิตโตได้สองขวบ “อือ! ” หล่อนก้มไปหอมแก้มสามกสามีและลูกน้อยสลับไปมา จนคนตัวโตที่หลับไปกับลูกปรือตาตื่นขึ้นมามองหน้าแม่ยอดรักของตนเอง “อือ! พี่เผลอหลับกับน้องเลิฟเหรอเนี่ย แล้วเนี่ยมาขโมยหอมแก้มพี่ใช่ไหม”
โอ๊ย! “น้องแสบตบหน้าพี่ทำไมเนี่ย” มโนร้องเจ็บ เมื่อหยุดเดินตะลิงปลิงก็ตบหน้าเขาตบเอาสองสามครั้งติดต่อกันจนหน้าร้าวระบมไปหมดแล้วตอนนี้ “ก็พี่มันเลว ลูกหนึ่งแล้วนะคะ ยังทำแบบนี้อีก” เธอพูดพร้อมกับง้างมือขึ้นหมายจะตบอีกครั้ง แต่ก็ถูกมือใหญ่จับคว้าให้หยุดไว้ทัน “ฟะ...ฟังพี่ก่อนสิจ๊ะคนดี คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้จ้ะ...” แล้วเรื่องทุกอย่างก็ถูกเล่าออกมาจากปากของเจ้าของแผนการทันที “เหรอคะ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ แสบหึง แสบหวงพี่มากแค่ไหนพี่ก็รู้ เห็นไหมโดนตบเจ็บฟรีเลย แต่ก็สมควรค่ะ อยากคิดแกล้งดีนัก” ตะลิงปลิงยอมเชื่อสามี ก็ในแววตาของเขามันไม่มีพิรุธอะไรให้เห็น “งือ! ต้องให้ค่าทำขวัญพี่นะคืนนี้ พี่ไม่ยอมแน่ คนเขารักเมียจะตาย มาใส่ร้ายได้ยังไงก็ไม่รู้” พูดแ
“โอ๊ย! เจ็บจ้ะเจ็บ” ลวงร้อยงอตัวเมื่อถูกกำปั้นเล็กๆ ของลักษณารัวเข้าใส่ แล้วเขาก็ฉวยโอกาสรวบรัดร่างน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดทันที “ไม่โกรธนะจ๊ะคนดีของพี่ลวง” เขาเอ่ยเสียงหวาน “ทำไมยังเจ้าชู้แบบนี้อีกคะ ทำไมคะ ไหนสัญญาว่าจะมีแค่ฮันนี่ จะไม่เจ้าชู้กับใคร ทำแบบนี้กี่ครั้งแล้วคะ” เธอถามสามีเสียงสั่นเครือ “ไม่ครับ ไม่มีสักครั้ง ครั้งนี้ครั้งแรกและยังไม่ทำอะไรเลยครับ พี่ขอโทษนะครับ พี่รักฮันนี่นะ” เขาบอกรักคนในอ้อมกอดพร้อมเช็ดน้ำตาให้เธอ อึก! “รักแล้วทำไมทำแบบนี้คะ ฮันนี่ไม่ชอบ ฮันนี่ อึก! ฮือๆๆ” “ไม่ร้องนะเด็กดีของพี่ เป็นแม่คนแล้วนะฮันนี่ ไม่ร้องสิครับ พี่ขอโทษนะครับ ขอโทษที่ทำให้เสียใจ” เขาบอกภรรยา จริงๆ
ทั้งห้าหนุ่มหนีภรรยามาเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของมโนที่สตูล นานแล้วที่ไม่ได้มาแบบนี้ ทั้งห้าหนุ่มนอนอาบแดดมองท้องฟ้า มองทะเลตรงหน้า มองคลื่นลมแรงที่กำลังกระทบกับฝั่ง กว่าจะหาเวลาว่างและโกหกมาได้เล่นเอากินเวลาไปเป็นเดือน แต่ละคนต่างโกหกว่ามาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนและมาด้วยกันทุกคน เหล่าภรรยาของพวกเขาไม่รู้จักหรอก และมันไกลไม่อยากให้มาลำบาก “เฮ้อ! ความสุขมันเป็นแบบนี้เองสินะ” มโนเอ่ยขึ้นพร้อมถอดแว่นกันแดดของตัวเองออก “นั่นสิ กว่าจะพูดให้น้องพีร์เชื่อได้ ฉันกล่อมทั้งคืนเลยนะเว้ย!” ฝันดีเอ่ยขึ้นบ้าง “อย่าว่าแต่มึงเลยไอ้ฝัน กูก็กว่าจะบอกน้องกล้วยได้แทบตาย รายนั้นนะน่ากลัว” เพ้อภพคิดถึงหน้าภรรยาตอนโกรธแล้วสั่นหน้ารัวๆ เลย แล้วทำปากบิดเบี้ยวไปมา “พวกมึงกลัวเมียก็แบบนี้แหละ สู้กูก็ไม่ได้ ฮันนี่น่ารัก พูดอะไรก็เชื่อ” ลวงร้อยเอ
“อืม! พะ...พี่รัก...” หล่อนครวญครางตอบสนอง “อ่า...พี่ต้องการน้องป๊อบ” “อือ! แล้วอยู่เฉยทำไมคะ” หล่อนท้าสามี พร้อมตวัดแขนเกี่ยวลำคอสามีดึงรั้งลงมาหาตน หล่อนบังคับหน้าสามีแล้วยื่นหน้าขึ้นบดจูบปากหนาของสามีหนักหน่วง “อ่า! อือ! พี่ต้องการป๊อบ อืม!” เขาบอกหล่อนแล้วก็เคลื่อนตัวขึ้นคร่อมทับเต็มร่าง ดึงรั้งผ้าห่มโยนทิ้ง แล้วก็ปลดเสื้อนอนของภรรยาคนสวยออกโดยที่เธอช่วยอีกแรง “อ่า! ไม่ไหวแล้วยอดรัก อืม!” “ป๊อบเหมือนกันค่ะ อืม! รักป๊อบแรงๆ ได้โปรด...อืม!” หล่อนแอ่นร่างเบียดสีไปกับหน้าอกสามี มือน้อยเคล้นคลึงหน้าอกของตัวเองยั่วยวนสามี พร้อมดึงมือใหญ่ของเขามาดูดเม้มเล่น “โอว์! นางแมวยั
“ครับที่รัก นอนก่อนพี่เลย พี่ดีใจจนนอนไม่หลับตอนนี้ ขออวดไอ้โน ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อ และไอ้ลวงหน่อยเถอะ ถึงมาช้าก็ไม่ได้แปลว่าพี่ไม่มีน้ำยา” พูดจบก็โน้มลงหอมหน้าผากมนของภรรยาที่ล้มตัวลงนอนข้างๆ เขาก็เอนหลังพิงหัวเตียงรอปลายสายรับ และทันทีที่มโนกดรับสาย เขาเลือกโทรหามโนก่อนเป็นคนแรก “กูมีน้ำยาเว้ยไอ้โน”ด้านมโนมึนงงทันทีกับคำพูดของรักษ์ “อะไรของมึงไอ้เวร! น้ำยาอะไรของมึง!” “กูกำลังจะเป็นพ่อคน น้องป๊อบท้องแล้วเว้ย!” “ว่าไงนะ?” มโนที่กำลังอ้อนตะลิงปลิงอยู่ก็รีบลุกขึ้นจากเตียงทันที “มึงได้ยินไม่ผิดหรอก กูทำน้องป๊อบท้องแล้วเว้ย! กูมีน้ำยา” รักษ์บอกอย่างดีใจ “ดีใจด้วยเว้ย! มาช้าดีกว่าไม่มา” มโนเอ่ยอย่างดีใจกับเพ
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“เอ้า! ชนแก้วเว้ย!" หนึ่งกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วบรั่นดีตกหน้าขึ้นมารอให้เพื่อน ๆ ยกขึ้นมาชนกับแก้วของตน“ชนเหี้ยสิวะ! กูเครียดอยู่นะเว้ยไอ้ฝัน”น้ำเสียงเข้มเปล่งออกมา แสดงให้รู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นกำลังอารมณ์ไม่ดี มือใหญ่ยกแก้วบรั่นดีเข้ม ๆ กระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว โดยไม่สนใจจะชนแก้วกับเพื







