เข้าสู่ระบบช่วงนี้ลวงร้อยอารมณ์ดี ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมก็มักมีรอยยิ้มประดับเสมอ เวลาพนักงาน
เวลาเท่าไหร่ไม่รู้ป่านทอลืมตาขึ้นในความมืด แล้วยกแขนข้างที่ถูกโซ่รัดข้อมือไว้ก็ไม่รู้สึกหนักเหมือนทุกครั้ง แต่มีสิ่งใหม่มาแทน แล้วสมองน้อยๆ ของหล่อนก็ประมวลเรื่องทุกอย่างเมื่อคืนนี้ หล่อนหลับตอนไหนเวลาไหนยังไม่รู้ คิดแล้วก็หน้าแดง แต่ว่าที่นี่ที่ไหนล่ะ“หรือว่าจะเป็นโรงพยาบาล” หล่อนพึมพำเมื่อรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยและตัวรุมๆ“เราไม่สบายเหรอ เขาพาเรามาเหรอ” เธอถามตัวเองในความมืด แล้วหนึ่งความคิดก็วูบไหวเข้ามาในหัว“เราต้องหนี ไม่มีโซ่แล้วเราต้องหนี”เธอบอกตัวเองแล้วกัดฟันดึงสายที่หลังมือของตัวเองออก คาดว่าคงเป็นสายน้ำเกลือ แม้จะรู้สึกเจ็บที่ดึงเข็มน้ำเกลือออก แต่ก็กัดฟันแน่นไม่ปล่อยเสียงร้องออกมา แล้วก็พาร่างอ่อนแรงมึนงงของตนก้าวลงจากเตียง มองไปยังทิศทางที่คิดว่าจะเป็นประตูห้อง และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดเมื่อเดินคลำทางมาถึงประตูห้อง คลำหาที่เปิดแล้วพอดึงจะเปิดออกก็ต้องเซเสียหลักล้มลงกับพื้นเมื่อมีแรงดันมาจากหน้าประตูห้องตุ้บ!ผู้มาใหม่ตกใจทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ป่วยล้มอยู่กับพื
“เนี่ยไงพี่หมอ เนี่ยไงรักถึงไม่อยากเจอพี่ พอเจอแล้วก็สอน สอนเหมือนแม่ไม่มีผิด รักรู้ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ควรได้รับความอ่อนโยน” เขาตอบอย่างรำคาญ ไม่แปลกที่พันแสงญาติผู้พี่ของเขาจะโสดและโดนผู้หญิงทิ้งไปแต่งงาน เพราะนิสัยแบบนี้ไง นิสัยดีเกินไปนี้ไงถึงได้อายุจะ 40 แล้ว แต่ยังไม่มีแฟน “ไม่ตลกนะรัก รักควรจัดการให้ดี ไม่ใช่...”“ไม่คุยแล้วพี่หมอ ขอแค่เรื่องนี้เป็นความลับก็พอ ป๊อบเป็นสัตว์เลี้ยงของรัก รักจะทำยังไงกับเธอก็ได้ จะทำมากกว่านี้ก็ได้ จะฆ่าให้ตายทั้งเป็นก็ยังได้”“รัก!”“ครับ” เขาขานรับราวกับว่าคำเรียกชื่อเขากำลังเรียกด้วยความนุ่มนวล ทั้งๆ ที่อีกคนกำลังกรุ่นโกรธตนอยู่“หากไม่จัดการอะไรให้เรียบร้อย พี่จะบอกน้าตวง”“พี่พันไม่บอกหรอกรักรู้ พี่ไม่เชื่อใจรักเหรอ รักอาจเป็นคนไม่ดี แต่รักรู้อะไรควรไม่ควร เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ตอนนี้รักยังไม่พอใจและสะใจ ขอเวลาอีกนิดนะครับพี่พัน” เขาตอบกลับอย่างไม่พอใจแล้วชักสีหน้าใส่ผู้เป็
“หรือเธอจะป่วยเพราะแผลนั่น” พึมพำแล้วก็สลัดความเป็นห่วงทิ้งเช็ดตัวให้เธอ“แล้วเมื่อไหร่จะมาเนี่ยคุณเหนือ”บ่นถึงเลขาคนสนิท ทั้งๆ ที่เวลาเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเอง แต่สำหรับรักษ์มันเหมือนนานเป็นชั่วโมงก็มิปานตอนนี้ มือใหญ่เช็ดตัวให้ป่านทอไปพลางมองดูนาฬิกาข้างหัวเตียงที่วางไว้ก่อนหน้าไปมา ก่อนจะจับจ้องมองริมฝีปากซีดแห้งเป็นขุยของป่านทอ“อ่อนแอสมเป็นผู้หญิงจริงๆ ยัยแมวขโมย” อดพูดว่าเธอไม่ได้ และไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา สงสัยเหนือน่านคงมาถึงแล้ว“คุณรักครับ อยู่ไหนครับ” แล้วเสียงของผู้มาใหม่ก็ส่งเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินมายังห้องนอนของเขา เขามองไปยังร่างเล็กสั่นเทาเปลือยเปล่าแล้วดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้หล่อนอย่างมิดชิด ส่วนตัวเขานั่นเหรอ นั่งเปลือยโดยไม่คิดจะอายผู้มาใหม่ ก็เป็นผู้ชายด้วยกัน หุ่นเขาก็ดี เรื่องอะไรจะแคร์“กุญแจ”“ครับ” เหนือน่านเห็นเจ้านายเปลือยจนชินตาแล้วจึงทำให้เขามองเป็นเรื่องปกติ รีบส่งกุญแจให้เจ้านาย
รักษ์รู้สึกตัวตื่นในตอนสาย เขาลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันทำงานปกติ เขาใช้พลังงานไปเยอะ กว่าจะได้นอนก็เกือบหกโมงเช้า เขาหยิบนาฬิกาข้างหัวเตียงมาดูก่อนจะดีดตัวลุกขึ้น แต่ลุกขึ้นไม่ได้เมื่อมีคนตัวเล็กซุกอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง เขาจ้องมองแมวขโมยสาวแสนน่ารักของตัวเองแล้วเผลอยิ้ม ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะหลงเสน่ห์ของผู้หญิงสกปรกคนนี้ “ไอ้บ้าเอ๊ย! เสียงานเสียการหมดวันนี้” ต่อว่าตัวเองแล้วผลักร่างน้อยที่ซุกอกตัวเองออกห่างอย่างนึกรังเกียจ ผลักแรงขนาดนี้หล่อนยังไม่ยอมตื่น ปกติหล่อนเป็นคนตื่นไว แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมือใหญ่ไปโดนไหล่เล็ก “แม่งเอ๊ย! ไม่สบาย!” เขารีบลุกลงจากเตียงเดินไปหากุญแจมาไขข้อมือเล็กให้ป่านทอ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ แล้วก็ต้องกุมขมับเมื่อคิดได้ว่าตัวเองเอาไว้ที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน จึงเดินตัวเปลือยไปหยิบโทรศัพท์มาต่อสายหาเลขาเพื่อให้เอากุญแจมาให้ตน เมื่อสั่งความเหนือน่านจบก็เดินกลับมาหาคนนอนเป็นไข้ตัวสั่นในผ้าห่มต่อ
ทุกแรงเสียดสีกระแทกเร่าเข้าหาความเป็นสตรีของหล่อนมันทำให้ทั้งเจ็บแสบร้อนและเสียวซ่านอย่างปิดปากไม่ได้ จนต้องเปิดปากร้องครวญครางกระเส่า มือเล็กโอบเกาะไหล่หนาไว้ เสียงโซ่ก็เคลื่อนไหวเสียดสีไปกับพื้นกระเบื้องห้องน้ำ สองร่างสอดประสานสอดแทรกกลืนกินกันและกัน “โอว์! แน่นเป็นบ้า...อืม! ดีเหลือเกินน้องป๊อบ อ่า! ตอดรัดแรงๆ โอว์!” “อะ...อือ! ป๊อบ...” “อะไรคนสวย พูดมาสิว่าอะไร อ่า! ตอดรัดแรงดีเหลือเกิน ชูว์! เสียวเว้ย!” เขากระแทกแอ่นยกเด้งบั้นเอวขึ้นหาความคับแน่นของป่านทอที่มือใหญ่ของเขาจับยกเอวเล็กของหล่อนขึ้นกระแทกลงหาตนเองอย่างเป็นจังหวะ ส่วนตัวหล่อนนั้นก็บดเบียดหน้าอกไปกับหน้าอกแข็งแรงของเขา ปากน้อยครางกระเส่าครวญครางไร้เดียงสา ปากน้อยแดงระเรื่อ เนื้อตัวขาวนวลเนียน ใบหน้าหล่อขูดถูเคราสากไปกับซอกคอระห
“โอว์! อย่ากลัวไปเลย...ป๊อบสวยมากรู้ไหม อ่า! พี่รักไม่เคยต้องการและอดทนกับใครมาก่อนเลยนะ อืม!”เขาขบเม้มเนินอกอวบอูมที่บดเบียดกับหน้าอกของตน แล้วสองมือใหญ่ก็มาบีบดุนดันยอดปทุมคู่งามทั้งสองให้ชูชันขึ้นรับกับริมฝีปากร้อนของตน เขากัดงับและดูดเม้มเป็นจังหวะ ก่อนจะผละออกไปดูดเม้มอีกข้างสลับไปมาป่านทอขยับบิดตัวไปมาเพื่อหนีสัมผัสเร่าร้อนแปลกใหม่ แต่ยิ่งดิ้นและขยับเคลื่อนไหวก็ยิ่งไปกระตุ้นความปรารถนาร้อนของบุรุษที่ตนนั่งซ้อนทับอย่างไม่รู้ตัว ด้วยความไร้เดียงสาอ่อนประสบการณ์ทำให้หล่อนเผลอครวญครางกระเส่าซ่านทุกแรงดูดเม้มของปากหนา“อือ! ป๊อบเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่า...อะ! อืม!”“เขาเรียกเสียวคนสวย อ่า! เดี๋ยวจะเสียวกว่านี้อีก ถ้าพี่รักได้เข้าไปกระแทกในโพรงเล็กของเรา อูว์!” น้ำเสียงแปร่งพร่าเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก เอวเล็กก็บิดเร่าเสียดสีตัวตนแข็งแกร่งของเขาเหลือเกิน แล้วก็ไม่อาจต้านความร้อนรุ่มและความต้องการของตัวเองได้ เขาไม่อาจใจเย็นค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปได้ หล่อนผ่านผู้ชายมาเยอะ ทำแบบนี้ม
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป







