Mag-log inเพราะมันจะเช้าถึงไม่กลับไปค้างที่บ้าน ธงรบนอนที่ห้องพักส่วนตัวของตัวเองที่โรงแรม
“เป็นเหมือนฉันมันไม่ดีตรงไหนมิทราบ” “เห็นแก่ตัว” “อะไรที่บอกว่าฉันเห็นแก่ตัวแยม” “ที่คุณทำตอนนี้ไงล่ะ” “ยังไง?” “ต้องให้แยมอธิบายอีกเหรอคะว่ายังไง คุณธงรบเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเห็นแก่ตัวยังไง และทำอะไรไว้มั่ง ทั้งๆ ที่คนเขาไม่เต็มใจยังจะบังคับ ถ้าต้องการ ‘เซ็กซ์’ ทำไมไม่ไปหาคนที่เขาพร้อมเสนอตัวให้ ทำไมต้องมาบังคับข่มเหงน้ำใจกันแบบนี้ด้วย ทำไมกันคะ คนอื่นที่พร้อมเข้าหาคุณมีตั้งเยอะ ทำไมไม่ไปหาพวกหล่อน แล้วจะมาทำแบบนี้กับคนที่คุณบอกว่าจืดชืดและไม่นานก็เบื่อแบบแยมทำไมคะ ทำไมไม่ปล่อยแยมให้มีอิสระและเลือกชีวิตของแยม” “ให้เธอเลือกไอ้แสนน่ะเหรอ ให้เธอเลือกมันเป็นผัวและมีลูกกับมันงั้นเหรอ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ลูกของฉันก
เป็นเวลาสี่ทุ่มเกือบห้าทุ่มแล้วกิรณาก็ยังไม่กลับถึงบ้าน ธงรบนั่งดื่มเงียบๆ คนเดียวลำพังในห้องนั่งเล่น และมุมที่เขานั่งก็นั่งหันหน้าออกมาทางหน้าห้องนั่งเล่น และเวลากิรณากลับมาบ้านก็จะเดินผ่านห้องโถงใหญ่ของบ้านผ่านหน้าห้องนั่งเล่นก่อนถึงจะถึงบันไดเพื่อขึ้นชั้นสองของบ้าน และแล้วคนที่รอคอยก็มาถึง เมื่อสาวเจ้าเดินผ่านหน้าห้องพอดี “แยม!” เท้าเล็กหยุดก้าวเดินหันหน้าไปทางห้องนั่งเล่นที่ยังเปิดไฟอยู่ ปกติเวลานี้ห้องนั่งเล่นจะปิดไฟ แต่พอหันไปมองก็เห็นธงรบนั่งมองจ้องมาทางตนด้วยสายตาขุ่นเคือง “ไปทำอะไรกับมันมา ทำไมกลับดึก?” เขาถามพร้อมลุกขึ้นเดินมาหากิรณา กิรณารู้ทันทีว่าความอันตรายจะมาถึงตัวเอง เธอรีบเดินสาวเท้าเร็วๆ ตรงขึ้นบันไดไม่รอให้ธงรบเดินมาถึงตัวเอง ส่วนธงรบเมื่อเห็นคนตัวเล็กรีบสาวเท้าเดินหนีขึ้นบันไดก็รีบก้าวสาวเท้าเดินเร็วๆ ตาม
กรอด! ธงรบขบกรามแน่นจนเสียงฟันขบกันดังลอดออกมาจากปากหนาแสดงให้รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาเดือดพล่านมากแค่ไหน “โกรธอะไรนักหนาของแกธงรบ” ไทม์มองตามสายตาเพื่อนตั้งแต่ออกจากลิฟต์และเห็นกิรณาขึ้นรถที่มาจอดรับ “แกไม่เข้าใจหรอกไอ้ไทม์ แล้วยัยเด็กแยมไม่รับสาย แม่งเป็นบ้าอะไรวะ โทรไปไม่รับสาย” เขาพยายามกดต่อสายหาติดต่อกันสองสามครั้ง แต่สาวเจ้าไม่ยอมรับสายจนต้องกำโทรศัพท์แน่นด้วยความโกรธ “น้องแยมทำไมมาที่โรงแรมวะ หรือมาทำงานที่นี่” “มาเป็นผู้ช่วยฉันน่ะ ส่วนผู้ช่วยเพ็ญพรลา ลูกไม่สบาย” “อ้อ...แล้วโกรธไร หรือโกรธที่น้องแยมกลับก่อน” “เสือก! จะไปกินไหมเหล้าน่ะ ถ้ากินก็ไป อย่ามาถามมากความ น่ารำคาญไอ้ไ
หลังจากเสร็จพิธีเปิดการฝึกอบรมหลักสูตรปฐมนิเทศพนักงานใหม่ของโรงแรม ธงรบกับผู้ช่วยคนใหม่ที่ไม่ค่อยจะเต็มใจทำงานเท่าไหร่นักของตนก็กลับขึ้นมาบนห้องทำงาน เขาแยกตัวเข้าห้องทำงานก็ไปเจอกับเพื่อนรักที่มารอก่อนหน้านี้ได้ไม่นานเท่าไหร่ “มีปัญหาอะไรของแกอีกไอ้ไทม์?” เขาถามพร้อมกับทิ้งตัวนั่งโซฟาตรงข้ามกับเพื่อนรัก “ก็เมียฉันน่ะสิ อยู่ๆ ก็เกิดเหม็นหน้าฉันขึ้นมา เห็นหน้าแล้วบอกเหม็น ไม่พออ้วกด้วยธงรบ” ไทม์พูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยพร้อมกับยกแขนตัวเองขึ้นก้มหน้าดมรักแร้ตัวเอง “ก็กลิ่นหอมดี แล้วทำไมเมียเหม็นวะ” ไทม์เอ่ยหลังจากดมกลิ่นตัวตนเองดู “หมอญาดาอาจจะแกล้งแกไหมวะ?” ธงรบพูดพร้อมลุกจากโซฟาที่นั่งไปก้มหน้าดมกลิ่นตัวเพื่อนรัก “เมียแกแกล้งแน่ๆ เพิ่งแต่งงานไม่กี่วันจะมาเหม็นอะไรของแกวะไอ้ไทม์ ก่อนหน้านี้ใจร้ายกับเ
เมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องอยู่กับความเป็นจริงตรงหน้าตน ธงรบไม่ยอมให้ย้ายมาอยู่ข้างนอกจึงขนย้ายของกลับมาบ้านเหมือนเดิม และยิ่งไปกว่านั้น เธอถูกบังคับให้มาทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขาที่โรงแรม “เมื่อไหร่จะได้กาแฟแยม” ธงรบเปิดประตูห้องทำงานออกมาถามผู้ช่วยคนใหม่ของตัวเอง ส่วนผู้ช่วยเก่าของตัวเองนั้นวันนี้ลาหยุด เพราะลูกไม่สบาย และอาจจะลาหลายวัน ดีเลยเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะได้สอนงานกิรณา “ไม่ได้สั่งนี่คะ” กิรณาเงยนาจากหน้าจอโน้ตบุ๊กตรงหน้าตัวเองตอบคนที่ยื่นหน้าออกมาจากประตูห้องทำงาน “ไม่ได้สั่งก็ควรจะรู้หน้าที่นี่” “ก็ไม่รู้นี่คะ ไม่ได้อยากมาทำงานเป็นผู้ช่วยของท่านประธาน” กิรณาตอบสวนกลับ “งั้นก็ควรรู้ว่าทุกเช้าต้องชงกาแฟมาให้ฉันที่ห้องทำงาน รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่กินหวาน&rdquo
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นวันนี้ช่างอึดอัดจริงๆ สำหรับกิรณา เธอเอาแต่ก้มหน้าทานมื้อเย็น ไม่เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มีพระคุณ ด้วยไม่รู้ว่าควรทำสีหน้ายังไงและพูดอะไรกับท่านดี “ธงรบ” ธวัฒน์เอ่ยทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหารเย็น “ครับพ่อ” “กับหนูแยมจะเอายังไง แกรู้ใช่ไหมว่าพ่อต้องการอะไร” “ถ้าจะให้ผมรับผิดชอบผู้หญิงที่ ‘เอา’ ก็มีเป็นร้อยน่ะสิพ่อ ยัยเด็กนี่นะ จืดชืดก็จืดชืด ผมไม่เอามาเป็นเมียแต่งหรอกนะ เพราะคิดว่าไม่กี่ครั้งก็คงน่าเบื่อ” ธงรบตอบกลับคนเป็นพ่อ ส่วนกิรณาที่ฟังอย่างเงียบๆ ถึงกับสะอึก จุก ทานข้าวไม่ลง เธอรีบคว้าแก้วน้ำข้างมือมาจิบดื่ม ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมเอ่ย “หนูอิ่มแล้วนะคะ ขอตัวนะคะค







