LOGIN“อ่า...ข้าคิดถึงเอ็งเหลือเกินสายใจเมียรักของพี่กล้า อื้ม...”
ผ้าซิ่นถูกดึงถอดท
“ก็แค่ได้ยินเสียง ไม่เห็นเราหรอกน่า ฉันใช้อาคมบังตาไว้แล้ว” เขาบอกเสียงแหบพร่าพร้อมก้มลงดูดเม้มปากอวบอิ่มพร้อมเร่งสาวเอวสอบหนักหน่วงเพื่อส่งตัวเองและบัวบานให้พบความสุข “พะ...พ่อหมอโชคไม่อายรึ แต่บัวบานอาย อ่า...อื้อ” แล้วเธอก็ร้องครางเสียวเมื่อเอวสอบบิดควงเอวรอบจังหวะพร้อมกับกระแทกกายลึกล้ำกว่าเดิมจนเธอจุกร้าวไปทั่วตับไตไส้พุงก็ว่าได้ “อะ...พ่อหมอโชค ฉันจุก อ่า...” “อ่า...จุกและเสียวใช่ไหมล่ะ ยามเอ็งอาย น่ารักมากรู้ไหมบัวบาน ฉันชอบ”ตอนนี้บัวบานแดงไปทั้งตัวแล้วกับคำชมและความน่าอายในครั้งนี้ มันเริ่มไม่ใช่ฝันแล้ว แต่เริ่มจะเป็นเรื่องจริง ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าเป็นฝันอยู่ แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วสิฉัน“ฉันไม่ได้ฝันใช่ไหมพ่อหมอโชค อะ...อื้อ”“เอ็งคิดว่าตัวเองฝันรึ แสดงว่าเอ็งค
“น่ารักมากเด็กน้อยของข้า เอ็งคือของข้าคนเดียวจำไว้บัวบาน ของข้า อ่า...แน่น” แล้วเอวสอบก็เคลื่อนไหวโยกเร่าจากอ่อนโยนก็เริ่มดุดันหนักหน่วงขึ้นตามสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ที่ซุกซ่อนในกายของมนุษย์ และก็มีน้ำกระฉอกเข้ามาในเรือทำให้ทั้งสองเปียกน้ำและเรือก็เริ่มจมลงเรื่อยๆ “อ่า...ไม่ไหวแล้วบัวบาน เอ็งรัดข้าแน่นเหลือเกิน ซี้ด...โอว์” ความเสียวแน่นภายในของบัวบานทำให้พ่อหมอหนุ่มไหวโยกเอวกดคลึงสวาทหนักหน่วงพร้อมหมุนควงเอวรัวถี่ไม่สนใจน้ำที่กระฉอกเข้ามาในเรือจนทำให้เปียก ตอนนี้ร่างกายเปลือยเปล่าของโชคและบัวบานเปียกน้ำหรือเหงื่อก็แยกไม่ออก แต่ตอนนี้เรือเริ่มจมเรื่อยๆ จนบัวบานต้องยกตัวเองกอดรัดร่างใหญ่เหนือร่างแน่น “อ่า...เรือจมแล้วนะพ่อหมอโชค อ่า...บัวบาน อ่า...อื้อ พ่อหมอโชค อ่า...เสียว บัวบานเสียว” เธอกลัวว่าเรือจะจมน้ำ แต่ที่น่ากลัวกว่าคือความร้อนรุ่มเสียวของร่างกาย มันทรมานมากกว่าการจมน้ำเสียอีก
“อ่า...พ่อหมอโชค ยะ...อย่าทรมานบัวบานเลยจ้ะ อื้อ...เสียว บัวบานเสียว” แม้จะเขินอาย แต่ก็อยากบอกให้คนตัวโตรับรู้ว่าตัวเองรู้สึกเช่นไรตอนนี้ เอวเล็กคอดของสาวน้อยทรวงตูมบิดพลิ้วไหวไปมาพร้อมกับเรือโยกไหวโคลงเคลงไปตามแรงขยับของทั้งสอง “เอ็งร้องได้น่ารักมากบัวบาน อื้ม...รู้ไหมตอนนี้เอ็งแฉะให้ข้าดูดกินแล้วบัวบาน น้ำของเอ็ง...ซี้ด”แล้วเขาก็สูดปากเสียวเอ็นเนื้อร้อนที่กลางหว่างขา ตอนนี้มันตื่นพร้อมจะกระแทกเด้าในกายสาวน้อย แต่ยังก่อน เขาจะใจร้อนไม่ได้ ด้วยมองก็รู้ว่าดวกบัวบานดอกนี้ยังเป็นดอกบัวตูม จะเบ่งบานเหมือนชื่อได้ก็ต่อเมื่อเขาได้ซอกซอนฝากกายเข้าไปในร่างคับแน่นฉ่ำแฉะน้ำที่มองเห็นตอนนี้ต่างหากล่ะ “อือ...พะ...พ่อหมอโชคอย่าทรมานฉันเลยจ้ะ อื้อ...ฉันร้อน อ่า...” สาวน้อยบิดครวญครางร่างไปกับเรือที่โคลงเคลง และทำท่าอีกไม่นานคงจะล่มแน่นอนถ้าคนตัวโตเหนือร่างเคลื่อนไหวดุดันหนักหน่วงอย่างนี้&
“ชูว์...มันไม่ตอดมือเอ็งเหมือนปลาดุกหรอก ถึงมันจะมีพิษ แต่เป็นพิษที่เอ็งกินได้บัวบาน อ่า...เอ็งสวยและนุ่มมือข้ามาก อืม...และลานบัวบานของเอ็งก็โหนกนูนมากบัวบาน” มือใหญ่ข้างที่ว่างจากการกุมมือเล็กหันมากุมหน้าอกอวบอูม ส่วนสายตาก็เลื่อนต่ำมองเนินสำราญที่กลางหว่างขาของสาวน้อย มันทั้งกว้างขวางและอวบอูมน่าคลอเคลียเด้งเด้ากระแทกดุดัน “อ่า...ข้าไม่อยากมองและสัมผัสด้วยสายตาแล้วบัวบาน ข้าอยากได้เอ็งเป็น ‘เมีย’ เป็นเมียข้านะบัวบาน” คำว่า ‘เมีย’ จากปากของคนที่ตนแอบรักแอบเฝ้ามองและเฝ้าคิดฝันมาตลอดดังก้องในหัวจนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ พยักหน้าตอบรับพ่อหมอหนุ่มอย่างง่ายๆ ในตอนนี้สาวน้อยแยกไม่ออกว่ามันคือฝันที่ตัวเองมักฝัน เพราะตอนนี้เธอเองก็นอนอยู่บนเรือ หากเป็นฝันก็เป็นฝันที่วิเศษจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ร่างน้อยนอนราบไปกับเรือโดยมีร่างใหญ่เปลือยเปล่า
“เอ็งไม่ต้องการ?” เขาหยุดมือที่กำลังคืบคลานของตัวเองเงยหน้าถามบัวบานและสาวน้อยก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบและนั่นทำให้เขาอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้แล้วกดริมฝีปากหนาสีเข้มของตัวเองกับหน้าผากมน “เอ็งจะเป็นของข้าบัวบาน และข้าจะเป็นของเอ็งนับแต่นี้” โชคบอกหลังจากจรดริมฝีปากกับหน้าผากมนโหนกนูนของเด็กสาวแล้วเคลื่อนริมฝีปากหนาไล้มายังปลายจมูกน้อยที่เชิดรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อรั้นของเจ้าหล่อน “มะ...ไม่ได้นะพ่อหมอโชค” มือน้อยของบัวบานรีบจับมือหนาที่ลูบไล้ขาตัวเองให้หยุดทันทีเมื่อที่นี่ไม่ปลอดภัย หากมีคนมาเห็นเล่าจะทำเช่นไร “หืม? ทำไมล่ะบัวบาน เอ็งไม่ต้องการให้ข้าสัมผัส?” เขาเงยหน้าที่กำลังจะก้มซุกไซ้อกอวบตูมขึ้นมาถามพร้อมกับเปลี่ยนมือที่ถูกจับห้ามมากุมมือน้อยของเจ้าหล่อนแทน
“บัวบานตื่นได้แล้ว เอ็งจะมานอนที่นี่ไม่ได้ มันไม่ปลอดภัย” ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่เรียกชื่อ แต่ยื่นมือไปแตะหัวไหล่บัวบานพร้อมเขย่าปลุกให้ตื่น “อือ...พ่อหมอโชค!” เมื่อลืมตาตื่นเต็มตาเห็นว่าใครปลุกตัวเองก็รีบดีดตัวลุกขึ้นพร้อมรีบเช็ดมุมปากตัวเองที่มีคราบน้ำลายติดอยู่ทันทีด้วยความเขินอาย “ใช่ ข้าเอง เอ็งมานอนทำไมอยู่ที่นี่ รู้ไหมมันไม่ปลอดภัย” โชคมองท่าทางน่ารักของบัวบานที่พอตื่นก็รีบเช็ดคราบน้ำลายที่เปื้อนมุมปาก เมื่อกี้เขาไม่สังเกตเห็น เพราะมัวแต่มองเนินอกอวบที่บดเบียดกันล้นออกมานอกผ้าแถบที่พันรอบอก “ฉันก็มานอนที่นี่ประจำ ไม่เห็นจะไม่ปลอดภัยเลยนี่พ่อหมอโชค” ‘มันไม่ปลอดภัยจากข้าเนี่ยแหละ’ เขาตอบเด็กสาวในใจ







