LOGIN“โอว์ แน่นเหลือเกินเดือนดารา อ่า อย่าพยายามจะหนีความเป็นจริงเลยเด็กดีของฉัน อ่า ไม่ไหวแล้ว อ่า”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
เอวสอบรั่วถี่เข้าออกในความนุ่มฉ่ำของสตรีในอ้อมกอด และร่างกายที่เป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์เลื้อยคลานก็เปลี่ยนกลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิม พันภพเองก็ไม่รู้ไม่เข้าใจ ทำไมถึงเป็นแบบนี้เพราะเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้เช่นกัน ชายหนุ่มสาวเท้าพาร่างเล็กไปยังเตียงนุ่มอีกครั้งแล้วโถมตัวเองและหล่อนลงไปยังเตียง
“อ่ะ อื้อ นายท่าน...อ่า อื้ม”
ตอนนี้หล่อนมองเห็นการเปลี่ยนแปลงแล้ว นายท่านได้กลับมาเป็นคนเดิม เธอยังรู้สึกตกใจและหวาดกลัวกับภาพก่อนหน้านี้และตอนนี้ร่างกายของเขาก็ยังคงมีเกล็ดสีเหลืองขึ้นตามตัว สองมือเล็กที่โอบกอดลำคอหนาก็เปลี่ยนมาเป็นดันเขาออกห่างแทน
“อย่าคิดว่าจะหนีได้เดือนดารา เธอเป็นของฉัน ชีวิตนี้เธอเป็นของฉันเด็กน้อย อ่า” น้ำเสียงเข้มเอ่ยสั่งพร้อมกับซุกหน้าลงไปกับซอกคอระหงขูดไถคางสากไปตามซอกคอเล็กแล้วเคลื่อนมาบดจูบเนินอกสองมือก็กรอบกุมสองเต้าพร้อมเอวสอบแอ่นเด้งกระแทกเสียวให้จังหวะไปด้วย
“อ่า อื้อ มะ...ไม่ใช่ อ่า ไม่ใช่นายท่าน อ่า ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้วนายท่าน” มือที่ผลักดันก็เปลี่ยนเป็นจับไหล่หนาแน่นแล้วยกร่างตัวเองขึ้นหาสัมผัสร้อนรุ่มสวาท เอวเล็กก็บิดเร่ายกเด้งไปตามจังหวะเสียวสะท้านของคนตัวโตเหนือร่าง
หึหึ
มีเพียงเสียงขำในลำคอเย้ยหยันคนตัวเล็กใต้ร่าง ตอนนี้พันภพตวัดลิ้นดูดละเลียตามยอดอกอวบอูมของหล่อน พร้อมสองมือนวดเร่าบีบเคล้นคลึงหนักหน่วงให้จังหวะเสียวซ่าน เอวสอบก็เคลื่อนไหวโยกเร่ากดคลึงหนักหน่วงสอดตัวลึกล้ำในตัวของสาวน้อยอย่างต่อเนื่อง
“อ่า ใกล้แล้ว ใกล้ถึงแล้ว อ่า จะแตกแล้วเด็กน้อยของฉัน อ่า ดีมาก เก่งมาก แอ่นเด้งตอบสนองแบบนี้แหละ โอว์ซี๊ด เสียวดีมากเดือนดารา อ่า”
“อ่ะ อื้อ หนูไม่ไหวแล้วนายท่านขา หนู อ่า อื้อ ไม่ไหวแล้ว ร้อนเหลือจะทนค่า...ซี๊ด เสียว อุ้ย”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
เสียงจังหวะจะโคนของทั้งสองที่สอดประสานกันกำลังดังกระทบกระทั่งกันหนักหน่วง และเดือนดาราก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าต้องการให้คนตัวโตเหนือร่างสอดเร่ากระแทกเข้ามาในร่างตัวเองลึกๆ เพราะเธอรู้สึกว่าที่นายท่านทำอยู่ตอนนี้ยังลึกไม่พอ
“อ่า ลึกอีกได้โปรดนายท่าน อ่า หนูต้องการกว่านี้” คำพูดไร้ยางอายเปล่งรอดออกมาจากริมฝีปากอ่อนนุ่มของเจ้าหล่อนพร้อมกับปากหนาของพันภพละจากยอดอกมาประกบบดขยี้ดูดคลึงลิ้นน้อยหล่อนพร้อมโหมโรมรันเอวสอบจ้วงลึกตามคำขอร้องของเด็กน้อย
“อ่ะ อื้อ”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
ทั้งเสียงกระแทกเนื้อฉ่ำของทั้งคู่และเสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ก็ดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่บดจูบคลอเคลียแลกลิ้นกัน จากคนไร้เดียงสาเงอะงะตอนนี้เปลี่ยนเป็นคนรู้งาน สาวน้อยเริ่มรู้ว่าจะตอบสนองกลับยังไง จากจูบตอบกลับไม่เป็นก็เป็นเรียนรู้อย่างรวดเร็ว เดือนดารากอดเกี่ยวเรียวลิ้นสากกับเรียวลิ้นตัวเองดูดคลึงอย่างเขาทำกับตัวเอง เอวเล็กแอ่นยกเด้งตอบสนองทุกการกระแทกลึกเข้าหาตัวเอง
“อ่ะ อื้อ ไม่ไหวแล้วนายท่านขา หนูไม่ไหวแล้ว อ่า เหนื่อยเหลือเกิน ร้อนด้วย ซี๊ด เสียว อ่า อ่อย”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
“โอว์ พร้อมกันเดือนดารา พร้อมกันเด็กน้อย อ่า เสียวไม่ไหวแล้ว เสียวเนื้อ โอว์ แน่นเป็นบ้า อ่า ตอดรัดแรงดีเหลือจะทน โอว์ซี๊ด”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
สอดเร่ากดคลึงกายสวาทเข้าออกเร็วถี่เมื่อใกล้ถึงปลายทางที่แสนสุขตรงหน้า และเขารู้ดีว่าอีกไม่นานหล่อนจะกระตุกเกร็งตอดรัดเขาแน่นและเขาก็แตกซ่านเช่นกัน และก็จริงเมื่อเจ้าหล่อนกระตุกเกร็งรัดท่อนเนื้อเขาแน่นจนเขาแตกร้าวในตัวหล่อน ทั้งคู่ร้องออกมาพร้อมกันเมื่อได้พบความสุขพร้อมกัน
“อ่า...ท่านงดงามยิ่งนักเจ้าหญิงนาเดียร์ อื้ม...” อีรอสผละปากที่ปิดปากน้อยกลืนเสียงลมหายใจและเสียงหอบหายใจของนางมาลากลิ้นตวัดเลียลำคอระหงของเจ้าหญิงเผ่ามนุษย์ที่อ่อนระทวยรวยแรงเพราะสัมผัสปรารถนาของตนเองที่กำลังจะยัดเยียดให้นาง “อะ...อีรอส เจ้ามันเป็นอสูรชั้นต่ำ ข้าเกลียดเจ้า อะ...อื้อ” วาจาแผ่วเบาดังลอดจากริมฝีปากบวมเจ่อเพราะรสจูบดุดันของจอมอสูร มืออ่อนแรงทั้งสองพยายามผลักไสหัวของอีรอสออกจากซอกคอระหงของตนพร้อมบิดส่ายดิ้นหนีจากใต้ร่างใหญ่ แม้จะรู้ว่าพยายามไปก็ไร้ประโยชน์ “อ่า...หอมเหลือเกิน ท่านหอมเหลือเกินเจ้าหญิง อูว์...งั้นก็เป็นเมียอสูรชั้นต่ำหน่อยเป็นเช่นไรท่าน อื้ม...อ่า...”อีรอสขบกัดซอกคอระหงฝากฝังรอยเขี้ยวฟันคมของตัวเองแล้วก็ผละเคลื่อนมายังอกอวบอูม ยิ่งเจ้าหญิงนาเดียร์พยายามผลักไสดิ้นส่ายขัดขืนก็ยิ่งเป็นการขยับตัวยั่วยวนให้อีรอสตะกละในกายของนาง&
เสียงหอบหายใจของทั้งสองดังประสานกัน แต่รู้สึกแตกต่างกัน คนหนึ่งหอบซ่านด้วยความปรารถนา อีกคนหอบเหนื่อยด้วยความโกรธชังคนเหนือร่างและขยะแขยงสัมผัสของจอมอสูร เจ้าหญิงนาเดียร์มองจ้องดวงตาสีแดงของอีรอสแล้วก็ถุยน้ำลายใส่หน้าคนเหนือร่าง ไม่สนว่ามันจะกระเด็นตกกลับมาใส่หน้าตัวเอง ถุย! “อสูรชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้าดีเช่นไรมาทำเช่นนี้กับเจ้าหญิงอย่างข้า อีรอส!” หึหึ อีรอสหาได้โกรธและขยะแขยงน้ำลายของเจ้าหญิงไม่ เขาทำเพียงแค่ตวัดลิ้นเลียคราบน้ำลายของนางที่ติดปลายจมูกตัวเองแล้วก็เอ่ยกับนางใต้ร่าง “หวานดี” แล้วอีรอสก็ตอบเจ้าหญิงคนงามของเผ่ามนุษย์ที่ตนกำลั
“กลับไปซะ!” เสียงห้าวแข็งตะโกนตอบกลับสาวใช้หน้ากระโจมแล้วสาวใช้ก็รีบขอลาทันที ด้วยรู้ดีว่าน้ำเสียงเช่นนี้นายเหนือหัวกำลังอารมณ์เดือดดาล ทำเอาเจ้าหญิงนาเดียร์สะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงห้วนแข็งที่ตะโกนตอบกลับผู้มาใหม่ที่หน้ากระโจม ตอนนี้เจ้าหญิงนาเดียร์พยายามดิ้นรนคลานหนีจากเตียงนอนแข็งๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เมื่อร่างใหญ่ของจอมอสูรโถมตัวลงมาคร่อมทับกักกดร่างเล็กตนไว้ใต้ร่างหนาของเขา “เจ้าจักทำอันใดข้า เจ้าอสูรชั้นต่ำ!” “ข้ามิปล่อยให้คนที่ตบข้าลอยนวลดอกเจ้าหญิงนาเดียร์ แต่สำหรับมือตบเช่นท่าน ข้าจักลงโทษด้วยวิธีของข้าเองและมันจะเป็นวิธีที่ทำให้ท่านจดจำข้าไปตลอดกาล มิว่าจักอยู่ที่ใดในโลกานี้ ท่านก็จักจดจำได้แต่เพียงสัมผัสของอสูรชั้นต่ำเยี่ยงข้า...หึหึ” อีรอสเอื้อนเอ่ยวาจาจบก็แค่นขำตามมาในท้ายประโยคทำเอาใจของเจ้าหญิงผู้เลอโฉมต้องเอ่ยตอบสวนกลับ
“เจ้าคือจอมอสูร แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่เล่า” มิมีมนุษย์ผู้ใดเห็นร่างอสูรของตนแล้วมิตกใจกรีดร้องเป็นลมหมดสติ ไม่ก็เสียสติ แต่กับเจ้าหญิงนาเดียร์ นางที่อยู่ตรงหน้าของอีรอสตอนนี้นางหาได้มีความหวาดกลัวตนไม่ และนี่แหละที่ทำให้หัวใจที่มิเคยเต้นไหวมานานนับแสนปีกระตุกไหวจนแทบจะเด้งออกมาด้านนอก “เจ้าคือจอมอสูรอีรอสใช่รึไม่ แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรเล่า” นางพยายามบังคับน้ำเสียงตัวเองให้หนักแน่นดุดันแล้วขยับตัวลุกขึ้นลงจากเตียงมองไปยังดาบของเจ้าอสูรที่อยู่ใกล้ตัวเองเพียงสามก้าวเดิน แต่มองขนาดของดาบแล้วนางยกมิขึ้นแน่นอน หึหึ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเจ้าหญิงนาเดียร์ผู้เลอโฉมทั้งในแดนมนุษย์แดนอสูร ที่นี่คือเขตแดนของอสูร เป็นเจ้าหญิงนาเดียร์ต่างหากเล่าที่บุกรุ
ด้านคาร์สัน พอพาสาวใช้ของเจ้าหญิงนาเดียร์มายังกระโจมที่ใช้สำหรับกักขังเชลย พอมาถึงก็มัดรวบนางไว้กับเสากลางกระโจมแล้วก็เดินออกมาสั่งเวรยามด้านนอกให้เฝ้านางเป็นอย่างดี อย่าให้หนีเล็ดรอดออกจากกระโจมนี้ได้เป็นอันขาด เมื่อจัดการได้แล้วก็กลับกระโจมของตนเอง “ข้าได้ยินว่าเจ้าพามนุษย์เข้ามาในค่ายของเรา” เสียงเข้มห้าวของน้องชายเอ่ยดังขึ้นเมื่อเขาเดินพ้นม่านของกระโจมเข้ามาข้างใน “ข่าวของเจ้าช่างไวนักคาร์เตอร์” “แน่นอนท่านพี่ ว่าแต่ผู้ใดเล่าที่ท่านพาเข้ามาในแดนอสูรของเรา” “จักใครซะอีกเล่า ก็สตรีที่งามเลิศในเผ่ามนุษย์น่ะสิ” “เจ้าหญิงนาเดียร์รึ” คาร์เตอร์รู้
“ครั้งก่อนเจ้าก็พูดเช่นนี้ มิได้พาเราหลงทางหรอกนะซันนี่” “เจ้าหญิงถามหม่อมฉันแบบนี้แล้วหม่อมฉันชักไม่แน่ใจแล้วเพคะว่ามาถูกทางไหม แต่แผนที่ที่หม่อมฉันได้มาก็บอกว่าทางนี้นะเพคะ” “ไหนเอามาให้เราดูสิว่าเรามาถูกทางจริงรึไม่” แล้วนางก็ยื่นมือไปรับแผนที่จากสาวใช้ข้างกายมาดู แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ตรงที่อยู่ติดกับแดนอสูรจึงทำให้ได้รับแสงไฟจากเผ่าอสูรสาดส่องมองเห็นอะไรชัดเจน เจ้าหญิงนาเดียร์มองดูแผนที่ที่รับมาพร้อมขมวดคิ้วแล้วมองดูไปรอบๆ ตัวเองอยู่กับถนนเล็กๆ ที่ตนกับซันนี่ควบม้ามา แล้วก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อรู้ว่าตนกับซันนี่มากันผิดทาง นางมิน่าให้ซันนี่เป็นคนดูแผนที่เลย “เรามากันผิดทางแล้วซันนี่ ทางนี้มิใช่ทางไปป้อมทหาร เราต้องย้อนกลับไป”&nbs







