تسجيل الدخول“คุณภัทรเมามากค่ะ จริงๆ เขาคงไม่ตั้งใจทำแบบนั้น” พลอยชมพูหัวใจเต้นแรงทันทีที่นึกถึงเห
เย็นวันนี้ภคภัทรตั้งใจว่าจะคุยกับพลอยชมพูให้รู้เรื่อง เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเป็นฝ่ายถูกวิมลวรรณต่อว่าแต่เพียงผู้เดียว และทันทีที่มาถึงบ้านก็พบว่าเธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่บริเวณสวนหน้าบ้านอย่างสบายใจ จึงไม่รอช้ารีบเดินไปหาเจ้าตัวในทันที “ชมพู ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” ภคภัทรเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณภัทรมีอะไรหรือเปล่าคะ” พลอยชมพูพยายามปรับน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด และพยายามไม่ตื่นเต้นเมื่อต้องประจันหน้ากับเขาอีกครั้ง “เรื่องเมื่อคืน…ผมไม่อยากให้คุณวิเข้าใจผิดและต่อว่าคุณคนเดียว เพราะผมเป็นฝ่ายเริ่มเองทั้งหมด
“คุณภัทรเมามากค่ะ จริงๆ เขาคงไม่ตั้งใจทำแบบนั้น” พลอยชมพูหัวใจเต้นแรงทันทีที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ พลางคิดว่าหากวิมลวรรณไม่บังเอิญมาเห็นเข้าเธอกับภคภัทรคงทำเรื่องน่าอายนั่นในห้องรับแขกจนได้“ไม่ได้นะลูก ยังไงลูกก็เสียหาย” วิมลวรรณพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณติณณภพได้ไหมคะ ชมพูไม่อยากให้คุณภัทรเข้าใจว่าเราสองคนวางแผนจับครอบครัวเขาไปมากกว่านี้” พลอยชมพูพูดอย่างที่คิด“แต่แม่ก็ไม่สบายใจที่เห็นคุณภัทรเอาเปรียบลูกแบบนั้น” ภาพของภคภัทรที่กำลังนัวเนียพลอยชมพูทำให้วิมลวรรณเองทนไม่ไหวและอยากออกโรงปกป้องศักดิ์ศรีของลูกสาว“ชมพูเองต่างหากที่เต็มใจให้เขาทำแบบนั้น ลูกสาวแม่ไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอกนะคะ” พลอยชมพูก้มหน้าพูดด้วยความรู้สึกอับอาย สำหรับเธอแล้วเรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง และเธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองยินยอมพร้อมใจให้ชายหนุ่มรังแกมากแค่ไหน“โถ ลูก…” วิมลวรรณส่ายศีรษะอย่างจำใจ“ช่างมันเถอะนะคะ ชมพูไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่”
“ทางนิตินัย ใช่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทางพฤตินัย เราเป็นอะไรกันเรื่องนี้คุณรู้อยู่แก่ใจ” ภคภัทรมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตามาดร้าย ราวกับต้องการจะกินเหยื่อชิ้นโอชะ“ชมพูลืมมันหมดแล้วละค่ะ”“งั้นเดี๋ยวผมช่วยย้ำเตือนให้เป็นไง” ภคภัทรเหยียดยิ้มออกมาอย่างท้าทาย“อย่าเลยค่ะ ชมพูไม่อยากใช้ผู้ชายร่วมกับใคร อื้อ…” ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ริมฝีปากร้อนของเขาก็ทาบทับลงมาบนริมฝีปากเธออย่างจาบจ้วงและรุนแรงไร้ซึ่งความปรานีภคภัทรกระแทกริมฝีปากใส่หญิงสาวด้วยความโมโห ยิ่งเธอแสดงท่าทีเหมือนไม่แคร์เขาก็ยิ่งอยากสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเขามีสิทธิ์ในตัวเธอมากแค่ไหน ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากหญิงสาวอย่างรุนแรงพร้อมกับกอดรัดร่างบางที่ตอนนี้สวมใส่เพียงชุดนอนเนื้อผ้าบางเบา ทำให้เขาได้สัมผัสร่างกายอวบอิ่มอย่างเต็มที่ กลิ่นกายหอมๆ ของเธอทำให้เขาหวนนึกถึงค่ำคืนที่แสนโรแมนติกและร้อนแรงระหว่างเขาและเธอ คืนที่เขาได้ ‘รัก’ เธออย่างเต็มอิ่ม แต่เพียงแค่คิดว่าพลอยชมพูกำลังทำเหมือนมองหาชายคนอื่นมาแทนที่เขา ภคภัทรก็ยิ่งโมโหดูดดึงริ
หลังจากงานเลี้ยงเสร็จสิ้นพลอยชมพูก็บอกลาพิชญะและกลับมาที่บ้านวรวงศ์คุณากร ในขณะที่ฝั่งของวิมลวรรณและติณณภพก็ได้เข้าห้องหอกันตามประเพณีที่บ้านวรวงศ์คุณากรเช่นกัน แม้ที่ผ่านมาพลอยชมพูจะมีความทรงจำอันเลวร้ายเนื่องจากพ่อทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธออายุได้เพียงสามเดือน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มีความเชื่อว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่คนต่างหากที่ทำให้ความรักกลายเป็นเรื่องทุกข์ใจ ในวันนี้ที่ผู้เป็นแม่มีความรักอีกครั้ง ลูกสาวอย่างเธอก็พลอยมีความสุขไปด้วย แต่ความรักของตนกลับดูจะสมหวังยากเสียเหลือเกิน“ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับอีกหรือไงนะ” หญิงสาวนอนไม่หลับด้วยความเป็นห่วงภคภัทรจึงลงมาหาอะไรดื่มในห้องครัว หลังจากที่เขาออกไปกับเมริสา ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบตีสี่แล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่กลับมาที่บ้าน หรือว่าคืนนี้เขากับเมริสาอาจจะ… อะไรก็เป็นไปได้หมดสินะ…เมริสาเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงกระจอกงอกง่อย แถมยังเป็นคนสวยมากด้วยซ้ำ ไม่แปลกหากภคภัทรจะหวั่นไหว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็
“ครับ ถ้าผมจำไม่ผิดคุณเป็นคนสนิทของคุณภัทรใช่ไหมครับ” พิชญะพูดขึ้นเป็นนัยว่าอิทธิกับเขาอยู่คนละระดับกัน“ใช่ครับ” อิทธิตอบพร้อมมองพิชญะอย่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร“ผมขอตัวคุณชมพูสักครู่นะครับ” พิชญะพูดออกไปตามตรง ก่อนจะมองอิทธิหัวจดเท้า“เอ่อ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนละกันครับ” อิทธิบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพเมื่อเห็นว่าพลอยชมพูส่งสัญญาณมาที่เขาว่าเธอไม่เป็นไร ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทันที“ผมก็คิดอยู่ก่อนแล้วว่าคุณพิงค์ ไม่สิ ต้องเรียกคุณชมพู คุณชมพูหน้าตาคุ้นๆ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก เพิ่งรู้ว่าคุณเป็นลูกสาวของคุณวิมลวรรณนะครับ” พิชญะพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหว่านเสน่ห์ให้หญิงสาว“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ” พลอยชมพูไม่มีข้ออ้างอะไรกับพิชญะ เธอจึงเอ่ยขอโทษเขาแต่เพียงเท่านั้น“ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะถือว่านี่เป็นครั้งแรกที่เรารู้จักกันมากขึ้น หวังว่าคุณชมพูจะไม่รังเกียจนะครับ”“คะ?” พลอยชมพูเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่เข
“คุณภัทร เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ” พลอยชมพูเดินตามภคภัทรไปที่สวนหลังบ้าน “มีอะไร” ภคภัทรหันมามองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับว่าเธอและเขาไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ “ชมพูรู้ว่าชมพูทำผิด แต่ชมพูไม่สบายใจถ้าเกิดไม่ได้อธิบายเรื่องทั้งหมดให้คุณเข้าใจ” พลอยชมพูหายใจเข้าลึกๆ เพื่อขอโอกาสในการพูดคุยกับชายหนุ่ม “ผมคิดว่าเราพูดเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ คุณจะตามมาเอาอะไร หรือว่าอยากให้ผมรับผิดชอบเรื่องของเรา” ภคภัทรเหยียดยิ้ม พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ประชิดตัวหญิงสาว “มันจบไม่ได้หรอกค่ะ ในเมื่อคุณยังเข้าใจชมพูผิดอยู่” หญิงสาวพยายามสบตากับชา







