บทที่หนึ่ง

สวรรค์นี้มันเรื่องบ้าอะไรวะคนทั้งคนมีค่าตัวเพียงหมูป่าหนึ่งตัวนี้นะ!!!! 

แม่เจ้ากูอยากฟาดปากอีแม่เลี้ยงของน้องซือเหม่ยหลันจังเลย เพียงตาได้แต่โกรธแค้นกับชะตากรรมของสาวน้อยที่พ่อแม่ตายจากจนหมดต้องอยู่กับแม่เลี้ยงมาตลอด ตอนที่บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่เพียงสามปีให้หลังท่านก็เสียชีวิตจากไข้ป่า  ทิ้งให้ซือเหม่ยหลันต้องทนรับใช้แม่เลี้ยงใจร้ายมาเป็นปีจนร่างกายซูบผอมแถมนางยังเป็นโรคหัวใจอีก  พอได้รับรู้ว่าตนเองถูกยกให้ชายสายตาพิการแห่งหมู่บ้านป่าท้อจนทำให้อาการกำเริบสิ้นใจไปในห้องหอเมื่อเจอหน้าว่าที่สามี   

อย่าให้กูเจอนะแม่จะฟาดปากแทนสาวน้อยแทนสักครั้งให้จงได้คิดในใจอย่างโมโห พลางบอกกับดวงวิญญาณของซือเหม่ยหลันให้ไปหาบิดามารดาที่สวรรค์  ชีวิตที่เหลือพี่สาวจะใช้แทนเธอเอง รับปากว่าถ้พี่สาวเจอแม่เลี้ยงของเธอเมื่อไรพี่สาวจะฟาดปากนางให้จนวิ่งกลับบ้านไม่ทันเลยละ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอีเพียงตาซะแล้วอย่างมึงต้องเจอกูเท่านั้นอีแม่เลี้ยงระยำ

  นางคิดในใจด้วยความเดือดดาลอยู่คนเดียวก่อนที่นางจะลุกออกไปจากในห้องบ้านของสามีของนางเมื่อคืนนี้  เพราะเด็กสาวนั้นหวาดกลัวสามีพิการที่มีนัยตาสีฟ้าตามคนลือกันว่าคือดวงตาปีศาจของคนยุคไม่เจริญ จึงทำให้อาการของนางกำเริบเพราะหวาดกลัวมากจนหัวใจวายตายในห้องหอตาย

ตามความทรงจำของสาวน้อยที่เห็นคนตัวใหญ่หนวดเครารุงรังแถมข่าวลือว่าเขาพิการแต่มีนัยตาสีฟ้าและโหดเหี้ยมอาศัยอยู่กับน้องฝาแฝดชายหญิง  พึ่งมาอาศัยที่ท้ายหมู่บ้านป่าท้อได้ไม่ถึงสองปีและไม่รู้ว่าครอบครัวของสามพี่น้องย้ายมาจากที่ไหนแน่นอน  เพราะไม่มีใครกล้าจะย่างกรายไปท้ายหมู่บ้านที่มีลำธารตัดผ่านก่อนจะขึ้นเขาไปได้ แต่ชาวบ้านจะเลี่ยงไปใช้อีกเส้นทางหนึ่งแทน เหอะก็แค่ข่าวลือทำเป็นหวาดกลัวจนหัวหดกันไปได้เพียงตาคิดในใจ เพราะเมื่อคืนเจ้าบ่าวนั้นไม่ได้เข้าห้องหอจึงไม่รู้ว่าเจ้าสาวตัวจริงสิ้นใจไปแล้วจนเพียงตามาอยู่ในร่างแทนนั้นเอง

เพียงตาในร่างของซือเหม่ยหลันเปิดประตูออกมามองดูบ้านไม้หลังไม่ใหญ่มากเท่าไรคงจะสองห้องนอนเห็นจะได้ มีหน้าบ้านและรั้วไม้ที่แข็งแรงพอสมควรเพราะไม่ถึงกับเก่ามากบ้านนี้ก็คุ้มแดดคุ้มฝนได้ เหมือนว่าบ้านหลังนี้จะสร้างยังไม่นานเท่าไรตามที่สายตาของเพียงตามองสำรวจไปจนทั่ว ก่อนจะสะดุดตากับสองพี่น้องฝาแฝดที่พากันเดินจูงมือกันมาจากทางหลังบ้านพอดี

"พี่สะใภ้ใหญ่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะพอดีพวกข้าไปซักผ้าที่ลำธารด้านหลังบ้านมาเจ้าค่ะ ท่านหิวหรือยังเจ้าคะข้าจะหาอาหารมาให้พี่สะใภ้ได้กิน"

สาวน้อยที่ถามนางนั้นทั้งหวาดกลัวแต่ยังกล้าถามเพราะพี่ชายบอกว่านางคือพี่สะใภ้ที่จะมาดูแลพวกตนตอนพี่ชายขึ้นเขาไปล่าสัตว์หลายวัน

"สวัสดีข้าชื่อซือเหม่ยหลันแต่งเป็นภรรยาให้พี่ชายใหญ่ของพวกเจ้า เรีกพี่ว่าเหม่ยหลันก็ได้"   เพียงตาตอบสาวน้อยไปด้วยรอยยิ้มก็นางรักเด็กละนะอิๆ

"ข้าชื่อเฉิงเย่ตงขอรับ"

"ข้าชื่อเฉิงเย่ซิงเจ้าค่ะพี่"    เด็กสองคนแนะนำตัวเองต่อนางพอมองเห็นรอยยิ้มของพี่สะใภ้ที่ส่งมาให้ด้วยความจริงใจ เพราะเด็กสองคนนั้นไม่มีเพื่อนในหมู่บ้านคบหาและเล่นด้วยเพราะกลัวพี่ชายของนางที่มีนัยตาสีฟ้าที่ไม่เหมือนใคร  ทำให้ทุกคนมองว่าพี่ชายคือคนพิการทางสายตาแตกต่างจากพวกเขา หาว่าเป็นปีศาจจึงทำให้สองพี่น้องไม่มีเพื่อนเล่นด้วยในหมู่บ้านป่าท้อเลย

"ยินดีที่ได้รู้จักพวกเจ้าทั้งสองคนนะแล้วเอ่อพี่ชายของซิงเอ๋อร์ไปไหนเสียละ"  นางถามน้องสาวของสามีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"พี่ใหญ่ขึ้นเขาไปดูกับดักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเลยเจ้าค่ะ และให้พวกข้าคอยดูแลพี่เหม่ยหลันเหมือนจะไม่สบายตอนที่พี่ใหญ่ไปรับท่านมาก็เห็นพี่หมดสติไปพี่ใหญ่อุ้มท่านเข้าไปนอนในบ้านเมื่อวานตอนค่ำเจ้าค่ะ"   เฉิงเย่ซิงตอบนาง

"อ้อเช่นนั้นหรือแล้ววันนี้มีอะไรให้พี่กินละพี่เริ่มจะหิวแล้วสิแล้วพวกเจ้ากินข้าวกันหรือยังละ"  นางถามเด็กทั้งสองคนกับไปบ้าง

"พวกข้ารอกินพร้อมพี่เหม่ยหลันเจ้าค่ะและมีข้าวต้มที่ห้องครัวข้าจะไปตักมาให้พี่เหม่ยหลันนะเจ้าคะ"  เฉิงเย่ซิงตอบและเดินไปที่ห้องครัวเพื่อยกข้าวต้มมาให้พี่เหม่ยหลันของนางได้กินพร้อมกัน

"ขอบใจมากนะซิงเอ๋อร์เดี๋ยวพี่ตักเองก็ได้"   นางเดินตามหลังน้องของสามีมาถึงห้องครัวมองดูหม้อข้าวต้มที่มีข้าวกับเนื้อแห้งน้ำเยอะกว่าข้าวและใส่ผักป่าลงไปอีกเพื่อจะได้มีอาหารเพื่อให้ได้กินอิ่มท้อง  เพียงตาถึงกับสะอึกโอ้แม่เจ้าครอบครัวสามีของข้านั้นยากจนมากแต่ก็ยังดีกว่าความทรงจำของร่างเดิมที่กินอดๆอยากมานับปีจนร่างกายซูบผอม  นางที่อายุสิบแปดแต่เหมือนคนขาดสารอาหารทำให้เหมือนเด็กสาวสิบห้าสิบหกเองกระมัง หนีจากนางมารแม่เลี้ยงมาได้ต้องเริ่มชีวิตใหม่กับครอบครัวของสามีกับน้องสองคนของเขา  ก็ยังดีวะนังเพียงตาในเมื่อความรู้ความสามารถติดตัวแกมาขนาดนี้ แต่เอแล้วเราไม่มีมิติเหมือนคนอื่นหรือยังไงนะ  นางคิดในใจก่อนจะตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้เด็กทั้งสองคนเท่าๆกันแล้วหันมาถามเด็กทั้งสองคนว่า 

 "พี่ชายของพวกเจ้าจะกลับกินมื้อเช้าด้วยกันไหมซิงเอ๋อร์"

"ไม่เจ้าค่ะพี่จะลงจากเขามาอีกห้าถึงเจ็ดวันเจ้าค่ะพี่ใหญ่บอกให้อยู่กับพี่เหม่ยหลันเพราะพี่ใหญ่จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับเพื่อน เพื่อหาตำลึงมาซื้อข้าวของในบ้านที่หมดอีกไม่นานจะเข้าหน้าหนาวแล้วเจ้าค่ะ"

เฉิงเย่ซิงตอบทุกอย่างที่พี่สะใภ้ของนางถาม

เฉิงเย่หรงแต่งนางมาเพราะจะขึ้นเขาล่าสัตว์หากว่าน้องของเขาต้องอยู่บ้านกันสองคนที่นี้คงจะเป็นห่วงจึงแต่งภรรยามาช่วยดูแลน้องทั้งสองคนแทนตัวเอง  แต่ก็ดีนางค่อยๆคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตแต่งงานของนาง

ตอนนี้กินข้าวก่อนค่อยหาทางขึ้นเขาไปแสวงโชคเผื่อจะโชคดีได้ของป่าลงมากินจะรอเพียงสามีกว่าเขาจะลงมาสามชีวิตต้องกินน้ำต้มผักแทนข้าวกระมัง  มิน่าละถึงนำหมูป่าไปแต่งนางมาตั้งหนึ่งตัวเชียวนะนังเพียงตาค่าตัวของแกอนาถใจแท้เราฮือๆ  นางคิดในใจคนเดียวและนั่งกินข้าวต้มเงียบมองสองเด็กแฝดที่กินด้วยความอร่อยกับข้าวต้มที่พวกนางกินซะเหลือเกิน

กินอิ่มแล้วจึงช่วยกันเก็บไปล้างแต่สองแฝดนั้นไม่ให้นางช่วยนางจึงรอทั้งสองคนล้างถ้วยเสร็จจะชวนทั้งสองคนไปที่ท้ายบ้านเพื่อจะไปหาดูว่ามีอะไรพอจะหาได้จากลำธารหรือว่าบนเขาใกล้บ้านได้บ้างนั้นเอง