บทที่ 2 สัญญาการหมั้นหมาย

ซุนอีเหยียนที่ป้อนยาและพูดคุยเรื่องสัญญาของทั้งสองครอบครัวก็เป็นอย่างที่นางว่า สัญญาน่าจะเป็นโมฆะไปหากมู่ซงหยวนแต่งงานกับสตรีใดสักคนที่ไม่ใช่ซุนจือหลิน แต่เพราะร่างกายของมู่ซงหยวเห็นทีว่าจะหาสตรีที่มาแต่งด้วยได้ยาก บ้านมู่เลยใช้สัญญาที่ทั้งสองครอบครัวให้กันไว้มาบีบบังคับซุนกวางหวา

ในสัญญาไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นใครที่แต่ง แต่เพราะว่าซุนกวางหวามีซุนจือหลินเป็นบุตรสาวคนเดียวที่ยังไม่ได้ออกเรือน และบ้านมู่ก็เหลือมู่ซงหยวนคนเดียวที่เป็นลูกชายที่ยังไม่ออกเรือนเช่นกัน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเป็นสองคนนี้เพราะว่าก็ไม่มีใครแล้วที่จะให้มาแต่งกัน

"ท่านแม่เล็ก…ข้า"ซุนจือหลินรู้ว่าท่านแม่เล็กจะพูดเรื่องอะไร นางแอบได้ยินที่ท่านพ่อกับท่านแม่เล็กพูดคุยกันเรื่องการแต่งงานของนางกับคนบ้านมู่ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน

"รู้แล้วหรือว่าข้าจะพูดสิ่งใด"

"เจ้าค่ะ"

"ซุนจือหลินฟังข้าให้ดีนะ มันเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธออกไปสัญญาของผู้ใหญ่แต่ลำบากเด็ก ข้าเองก็ลำบากใจที่จะพูดมู่ซงหยวนคนที่จะมาเป็นสามีของเจ้า เขาไปเป็นทหารช่วงสงครามนานหลายปี แต่มีข่าวว่าเขาบาดเจ็บสาหัสจึงถูกส่งตัวกลับบ้านและคงจะพิการ

ซุนจือหลินที่ยังไม่อยากแต่งงานเพราะท่านพ่อของนางก็ป่วยอยู่ หากแต่งออกไปแล้วใครจะช่วยท่านแม่เล็กดูแลท่านพ่อ อีกอย่างมู่ซงหยวนผู้นั้นเป็นทหารคงจะนิสัยโหดน่าดู นางเองก็กลัวเหมือนกัน

"อีกสามวันมู่ซงหยวนคงจะถึงบ้าน เมื่อถึงวันนั้นเรื่องแต่งงานคงจะเป็นหลักเป็นแหล่งที่ชัดเจนมากขึ้น"

"ท่านแม่เล็กข้ารู้ว่าท่านกับท่านพ่อไม่มีทางเลือก แต่ข้าเป็นห่วงท่านพ่อเจ้าค่ะไหนใครจะช่วยท่านแม่เล็กดูแลท่านพ่ออีกเจ้าคะ"

"ข้าอยากไรเล่า ข้าเป็นเมียดูแลสามีเป็นหน้าของข้า เจ้าแต่งออกไปมีสามีก็ดูแลสามีเจ้าให้ดี ๆ ก็แล้วกัน"

"แต่ท่านแม่เล็กไม่เคยทำ…"

"เจ้าเด็กโง่ข้าทำเป็นเพียงแค่ข้าขี้เกียจทำก็เท่านั้นเอง"ซุนอีเหยียนหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาเจ้าเด็กคนนี้ไม่คิดเป็นห่วงตัวเองบ้างหรือไง ตัวเองกำลังจะแต่งงานไปเจอนังยักษ์มู่น่าหลิงเชียวนะ ยังจะมาห่วงนางกับซุนกวางหวาอยู่อีก

"เงินน่ะมีไม่มาก แต่ที่ข้าพูดไม่ได้ให้เจ้าปฏิเสธเงินนี้ให้เจ้าเก็บติดตัวไว้ถึงจะไม่ได้มาก แต่ก็พอที่เจ้าจะไม่อดยากยามอยู่ที่อื่น"ซุนอีเหยียนเก็บเงินที่แบ่งไว้เป็นสินติดตัวของนางไว้ให้ซุนจือหลินติดตัว ถึงจะไม่ได้มากเท่าตอนที่ซุนเพ่ยหนิงบุตรของนางออกเรือน แต่จำนวนนี้ก็ถือว่าไม่ใช่น้อย ๆ

"ท่านแม่เล็ก…"ซุนจือหลินมองเงินในถุงมีถึง 200 อีแปะ มันช่างมากเกินไปสำหรับนาง นี่อาจจะเป็นเงินก้อนสุดท้ายของบ้านก็ได้ ทำไมท่านแม่เล็กถึงนำมาให้นาง

"ไม่ใช่เงินก้อนสุดท้ายของที่บ้านถึงจะเหลือไม่มาก แต่พอที่จะซื้อสมุนไพรมาต้มให้ท่านพ่อของเจ้าสักพัก"กินแต่ข้าวต้มกุ๊ยกับผักป่าลวกก็ใช่ว่าบ้านไม่มีเงิน เพียงแต่ช่วงนี้ต้องประหยัดใช้จ่ายสิ่งใดต้องคิดคำนวณดี ๆ

"อีเหยียนอยู่บ้านหรือไม่"เป็นมู่ต๋าที่มาแทนภรรยาอย่างมู่น่าหลิงเพื่อจะมาพูดคุยเรื่องสัญญา เขาเองก็ลำบากใจเพราะรู้ว่าซุนกวางหวาสหายเองก็ป่วยหนักอยู่ จะมาทักทวงสัญญาแบบนี้เห็นที่จะไม่เหมาะสม 

แต่มู่น่าหลิงก็ยืนยันที่จะให้เรื่องการแต่งงานเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด ที่นางไม่มาคุยด้วยตนเองคงเพราะมาแล้วก็จะต้องเจอกับซุนอีเหยียนไม่ใช่ซุนกวางหวา เพราะครั้งที่แล้วที่มู่น่าหลิงมาคุยนางก็ทะเลาะกับซุนอีเหยียนเสียยกใหญ่

ซุนอีเหยียนถอนหายใจเพราะรู้ว่าเป็นใครที่อยู่หน้าบ้านและมาด้วยเรื่องอันใด "ซุนจือหลินเจ้าเข้าไปในห้องก่อนห้ามออกมาเด็ดขาดคุยเสร็จข้าจะไปเรียกเจ้าเอง"

"เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินรีบเข้าไปอยู่ในห้องนอนทันทีเสียงที่ตะโกนอยู่หน้าบ้านคงจะเป็นคนบ้านมู่ท่านแม่เล็กถึงมีใบหน้าที่คล้ำเครียดเช่นนี้

.

.

.

"ข้ามาแล้ว"

"ต้องขออภัยเจ้าด้วยนะอีเหยียนที่มารบกวนในเวลาเช่นนี้"มู่ต๋าไม่ได้มาคนเดียวเขามากับลูกชายคนโตมู่ฉวนและนำของมาเยี่ยมซุนกวางหวาเล็กน้อย เพราะหากมาตัวเปล่าคงจะน่าเกลียดที่มาช้าก็เพราะไปหาของเยี่ยม เพราะมู่น่าหลิงภรรยาไม่ได้ให้อะไรมาเลยนางไม่ต้องการที่จะให้สิ่งใดติดไม้ติดมือไปอยู่แล้ว

"รบกวนอะไรกันพี่มู่ต๋ามาข้าก็รับรู้แล้วว่าจะคุยเรื่องอันใด เชิญ ๆ เข้ามานั่งในบ้านก่อนเจ้าคะ"

"นี่ ข้านำผลไม้มาเยี่ยมเจ้ากวางหวาได้ยินว่าป่วยหนักเชียวหรือ"

"เรื่องป่วยหนักเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะพี่กวางหวาอาการไม่ค่อยดีข้าทำได้เพียงต้มยาสมุนไพรให้ดื่มเท่านั้น อย่างที่รู้บ้านเราขาดเสาหลักของครอบครัวที่ล้มป่วยไปอย่างพี่กวางหวาชีวิตความเป็นอยู่จึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเจ้าค่ะ"

"อีเหยียนที่เจ้าพูดข้าเองก็เห็นใจครอบครัวเจ้านะ และข้าเองก็เห็นใจลูกสามของข้าด้วยหากไม่แต่งกับซุนจือหลินชาตินี้ทั้งชาติเจ้าสามลูกข้าก็คงจะไม่มีสตรีที่ไหนมาแต่งงานด้วย…เพราะ…ว่าเขาพิการเดินไม่ได้"มู่ต๋าลำบากใจที่จะบอกแต่ในจดหมายที่เจ้าหน้าที่อ่านให้ฟังใจความมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

"ข้าต้องบอกตามตรงว่าทางเราไม่พร้อมจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้มีทางเลือกวันนี้ที่พี่มู่ต๋ามาก็คงจะมาคุยเรื่องนี้แทนมู่น่าหลิงภรรยาของพี่ใช่หรือไม่"ยามอยู่ต่อหน้ามู่ต๋าซุนอีเหยียนต้องเอ่ยชื่อมู่น่าหลิงอย่างสุภาพเพราะให้เกียรติมู่ต๋ากับมู่ฉวนลูกชายคนโตที่มาด้วยทั้งสองคนเป็นคนซื่อ ๆ นิสัยเชื่อฟังภรรยาเป็นสิ่งที่ดี ถ้าภรรยาของพวกเขาเป็นคนดี

"ข้าไม่ขออ้อมค้อมนะอีเหยียนอีกสามวันมู่ซงหยวนจะกลับถึงบ้าน และอีกสองวันพวกเราจะจัดพิธีแต่งงานขึ้น"

"ช่างรวดเร็วดีจริงลูกชายไปรบกลับมาบาดเจ็บพักผ่อนยังไม่ทันหายเหนื่อยก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานเสียแล้ว ข้าก็พอเข้าใจได้ว่าเพราะอันใดถึงรวดเร็วเช่นนี้"

"…"

"แต่งรวดเร็วเช่นนี้ไม่ทราบว่าเป็นความต้องการของมู่ซงหยวนหรือมู่น่าหลิงกันแน่"ซุนอีเหยียนล่ะอยากที่จะระเบิดออกมาให้ราบคาบ คนเป็นพ่อก็เชื่อฟังภรรยาจนไม่มีความคิดเป็นของตนเอง ลูกคนโตอย่างมู่ฉวนถึงจะรักน้องชายแต่คนผู้นี้ไม่ได้มีอำนาจอะไรในบ้านถึงแม้จะเป็นลูกคนโต

พูดสิ่งใดไปก็ไม่เป็นผลดูท่าอำนาจในบ้านอยู่ที่มู่น่าหลิงและนางจะรักและเชื่อฟังคำพูดลูกคนรองกับคนเล็กสุด ช่างเป็นแม่คนที่รักลูกเท่าเทียมเสียจริง

"ท่านน้าอีเหยียนถึงน้องชายของข้าจะร่างกายไม่ครบส่วน แต่ข้าขอเอาหัวของข้าสาบานว่ามู่ซงหยวนน้องของข้าเป็นคนดี เขาจะรักและเทิดทูนภรรยาอย่างแน่นอนขอรับ"

"นิสัยใจคอของคนทั้งสองก็ให้พวกเขาศึกษาปรับเข้าหาใจกัน หากเจ้ามู่ฉวนให้คำสาบานว่าน้องชายของเจ้าเป็นคนดี ข้าจะบอกให้เจ้าฝากคำของข้าไปถึงมู่ซงหยวนด้วยว่า 'ซุนจือหลินนางเป็นคนซื่อ ๆ นิสัยเรียบร้อย เพราะฉะนั้นหากน้องชายของเจ้าไม่เป็นดั่งคำที่เจ้าพูดข้าจะไปเอาลูกสาวของข้าคืนทันที"ซุนอีเหยียนเอ่ยคำว่าลูกสาวออกไปอย่างเผลอตัว แต่ไม่คิดที่จะไปแก้ไขคำพูดเพราะสิ่งที่นางพูดคือความจริง

"ข้าสาบานและขอสัญญาต่อหน้าฟ้าดิน หากน้องชายของข้าไม่เป็นดังที่ข้าพูดท่านน้านำตัวซุนจือหลินกับไปได้เลยขอรับ"