บทที่ 3 สิ่งที่ต้องแลก

ซุนอีเหยียนพูดคุยและถามไถ่สิ่งที่มู่ซงหยวนจะได้จากบ้านมู่ถึงจะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรที่จะถามก็ตาม แต่เพราะหลังจากแต่งงานแล้วมู่ซงหยวนก็ต้องแยกออกมาอยู่ข้างนอกเอง เพราะฟังจากที่พี่มู่ต๋าและมู่ฉวนพูดแล้วความเป็นไปได้สูงมาก

"ก็อย่างที่ข้าถามออกไปถึงจะไม่สมควร แต่ก็เพื่อความสบายใจของบ้านซุนว่าซุนจือหลินจะไม่ต้องไปเริ่มชีวิตครอบครัวที่ลำบาก ไม่ใช่ว่าแต่งงานเสร็จต่อหาเลี้ยงสามี ต้องหาที่หลับที่นอน ที่อาศัย"

"เรื่องนั้นทางข้าเองไม่ได้จะใจดำกับลูกชายของตนเอง หลังจากแต่งกันแล้วก็คงต้องแยกบ้านข้ากับมู่น่าหลิงได้พูดคุยกันแล้วว่าจะให้เงินมู่ซงหยวน 100 อีแปะ กับที่ดินอีกสองหมู่"มู่ต๋าเองก็ละอายใจเพราะรู้ว่ามันเป็นจำนวนที่น้อยมากหากเทียบกับตอนที่มู่จื่อชิวกับมู่ฉวนได้แต่งงาน

"ฮ่า ๆ พี่มู่ต๋าข้าเองไม่ได้ติดใจอะไรกับสิ่งที่มู่ซงหยวนได้ติดตัวมาหลอกนะ เพราะฐานะทางบ้านข้านั้นยากจน แต่น่าแปลกที่มู่ซงหยวนไปเป็นทหารส่งเงินมาที่บ้านตั้งเท่าไหร่ แต่กับมีที่ดินสองหมู่ กับเงินเพียงหยิบมือติดตัวยามเขากำลังทุกข์ยากเช่นนี้

นังมู่น่าหลิงมันใจร้ายเกินคนแล้วลูกในไส้แท้ ๆ ทำเหมือนไม่ใช่ลูกตัวเองคิดจะทิ้งจะขว้างยังไงก็ได้แบบนี้หรือ

"เรื่องนั้นข้าเองต้องขอโทษทางบ้านซุนด้วยมู่ซงหยวนจะไม่ทำให้ซุนจือหลินเสียเกียรติอย่างแน่นอน และจะไม่เป็นภาระให้ซุนจือหลินอย่างแน่นอน เพียงแต่ที่ดินกับเงิน 100 อีแปะ นั้น ต้องตบตาท่านแม่ของข้าเพราะจะได้ไม่เกิดการทะเลาะขึ้นระหว่างสองครอบครัว

อย่างที่ท่านน้าอีเหยียนรู้ถึงนิสัยของท่านแม่ข้า ถ้ามากกว่านี้เห็นทีว่าบ้านมู่คงจะบ้านแตกกันไปใหญ่ เรื่องเงินมู่ซงหยวนน้องชายของข้าส่งจดหมายมาหาข้าท่านน้าไม่ต้องห่วง ส่วนที่ดินเห็นทีว่าจะได้เท่านั้นจริง ๆ ขอรับ"

"ใช่ ๆ อย่างที่มู่ฉวนพูดมู่ซงหยวนทราบถึงการแต่งงานดี เพราะมู่น่าหลิงส่งจดหมายไปบอกมู่ซงหยวน"มู่ต๋าเองถึงจะไม่ชอบใจบางอย่างที่มู่น่าหลิงทำ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้ด้วยนิสัยและอารมณ์ของมู่น่าหลิงไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ในแต่ละวัน

"ข้าเข้าใจเพียงถามออกไปเท่านั้นเห็นพี่มู่ต๋ารักลูกเท่ากันข้าเองก็ดีใจ อย่างน้อยลูกของข้าจะได้เจอคนดี ๆ ในบ้านมู่บ้าง ไม่ใช่เจอแต่คนนิสัยชอบเอาเปรียบคนอื่น"

"ข้าดีใจนะที่เจ้าเข้าใจพวกเราสองพ่อลูก"

"ไม่เป็นไรข้าก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไร มู่ซงหยวนเป็นหนักจริงหรือข้าได้ยินชาวบ้านพูดกัน"ซุนอีเหยียนนางยังมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ ฟังจากปากคนในครอบครัวมู่ซงหยวนเห็นทีจะได้ข่าวจริง ๆ ไม่มีใส่สีตีไข่เหมือนข่าวข้างนอกที่คุยกัน

"ในจดหมายบอกว่าขาของมู่ซงหยวนได้รับบาดเจ็บสาหัสรุนแรงอาจจะเดินไม่ได้ถ้าขาของเขาหายดี ส่วนด้านร่างกายบาดเจ็บสาหัสพอ ๆ กัน มู่ซงหยวนดีขึ้นมากแล้วจึงได้กลับบ้านเนื้อความในจดหมายก็มีเท่านี้ขอรับ"มู่ฉวนนั้นพอจะอ่านหนังสือได้อยู่บ้าง เพราะท่านพ่อส่งเขาไปเรียนแต่ไม่ใช่สำนักศึกษาในเมือง เป็นเพียงอาจารย์ที่มีความรู้ความเข้าใจ ท่านอาจารย์ไม่ได้ประจำพื้นที่ท่านจะท่องเที่ยวเดินทางไปเรื่อย ๆ ท่านบอกว่าต้องการประสบการณ์ในการใช้ชีวิตจึงต้องทำเช่นนี้

"คงจะเจ็บหนักจริง ๆ…ช่างเถอะอย่างไรอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพียงเจ้าบอกว่าน้องชายของเจ้าเป็นคนดีแค่นั้นก็พอแล้ว"อย่างน้อยมู่ซงหยวนคงจะไม่ทุบตีซุนจือหลิน ส่วนเรื่องมีเมียเล็กเมียน้อยลืมไปได้เลยมู่ต๋าสอบลูกชายมาดี แต่ดีแต่มู่ฉวนคนโตกับมู่ซงหยวนคนที่สามเท่านั้น ส่วนที่เหลือได้นิสัยมู่น่าหลิงมาเต็ม ๆ

"เช่นนั้นข้ากับมู่ฉวนต้องขอตัวกลับก่อน ฝากเจ้านำผลไม้ให้ซุนกวางหวาด้วย"

"ได้ข้าจะบอกว่าพี่มู่ต๋ากับมู่ฉวนนั้นมาเยี่ยม"ซุนอีเหยียนหลังจากส่งคนบ้านมู่กลับไปแล้วนางยังไม่ได้ไปเรียกซุนจือหลินในทันที นางตรงไปยังห้องของสามีเพื่อนำเรื่องราวที่คุยกันวันนี้ไปบอกให้สามีทราบ

"มู่ซงฉวนเป็นเด็กดีถึงจะดูเป็นคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แต่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร"ซุนกวางหวาเป็นเพื่อนสนิทกับมู่ต๋า แต่มาห่าง ๆ กันไปตอนที่เขาแต่งซุนอีเหยียนเข้าบ้านมา เพราะมู่น่าหลิงกับซุนอีเหยียนไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ มู่ต๋าจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้มาบ้านซุนเท่าไหร่ แต่ก็เจอกันบ่อยข้างนอก แต่เพราะเขาล้มป่วยจึงไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนมาไหน ไม่ได้ออกไปเจอใครมานานหลายเดือนแล้ว

"น้องรู้เจ้าค่ะว่ามู่ซงหยวนน่ะเป็นคนดีนิสัยเขาได้พ่อมากเต็ม ๆ ด้านความสุภาพ แต่ด้านอื่น ๆ พวกเราไม่รู้เพราะไม่ได้เป็นคนในครอบครัว มู่ซงหยวนนั้นเชื่อฟังมู่น่าหลิงมากแค่ไหนกันถ้าเท่าพี่มู่ต๋าน้องว่าก็ไม่ไหว หากมู่ซงหยวนเป็นคนดี แต่เชื่อฟังคนอย่างมู่น่าหลิงเช่นนั้น"

"ฮ่า ๆ อีเหยียนเจ้าช่างปากร้ายไม่ต่างจากมู่น่าหลิงหลอก"ซุนกวางหวาเผลอหัวเราะภรรยาออกไป เพราะซุนอีเหยียนเป็นสตรีปากร้าย แต่ปากนางไม่ตรงกับใจ เพราะใจนางไม่ได้ร้ายตามปากของนาง

"พี่คงจะเริ่มดีขึ้นแล้วถึงได้มาหัวเราะน้องเช่นนี้"ซุนอีเหยียนเอ่ยอย่างหน้างอนเพราะรู้ว่าสามีหัวเราะที่นางปากร้ายเหมือนมู่น่าหลิง นางไม่ได้อยากเหมือนมู่น่าหลิงนังคนใจแคบเช่นนั้น

"พี่ขอโทษเจ้า ๆ ไม่เหมือนนางไม่มีใครรู้ดีเท่าพี่หรอก"ซุนกวางหวามองซุนอีเหยียนอย่างขอบคุณ เพราะนางต่างจากสิ่งในหัวที่เขาคิดว่านางปากร้ายและจะต้องร้ายกาจมากแน่ ๆ แต่เปล่าเลยนางเพียงปากร้ายและขี้เกียจทำงานบ้านเท่านั้น

แต่เรื่องลูกนางดูแลสั่งสอนลูกเป็นอย่างดีทั้งซุนจือหลินและซุนเพ่ยหนิงถึงจะต่างพ่อต่างแม่กัน แต่เด็กทั้งสองก็โตมารักใคร่กันไม่ได้อิจฉาหรือเกลียดกันแต่อย่างใด เพราะซุนอีเหยียนนางสอนเด็กทั้งสองมาอย่างดี

"พี่ก็รู้ว่าน้องไม่ชอบนาง ทำไมต้องเป็นบ้านมู่ด้วยน้องน่ะไม่อยากที่จะเจอหน้าของนางด้วยซ้ำ"ซุนอีเหยียนนึกอยากทุบตีสามีขึ้นมาทันที เพราะเอาแต่หัวเราะนางอยู่ได้ถ้าไม่ติดว่าป่วยอยู่นะนางจะทุบจริง ๆ ด้วย

"ตามจริงตามสัญญาที่ให้กันซุนจือหลินจะต้องแต่งกับมู่ฉวน แต่เพราะสัญญาไม่ได้ระบุว่าเป็นใครเพราะแต่ในตอนนั้นที่สัญญากันมู่ฉวนนั้นเกิดแล้ว และไม่คิดว่ามู่น่าหลิงจะมีลูกชายถึงสามคน"

"พี่กวางหวานังมู่น่าหลิงอะไรนี่ เป็นคนนิสัยเสียแบบนี้มาตั้งแต่เกิดเลยหรือ"ซุนอีเหยียนนึกสงสัยเพราะหากนางเป็นคนนิสัยเช่นนี้จริง พี่มู่ต๋าจะตบแต่งสตรีเช่นนางหรือ

"ไม่ใช่หรอกเมื่อก่อนนางเป็นคนนิสัยดีกว่านี้ แต่เหมือนจะมาเปลี่ยนตอนที่นางทั้งท้องลูกคนที่สองและหนักขึ้นเมื่อนางตั้งท้องมู่ซงหยวน เพราะนางบอกว่าทรมานจะเกิดมากทำไม"มีมากกว่านี้ที่มู่น่าหลิงพูดไม่ดีใส่มู่ซงหยวนทั้งที่มู่ซงหยวนก็เป็นลูกของนางเช่นกัน

"แล้วพี่มู่ต๋าไม่มีปากมีเสียงในบ้านเลยหรือถึงปล่อยให้นางทำถึงขนาดนี้"

"บ้านมู่คนที่เป็นใหญ่ถึงจะเป็นมู่ต๋า แต่คนที่จัดการทุกอย่างในบ้านคือมู่น่าหลิงรวมถึงเรื่องเงินด้วยไม่ใช่มู่ต๋าไม่ชอบการกระทำของมู่น่าหลิง แต่เพราะคำว่าครอบครัวถึงยังอยู่ด้วยกัน"

"พี่คงไม่อยู่กับน้องเพียงเพราะว่าเราเป็นครอบครัวกันหรอกนะ"แต่งงานมาตั้งหลายปีจนลูกโตกันหมดแล้วนางกับซุนกวางหวายังไม่มีลูกด้วยกันเลย

"อะไรทำให้คิดเช่นนั้น"

"ช่างมันเถอะน้องคิดอะไรเรื่อยเปื่อย"

"พูดออกมาโต ๆ กันแล้วลูกก็โตกันหมดแล้ว"ซุนกวางหวาถามย้ำด้วยน้ำเสียงเข้ม เพราะซุนอีเหยียนเป็นคนที่เก็บความลับไม่อยู่สายตาของนางช่างมีพิรุธเสียเหลือเกินเด็กน้อยยังมองออกว่านางกำลังโกหกอยู่