บทที่ 6 คนใหม่ชีสิตใหม่

น้ำขิงมองดูสภาพความเป็นอยู่โดยรอบทุกอย่างเป็นสิ่งแปลกตาไปหมด ทั้งสภาพบ้านและชุดที่สตรีตรงหน้าสวมใส่ทุกอย่างมันดูโบราณไปหมด

"ภพนี้เป็นอดีตของโลกคู่ขนานแตกต่างจากภพที่เจ้าเกิดดวงวิญญาณของเจ้าไปเกิดผิดภพจึงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน และเจ้าของร่างนี้ได้สิ้นบุญวาสนาแล้ว ก็อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าว่าเจ้าคือนางและนางก็คือเจ้าทุกอย่างตามที่สวรรค์ลิขิต"

"ทะลุมิติแบบในนิยายที่หนูเคยอ่านก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น…อย่างนี้ถ้าหากหนูอยู่ในร่างของเธอเลือกทางที่มีชีวิตรอดอยู่ต่อ หนูจะมีมิติวิเศษหรือเปล่าคะ"ในนิยายที่เคยอ่านทุกคนต่างมีมิติต่างร่ำรวยกันทั้งนั้น เจอเห็ด เจอโสมกัน

"ไม่มีมิติอะไรของเจ้ากันของแบบนั้นให้ไม่ได้ มนุษย์ช่างโลภมากเสียจริง"

"อ่าว ลุงแล้วแบบนี้หนูจะใช้ชีวิตยังไงต่างโลกแบบสุดขั้วแบบนี้"

"ไม่มีมิติ แต่มีภารกิจให้เจ้าทำแลกกับการอยู่รอด ซึ่งเจ้าปฏิเสธไม่ได้ถือว่าเป็นสิ่งที่เจ้าจะต้องชดใช้ที่หนีไปเกิดที่ภพอื่น จนทำให้ข้านั้นปวดหัวต้องทำงานหนักที่จะไปนำดวงวิญญาณของเจ้ามายังภพนี้ได้"ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลาและไม่สามารถที่จะทำตามใจตัวเองได้เลย เพราะมนุษย์ล้วนมีบุญและกรรมที่ติดตัวมากต่างกัน เวลาที่เหมาะสมเท่านั้นคือสิ่งที่เขานั้นต้องการ

"ภารกิจเหรอ?"น้ำขิงได้แต่แอบด่าตาลุงชุดจีนโบราณในใจอดีตชาติใครมันจะจำได้ และการเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ และจะไปเกิดหรือตายที่ไหนใครมันจะเลือกได้กัน

"เพราะว่ามันเป็นโชคดีของเจ้าอย่างไร…ซุนจือหลิน"

"ว๊าย!"ดวงวิญญาณของน้ำขิงถูกผลักเข้าไปในร่างของซุนจือหลินก่อนที่จะเลยชั่วยามเหม่า ซึ่งเจ้าของร่างของไม่อยู่แล้ว

.

.

.

ในสถานที่มืดสนิทนั้นมีแสงสว่างเกิดขึ้นเป็นวงกว้าง โดยมีน้ำขิงยืนมองไปยังแสงสว่างที่กำลังเล่าเรื่องของซุนจือหลินตั้งแต่แรกเกิดจนถึงปัจจุบันและสาเหตุที่ซุนจือหลินต้องจากไป

"นางสาว ชลนิภา ไอยรา ดวงวิญญาณของท่านผู้มีแสง"

"ภารกิจของเจ้าคือรักษาซุนกวางหวาให้หายจากอาการป่วยหนัก,สร้างความร่ำรวย,แต่งงานกับมู่ซงหยวน"

น้ำขิงนั้นไม่ได้งงกับภารกิจที่เธอจะต้องทำ เพราะเธอซึมซาบความรู้สึกและเรื่องราวของซุนจือหลินมาจนเธอรับรู้และสัมผัสความคิดและความรู้สึกของซุนจือหลินจนเป็นหนึ่งเดียวกัน

อีกไม่กี่วันมู่ซงหยวนสามีในอนาคตของเธอจะกลับบ้านเพราะเขาได้รับบาดเจ็บจากการเป็นทหาร มู่ซงหยวนถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารตอนที่มีสงครามและหลังจากสงครามจบลงเขาก็เลือกที่จะเป็นทหารรับใช้บ้านเมืองต่อ 'ก็ถือว่าเป็นบุรุษที่ดี'

แต่ในความรู้สึกในใจของซุนจือหลินนั้นมีอาการกลัวมู่ซงหยวน เพราะอีกฝ่ายเป็นทหารอุปนิสัยจะห้าวหาญ แข็งแกร่งจนแข็งกระด้าง ไม่ใช่บุรุษอ่อนโยนกับสตรีซุนจือหลินคนเก่าจึงกลัวมู่ซงหยวนขึ้นมา

"หรือว่าเขาจะเป็นคนน่ากลัวว่ะ"น้ำขิงคุยกับตัวเองคนเดียวเพราะในตอนนี้เธออยู่ที่ไหนก็ไม่รู้หลังจากโดนตาลุงเจ้าเล่ห์ผลักเข้าร่างของซุนจือหลิน ทั้งที่เธอเองยังไม่ได้บอกเลยว่าจะอยู่หรือจะไป

"คนอย่างเจ้าไม่เลือกทางตายหรอกแม่หนูน้อย อีกอย่างข้าไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ แต่จะให้คุยกับเด็กหัวแข็งเช่นเจ้านาน ๆ เห็นจะปวดหัวเอาเปล่า ๆ"

"มิติก็ไม่มี อะไรก็ไม่มีนี่ลุงจะให้หนูไปทำภารกิจอีกครอบครัวซุนไม่ร่ำรวยมีเงินมีทองสักหน่อย"

"เจ้าอย่างไรตัวทำเงินทำทอง"

"หลอกด่ากูป่ะว่ะ"น้ำขิงพูดกับตัวเองเบา ๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายนั้นได้ยินยิ่งหูดีอยู่ด้วยอยู่มาตั้งห้าร้อยปีก็ต้องมีหูตึงกันบ้างแหละ

"ข้าไม่ได้หูตึงเจ้ามันเด็กหัวแข็ง หัวรั้นจริง ๆ มิติข้าไม่มี แต่ข้ามีของที่ดีกว่านั้นให้เจ้า สิ่งนี้จะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ แต่เจ้าจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อเจ้าตื่นเท่านั้น"

ยามอู่(11.00-12.59 น.)

ซุนอีเหยียนเข้ามาดูซุนจือหลินอีกรอบหลังจากที่นางออกไปช่วงฟ้าสาง เพราะไม่มีคนทำงานบ้านและทำกับข้าวนางจึงต้องรับหน้าที่นั้นเอง ซุนกวางหวาก็ถามถึงอาการซุนจือหลินว่าดีขึ้นหรือไม่ นางเองก็ทำได้แต่บอกไปว่าอาการทุเลาลงมากแล้ว

เดี๋ยวท่านหมอชาวบ้านจะมาตรวจดูอาการของซุนจือหลินอีกทีในตอนบ่าย ๆ หลังจากเมื่อวานที่ชาวบ้านรับรู้ว่าซุนจือหลินถูกงูกัดต่างก็บอกว่านางจะไม่รอด เพราะไม่เคยเห็นคนที่โดนพิษงูแล้วรอดสักราย

รวมถึงบ้านมู่นังปากอัปมงคลมู่น่าหลิงที่พูดว่าซุนจือหลินนางจะไม่รอด นังผีเจาะปากออกมาพูดหรืออย่างไรกันกลัวว่าลูกตัวเองจะเป็นหม้ายหรือกลัวว่าจะไม่มีใครแต่งด้วยซะมากกว่า

"ซุนจือหลินเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"ซุนอีเหยียนเข้ามาในห้องของซุนจือหลินเห็นนางตื่นแล้ว แต่นางกลับนอนนิ่งตาจ้องมองแต่ด้านบนไม่กะพริบตา

น้ำขิงที่อยู่ในร่างของซุนจือหลินหลังจากที่เธอลืมตาตื่นก็พบกลับความจริงที่เธอเลือก ถึงจะทำใจมาแล้วแต่อะไรมันปุ๊บปรับไป อีกอย่างชื่อน้ำขิงก็คงจะไม่ได้ใช้มันอีกแล้ว เพราะตอนนี้เธอคือซุนจือหลินคนใหม่คนที่ฟื้นจากความตายเท่านั้น

"ท่านแม่เล็กข้าเจ็บแผลเจ้าค่ะ"

"เดี๋ยวขอข้าดูหน่อยนะ"ซุนอีเหยียนรู้ว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ซุนจือหลินที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แต่ทำไมนางกลับไม่รู้ถึงความเกร็งหรืออึดอัด ทุกอย่างความรู้สึกคือเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนไปเลย หรือที่ฝันเมื่อคืนนางจะคิดไปเองอาจจะเพราะเครียดเรื่องของซุนจือหลินมากไปก็ได้

"น่าแปลกแผลของเจ้าดูดีกว่าเมื่อวานเสียอีก แต่เป็นเรื่องดีแต่แผลยังบวมอยู่ เจ้าคงจะขยับขาไม่ได้สักพักเดี๋ยวตอนบ่ายท่านหมอจะมาตรวจดูอาจการเจ้าอีกที"

"เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"

"เจ้ามีไข้เดี๋ยวกินข้าวและกินยาอาการจะได้ดีขึ้น ท่านพ่อเจ้าเป็นห่วงเจ้ามากนะซุนจือหลิน"ซุนอีเหยียนตกใจที่อยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของซุนจือหลิน

"ขอบคุณท่านแม่เล็กที่ดูแลข้าเจ้าค่ะ"ในโลกเก่าซุนจือหลินนางเองไม่เคยได้รับสัมผัสที่อบอุ่นเช่นนี้มาก่อนเลย เพราะครอบครัวแตกแยกตั้งแต่เด็กต้องทำงานตั้งแต่ยังเล็ก จึงไม่ค่อยเข้าใจคำว่าครอบครัวสมบูรณ์แบบมันเป็นแบบไหน

"ไม่เห็นจะต้องร้องไห้เลยเจ้าช่างอ่อนแอเหลือเกินซุนจือหลิน หากแต่งงานออกไปเจ้าอยากแสดงความอ่อนแอให้บ้านมู่ได้เห็นเด็ดขาดและที่สำคัญโดยเฉพาะมู่น่าหลิง"

"ท่านแม่เล็กข้าไม่ได้อ่อนแอแต่ข้าซาบซึ้งในตัวท่านแม่เล็กต่างหากเจ้าค่ะ ท่านเสียสละตัวและเวลาดูแลทั้งข้าและท่านพ่อข้าสัญญาว่าจะรีบหายให้เร็วที่สุดเจ้าค่ะ"

"แค่ได้ยินเจ้าพูดไม่หยุดเช่นนี้ข้าก็รับรู้ได้ว่าเจ้าจะหายในเร็ววัน"มีบางสิ่งที่ทำให้ซุนอีเหยียนรับรู้ได้อย่างมั่นใจว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ซุนจือหลินที่นางเลี้ยงมาถึงอุปนิสัยและทุก ๆ อย่างจะเหมือนกัน แต่ซุนจือหลินที่นางเลี้ยงมาไม่ได้พูดมากเช่นสตรีตรงหน้าแววตาของนางไม่ใช่แววตาของซุนจือหลินที่นางเลี้ยงมาเลย

"เดี๋ยวข้าจะไปนำโจ๊กมาให้เจ้ากินจะได้กินยาลดไข้เจ้ายังไม่ทุเลาลงดีเท่าไหร่"

"ขอบคุณท่านแม่เล็กเจ้าค่ะ"