บทที่ 5 ใครเห็นก็ว่าตาย

ซุนอีเหยียนวิ่งสุดชีวิตให้มาถึงบ้านท่านหมอชาวบ้านให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ซุนจือหลินจะเป็นเช่นไรบ้างนางโดนงูกัดตัวใหญ่ขนาดนั้นพิษน่าจะแรงด้วย ในใจภาวนาขอให้นางนั้นรอดด้วยเถิด

บ้านท่านหมอฉี้(หมอชาวบ้าน)

"ท่านหมอฉี้อยู่หรือไม่ข้าซุนอีเหยียนเจ้าค่ะ"

"อยู่ ๆ มีเรื่องอันใดล่ะวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนี้"

"ท่านหมอจือหลินโดนงูกัดเจ้าค่ะช่วยไปดูนางหน่อยเถอะเจ้าค่ะอาการนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"ไป ๆ รีบไปช้าไม่ได้"หมอฉี้รับปากไปทั้งที่ไม่รู้ว่าจะรักษาได้หรือไม่เพราะงูนั้นหากมีพิษทางรอดนั้นก็จะมีน้อยลงหรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้

เมื่อมาถึงบ้านซุนมีชาวบ้านมากมายมายืนอยู่ที่หน้าบ้านซุนและพูดคุยเรื่องที่ซุนกวางหวานั้นเสีย ซึ่งยังไม่ได้เป็นข่าวที่จริงหรือออกมาจากปากของซุนอีเหยียน แต่เป็นการตีความกันไปเอง

"ท่านหมอฉี้มาแล้ว"ชาวบ้านต่างแหวกทางให้ท่านหมอได้เข้าไปด้านในบ้านชาวบ้านต่างถามไถ่ซุนอีเหยียนแต่นางนั้นไม่ได้ตอบคำถามใครเลยสักคนแถมปิดประตูบ้านเงียบ

หมอฉี้ที่เห็นบาดแผลของซุนจือหลินก็มองหาทางรอดของนางนั้นยากมาก เพราะงูที่กัดนางนั้นที่พิษ "งูมีพิษเช่นนี้ข้าขอไม่รับปากว่านางจะรอดเพราะโอกาสของนางช่างน้อยนัก"

"ท่านหมอช่วยลูกของข้าด้วยเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนหลั่งน้ำตาออกมายามรู้ว่าซุนจือหลินนั้นจะไม่รอด ซุนกวางหวาก็ร้องตะโกนถามนางว่าเกิดอันใดขึ้น หากเขารู้ว่าซุนจือหลินกำลังจะจากไปเขาจะทำใจได้หรือไม่

"ท่านหมอวิธีไหนก็ได้ขอแต่ซุนจือหลินรอด ข้าจะหามาให้ท่านจะคิดเท่าไหร่ ข้าจะมาหาให้ท่านหมอฉี้ช่วยลูกข้าด้วย"ซุนอีเหยียนทำใจไม่ได้หากนางนั้นจะเสียซุนอีเหยียนไปซุนกวางหวาเองก็เช่นกัน ฟังจากน้ำเสียงสั่นเครือที่คอยถามไถ่อยู่ตลอดเขาคงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซุนจือหลินแต่คงจะไม่ได้รู้ว่าซุนจือหลินนางโดนงูมีพิษกัด

"ซุนอีเหยียนทางรอดของนางนั้นน้อยมากพิษของงูนั้นร้ายแรงยิ่งตอนนี้นางนั้นหายใจรวยรินร่างกายไม่รับรู้สิ่งใด หากไม่ขับพิษออกนางอาจจะตายได้ แต่เพราะว่าคนที่โดนงูมีพิษกัดไม่ควรที่จะขับเลือดหรือพิษออกจากบาดแผล

เพราะฉะนั้นข้าจะรักษานางตามวิธีของข้าถ้าโชคดีนางอาจจะรอด แต่ถ้าโชคไม่เข้าข้างนางก็อาจจะตายได้"

"ได้เจ้าค่ะท่านหมอ"เพราะว่าไม่มีทางเลือกหากไม่ทำอะไรเลยปล่อยให้ซุนจือหลินจากไป นางคงจะเสียใจมากเพราะต้นเหตุก็มาจากนางที่ให้ซุนจือหลินอยู่ในห้องจนลืมนางไว้จนนางนั้นโดนงูกัด หากนางเข้าไปหาเร็วกว่านี้ซุนจือหลินนางอาจจะไม่โดนงูกัดก็ได้

"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มาเป็นผู้ช่วยข้า"

"เจ้าค่ะท่านหมอ"ซุนอีเหยียนช่วยท่านหมอฉี้ล้างบาดแผลให้ซุนจือหลินด้วยน้ำสะอาดตามด้วยสมุนไพรพอกบริเวณบาดแผลพันด้วยผ้าสะอาด ท่านหมอบอกว่าหมั่นเปลี่ยนยาพอกสมุนไพรและล้างบาดแผลด้วยน้ำสะอาด

"นางจะมีไข้ค่อยดูแลนางอย่าให้ห่างส่วนเรื่องเงินเจ้าไม่ต้องหามาให้ข้าหลอก"

"ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องไปส่งข้าอยู่ดูแลนางเถอะ"

หลังจากท่านหมอกลับออกไปซุนอีเหยียนจึงเข้าไปหาซุนกวางหวาและบอกเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ "คืนนี้น้องจะต้องอยู่ดูแลนางท่านพี่กินข้าวและดื่มสมุนไพรต้มก่อนนะเจ้าคะ"

"ลูกอาการเป็นเช่นไรบ้าง"

"ไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียบเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะกลัวว่าสิ่งที่นางคิดนั้นจะเป็นจริง ท่านหมอบอกให้นางเตรียมใจหากพรุ่งนี้ซุนจือหลินนางยังไม่รู้สึกตัว

"อืม น้องออกไปดูลูกเถอะ"ซุนกวางหวาที่ได้รับรู้สิ่งที่ซุนอีเหยียนพูดก็ได้แต่ภาวนาขอให้ลูกรอด เพราะหากเสียลูกไปเขาคงจะหมดอาลัยตายอยาก

ยามอิ๋น(03.00-04.59 น)

"ซุนจือหลินลูกคงไปแล้วสินะ"ซุนอีเหยียนที่นอนเฝ้าซุนจือหลินจนนางเผลอหลับและนางได้ฝันถึงซุนจือหลินที่มาลานาง ในความฝันซุนจือหลินนางนั้นสวยมากนางบอกว่านางไม่ได้จะไปไหนเพียงแต่เวลาของนางนั้นหมดลงแล้ว คนที่จะมาใช้ชีวิตต่อจากนางคือตัวแทนของนาง

"เจ้าช่างวาสนาน้อยนัก"ซุนอีเหยียนมองร่างของซุนจือหลินที่หยุดหายใจแล้ว แต่ใครกันที่จะมาใช้ชีวิตของซุนจือหลินต่อ

ปี 2024

โรงพายาบาลxxxxx

ห้องดับจิต

น้ำขิงมองร่างของตัวเองที่ไร้วิญญาณไม่คิดว่าจะได้มายืนมองร่างของตนเองแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นเธอก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้ "ทำไมชีวิตฉันถึงเป็นแบบนี้กัน"

"ถึงฆาตอย่างไรเล่า"

"ท่านเป็นใครยมบาลเหรอ"น้ำขิงไม่ใช่คนที่กลัวสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่แล้ว เพราะโตมากับวัดจึงไม่ได้กลัวสิ่งพวกนี้ แล้วอีกอย่างยมบาลสมัยนี้แต่งตัวกันแปลก ๆ หรือว่าจะแต่งคอลเพลย์

"นังเด็กวาจาไม่เป็นมงคลวาจาเจ้ามันสมควรแล้วที่จะเป็นเช่นนี้ ดวงวิญญาณดื้อรั้นเช่นนี้ทำไมต้องเป็นข้าที่มารับผิดชอบด้วย"ผู้มีแสงหรือผู้จัดการดวงวิญญาณที่เกิดและดับผิดที่ผิดทางให้ไปอยู่ในที่ที่ ถูกต้อง เช่นดวงวิญญาณของสตรีนางนี้ที่เกิดและดับผิดที่ผิดทางและภพพบชาติที่ควรจะเกิด

"อ่าว ลุงพูดงี่ก็สวยดิครับ"น้ำขิงขึ้นอย่างแรงมาว่าเธอแถมภาษาที่ตาลุงตรงหน้าพูดก็แปลก ๆ เหมือนภาษาโบราณพิลึก

"ลุงหรือข้าคือผู้ที่จัดการดวงวิญญาณของเจ้าให้อยู่ในที่ที่ ถูกต้องอีกอย่างเจ้าควรจะเรียกข้าว่าผู้จัดการดวงวิญญาณไม่ใช่ท่านลุงอายุข้าเพียงห้าร้อยปีเท่านั้นยังไม่แก่"

"แก่ค่ะตั้งห้าร้อยปีหากเป็นหนูคงเกิดใหม่มาห้ารอบแล้ว ฮ่า ๆ"

"หัวเราะให้พอเพราะเวลาของเจ้าในภพชาตินี้ได้หมดลงแล้ว แต่อีกภพหนึ่งยังรอเจ้าอยู่ ชลนิภา ไอยรา อายุ 23 ปี ชื่อเล่น น้ำขิง สาเหตุการเสียเกิดจากวิ่งหนีพวกเจ้าหนี้ของแม่เลี้ยงจนตกน้ำตายเพราะว่ายน้ำไม่เป็น"

"โอ่ว นึกว่าทำงานเทศบาลรู้ลึกจริงลุง"ใช่เพราะหากไม่ใช่คนพวกนั้นเธอก็จะไม่ตาย แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าถูกจับได้จะเจอและโดนอะไรบ้าง ตายก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมารับรู้เรื่องน่าปวดหัวแบบนั้นอีก

"ข้ารู้ทุกอย่างของดวงวิญญาณเป็นเรื่องปกติ เพราะต้องพาดวงวิญญาณไปส่งยังที่หมายเช่นดวงวิญญาณของเจ้าน้ำขิง"

"แล้วหนูจะได้ไปสวรรค์หรือนรกล่ะท่านลุง"

"คิดว่าที่ผ่านมาเจ้าใช้ชีวิตมาแบบไหนล่ะ ตกปลาในเขตวัด หรือเล่นไพ่ในงานศพกัน"

"เอ่อ เรื่องนั้นหนูว่าเราสามารถประนีประนอมกันได้นะ เรื่องดี ๆ หนูก็มีเช่นทำงานหาเลี้ยงครอบครัว หนูทำงานร้านอาหาร ทำงานเป็นเด็กเข็นผักในตลาด อาชีพที่ทำก็สุจริตทั้งนั้น"

"ชีวิตเจ้านั้นน่าสงสารเจ้าใช้ชีวิตใหม่ที่เจ้าจะได้รับให้คุ้มค่า"

"ชีวิตใหม่หรือจะให้หนูตายแล้วฟื้นเหรอคะ"

"เจ้านั้นตายแล้ว แต่เจ้าในอีกภพหนึ่งยังไม่ตายข้าจะพาเจ้าไปดู"

บ้านตระกูลซุน

น้ำขิงมองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นช่างเหมือนกับใบหน้าของเธออย่างกับฝาแฝดกัน แต่การแต่งตัวเหมือนกับตาลุงที่พาเธอมาที่นี่

"นางชื่อ ซุนจือหลิน ลูกสาวคนโตของ ซุนกวางหวากับซุนจ่างลี่ที่เสียไปนานมากแล้ว นางมีน้องสาวต่างบิดามารดาชื่อ ซุนเพ่ยหนิง แต่งงานออกไปแล้ว และนางมีแม่เลี้ยงชื่อ ซุนอีเหยียน"

"ทำไมเธอถึงมีใบหน้าเหมือนกับหนู"

"โลกคู่ขนานเจ้าคือนางและนางคือเจ้า หลังจากที่เจ้าเข้ามาอยู่ในร่างของนางเรื่องราวของนางตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบันเจ้าจะได้รับรู้เอง"

"หนูมีทางเลือกอื่นอีกไหมคะ"

"จะเข้าร่างของนางและใช้ชีวิตต่อจากนางหรือจะดับสลายหายไป เจ้ามีทางเลือกเพียงสองทาง"