บทที่ 7 บ้านทู่มาเยี่ยม

ซุนอีเหยียนไปอุ่นโจ๊กที่นางทำไว้ในตอนเช้ามาให้ซุนจือหลินเพราะเดี๋ยวบ่าย ๆ ท่านหมอชาวบ้านจะมาตรวจซุนจือหลินอีกครั้งและคงจะไม่ได้มาคนเดียวอย่างแน่นอน มีชาวบ้านทราบเรื่องนี้มากมายและคอยที่จะรู้ผลลัพธ์ของเรื่องที่ซุนจือหลินจะรอดหรือไม่รอด แต่เอียนเอียงไปทางที่ไม่รอดมากกว่า

ข่าวของซุนจือหลินโดนงูกัดดังไม่ทั่วหมู่บ้านใครก็อยากที่จะรู้ว่าซุนจือหลินนางจะรอดหรือไม่ แต่ดูจากอาการเมื่อครู่ที่นางรู้สึกตัวก็ไปในทางที่ดีว่านางจะต้องรอดปลอดภัยอย่างแน่นอน

"เดี๋ยวกินโจ๊กแล้วกินยาและพักผ่อน เดี๋ยวท่านหมอมาข้าจะมาปลุกเจ้าเอง"

"เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินกินโจ๊กโดยง่ายเพราะท่านแม่เล็กเป็นคนป้อนนางสัมผัสเช่นนี้นางไม่เคยได้รับเลยจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่

"เจ้ายังดูอ่อนเพลียอยู่มากซุนจือหลินต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ขยับตัวน้อย ๆ ท่านหมอสั่งไว้"

"เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"

"เดี๋ยวเจ้าพักผ่อนต่อข้าจะไปดูพ่อของเจ้าสักหน่อยจะไปบอกว่าเจ้ารู้สึกตัวแล้วเขาจะได้คลายกังวล"ซุนอีเหยียนที่จัดการป้อนโจ๊กป้อนยาให้ซุนจือหลินเสร็จนางก็รีบมาดูสามีต่อเลย เพราะซุนกวางหวาเองก็เป็นห่วงซุนจือหลินอยู่ไม่น้อยทั้งร้องไห้แต่ต้องเก็บอาการเพราะไม่อยากให้ใครมองว่าอ่อนแอในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้

แอ๊ด…

"น้องเองเจ้าค่ะท่านพี่"

"ลูกเป็นเช่นใดบ้าง"ซุนกวางหวาเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยจะหลับเพราะเป็นห่วงซุนจือหลินและซุนอีเหยียนนางก็ต้องไปดูแลซุนจือหลินและไหนจะต้องมาดูแลเขาอีกงานบ้านอีกนางก็คงจะเหนื่อยน่าดูเขานั้นเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ

"นางพึ่งรู้สึกตัวเจ้าค่ะน้องให้นางกินโจ๊กและกินยาแล้วเจ้าค่ะ นางยังดูเหนื่อย ๆ เพลียอยู่เจ้าค่ะแต่อาการก็ดีกว่าเมื่อวานเจ้าค่ะท่านพี่"

"แค่ลูกรู้สึกตัวพี่เองก็ดีใจแล้ว เพราะพี่กลัว…"

"ท่านพี่ไม่เอาไม่พูดเจ้าค่ะนางจะต้องหายดีและปลอดภัยเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนรู้ว่าซุนกวางหวากำลังอ่อนแอในตอนนี้ เพราะเขาคิดหลายเรื่องพอมาเจอเรื่องซุนจือหลินโดนงูกัดก็เลยแสดงออกสิ่งที่ในใจนึกคิดคือความอ่อนแอในตัวของเขาออกมา

"พี่มันไม่ได้เรื่องเลยทำอะไรไม่ได้เลยช่วยน้องทำงานบ้านดูแลลูกในยามเจ็บป่วยก็ยังทำไม่ได้เลย"

"ท่านพี่น้องไม่อยากให้ท่านพี่คิดเช่นนี้ เพียงเพราะท่านพี่ล้มป่วยแต่ก่อนหน้านี้ท่านพี่เป็นคนที่ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวน้องเองก็สบายไม่ได้ทำงานหนักหนาอะไรด้วยซ้ำเจ้าค่ะ น้องมีสามีดีขนาดนี้ท่านพี่ยังตัดพ้อตัวเองเช่นนี้ได้อย่างไรกันที่ผ่านมาท่านพี่ทำทุกอย่างดีหมดเลยเจ้าค่ะ น้องไม่อยากให้ท่านพี่คิดมากน้องนั้นสามารถทำงานบ้านดูแลท่านพี่กับซุนจือหลินไปด้วยได้เจ้าค่ะ"

"แต่น้องจะเหนื่อย"

"ท่านพี่ออกไปทำงานหาเงินเหนื่อยกว่าสิ่งที่น้องทำอีกเจ้าค่ะ อีกอย่างน้องเต็มใจสามีป่วยภรรยาก็ต้องดูแล ลูกป่วยแม่ก็ต้องดูแลเจ้าค่ะ"

"พี่ไม่รู้จะตอบแทนน้องอย่างไรเลยซุนอีเหยียน"ซุนกวางหวาซาบซึ้งในน้ำใจของซุนอีเหยียนในเวลาลำบากเช่นนี้นางก็ไม่ได้ทำตัวเห็นแก่ตัวหรืออย่างไร นางกลับหยิบยื่นน้ำใจเข้ามาช่วยเหลือแทน

"หากท่านพี่จะตอบแทนน้องท่านพี่ก็ต้องเชื่อฟังน้องเจ้าค่ะ"

"ได้พี่จะเชื่อฟังน้องหญิงของพี่"ซุนอีเหยียนพูดคุยกับซุนกวางหวาจนได้ยินท่านหมอชาวบ้านตะโกนเรียกอยู่ทางหน้าบ้าน

"ท่านพี่เดี๋ยวข้าจะมาบอกอาการของนางอีกทีเจ้าค่ะ"

"อืม"

.

.

.

"ขอโทษท่านหมอที่ข้ามาเปิดช้าเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไรข้าเองก็พึ่งจะมาถึงเองอาการของนางดีขึ้นบ้างหรือไม่"

"ดีขึ้นเจ้าค่ะนางรู้สึกตัวแต่มีอาการอ่อนเพลียและเหนื่อยอยู่เจ้าค่ะ ข้าพึ่งให้นางกินโจ๊กและกินยาไปเจ้าค่ะ"

"อืม"พอได้ฟังเช่นนั้นท่านหมอชาวบ้านเองก็มีความแปลกใจอย่างมาก แต่ก็ดีที่ฟื้นเพราะถ้าไม่ฟื้นอย่างจะเป็นเรื่องใหญ่และสร้างความเสียใจให้บ้านซุนเป็นอย่างมากหากมีข่าวร้ายเกิดขึ้น

แอ๊ด…

"ซุน…"

"ไม่ต้องปลุกนางปล่อยให้นางนอนไปเถอะขยับตัวมากไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นอนนิ่ง ๆ ดีที่สุด"

ท่านหมอชาวบ้านตรวจอาการและบาดแผลของซุนจือหลินอย่างละเอียดถี่ถ้วน นางมีอาการตามที่ซุนอีเหยียนบอก แต่ตรงบาดแผลนั้นจะบวมและตึงอยู่นิดหน่อยถือเป็นแผลงูมีพิษกัดที่ดูดีทีเดียว แม้จะมีหลายจุดให้เอ๊ะ! ใจแต่เรื่องเหนือธรรมชาติของคนเป็นหมอรักษาคนนั้นไม่ขอยุ่งเกี่ยว

"ท่านหมอเป็นเช่นใดบ้างเจ้าคะ"

"ถือว่านางโชดดีชาติที่แล้วคงทำบุญมาเยอะ เดี๋ยวเจ้าคอยสังเกตว่านางมีอาการอย่างอื่นรวมด้วยหรือเปล่าหากนางตื่นแล้ว ส่วนบาดแผลทำอย่างเดิมจนกว่าจะหายบวมและแผลแห้งหายไป"

"ขอบคุณท่านหมอมาก ๆ เจ้าค่ะ"

"เมื่อวานมีชาวบ้านมากมายพูดคุยถึงเรื่องนี้รวมถึงบ้านมู่อีกไม่นานคงจะมาที่นี่ ตอนข้าเดินมาสวนกับสะใภ้รองบ้านมู่อย่างไรเจ้าก็เตรียมรับมือดี ๆ ล่ะ"

"ขอบคุณท่านหมอที่บอกข้าเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนเดินมาส่งท่านหมอกลับไปได้ไม่นานก็เป็นอย่างที่ท่านหมอพูด เพราะหน้าบ้านตอนนี้มีเสียงแหลม ๆ จี๊ด ๆ ตะโกนอยู่หน้าบ้าน

"นี่! ซุนอีเหยียนข้าสะใภ้รองบ้านมู่จะมาเยี่ยมซุนจือหลิน"

"นี่ ๆ ซินอี๋เจ้าอุตส่าห์มาเยี่ยมลูกข้าฝนคงจะตกเร็ววัน"หึ! นังมู่น่าหลิงคิดว่าข้าโง่ไม่รู้หรืออย่างไรส่งนังมู่ซินอี๋มาสืบข่าว เพราะตัวเองไม่หน้าด้านมากพอ

"ท่านแม่สามีข้านั้นเป็นห่วงซุนจือหลินกลัวว่านางจะตาย อุ๊ย! กลัวว่านางจะป่วยหนักจนแต่งงานไม่ได้น่ะ"

"ไปบอกท่านแม่สามีของเจ้าด้วยนะว่าซุนจือหลินนางสบายดีและใกล้จะหาย เรื่องแต่งงานไม่ต้องห่วงบ้านซุนเองรับรู้ดีว่านังมู่น่าหลิงนั่นจะขายลูกชายกินเพราะว่ามู่ซงหยวนกำลังจะหมดประโยชน์ เพราะเขาจะไม่สามารถทำงานหาเงินเลี้ยงนังแก่มู่น่าหลิงได้อีก"

ปัง!

ซุนอีเหยียนเอ่ยจบก็ปิดประตูเสียงดังตีหน้าสะใภ้รองบ้านมู่อย่างมู่ซินอี๋ที่มีนิสัยไม่ต่างจากมู่น่าหลิง นิสัยเห็นแก่ตัว เห็นแกได้ ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเป็นที่หนึ่ง แต่เรื่องของตนเองนั้นกับไม่รับรู้ถึงเรื่องแย่ ๆ ที่ทำผ่านมา

ห้องซุนกวางหวา

"เกิดอะไรขึ้นพี่ได้ยินเสียงทะเลาะกันอยู่หน้าบ้าน"

"ก็นังมู่น่าหลิงส่งสะใภ้รองมาถามเรื่องสัญญาเจ้าค่ะคงจะกลัวว่าจะไม่มีใครเอาลูกชายตัวเอง"ซุนอีเหยียนนางต้องผ่อนคำพูดเพราะหากเผลอพูดออกไปซุนกวางหวาฟังเเล้วอาจจะไม่สบายใจ หากรู้ว่าบ้านมู่ส่งคนมาถามว่าซุนจือหลินนั้นตายหรือยัง

"บ้านมู่คงจะทราบเรื่องที่ซุนจือหลินโดนงูกัด"ซุนกวางหวาเองก็พอจะรู้ว่าบ้านมู่คงหมายถึงมู่น่าหลิงคนเดียวที่ส่งมู่ซินอี๋มา หากเป็นมู๋ต๋า มู๋ฉวน คงจะมาด้วยตัวเอง

"น้องตอบนางไปเช่นไร"

"น้องก็ตอบปกติเจ้าค่ะ น้องบอกนางไปว่าซุนจือหลินนั้นสบายดีเจ้าค่ะพร้อมที่จะแต่งกับมู่ซงหยวนที่น่าสงสารเพราะหมดประโยชน์มารดาจึงทำเหมือนขายทิ้งออกจากบ้าน"

"น้องเอ่ยออกไปเช่นนั้นจริง ๆ หรือ"

"ก็ไม่หนักเท่านี้หรอกเจ้าค่ะน้องเพียงใส่อารมณ์ไปในประโยคท่านพี่ฟังจะได้เข้าถึงอารมณ์ของน้องเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนเองไม่ได้รังเกียจหรือไม่ชอบมู่ซงหยวนแต่อย่างไร นางสงสารอีกฝ่ายเสียมากกว่า