7. เอาให้ลืม

ซูหลินตัวสั่นเทาเมื่อเห็นอารมณ์ที่คุกรุ่นของเขา จึงขยับเข้าใกล้พร้อมกับสอดมือโอบเอวเขาไว้ ซบหน้าลงที่ไหล่ก่อนจะเลื่อนมือมาลูบแผงอกแกร่ง

“ข้าคิดว่าเขาคือเจ้าจริง ๆ นะ จึงได้คล้อยตามในคราแรก ทว่าต่อมาพอรู้ว่าคนผู้นั้นมิใช่เจ้าก็ขัดขืน แต่แรงข้าแค่นี้ไหนเลยจะช่วยตนเองได้ อย่าลืมว่าเจ้าเองก็ทำกับข้าเช่นนี้เราจึงได้เสียกัน และข้าก็ชอบมากด้วย ขอโทษที่ข้าเป็นคนมักมากจนหักห้ามใจมิได้ หากเจ้ารังเกียจก็จากไปเสียเถอะ จากนี้ระหว่างเราก็ให้ถือว่าเป็นคนแปลกหน้าก็แล้วกัน” สิ้นคำนางก็ถอยออกมาจากร่างแกร่ง

“ซูหลินนี่เจ้ามีข้าคนเดียวมิพอหรือ” คำถามนี้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ไม่คิดว่าสตรีที่ตนมีใจจะกล้ายอมรับว่าตนมักมากในกามราคะอย่างเปิดเผยเช่นนี้

“ขะ ข้าเองก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่ามันไม่อิ่ม และข้าก็ต้องการมันตลอดเวลา เป็นเพราะเจ้าซือฟาน เจ้าปลุกความต้องการที่หลับใหลมานานของข้า ทำให้มันตื่นขึ้นจนไม่อาจหยุดได้ ยามนี้ก็เช่นกัน” ประโยคหลังเอ่ยเสียงเบา

เพราะรู้สึกกระดากอายอยู่ไม่น้อย แต่ถึงกระนั้นซูหลินก็อยากบอกถึงความต้องการของตน และมันมีมานานแล้วตั้งแต่อยู่ในยุคปัจจุบัน ซึ่งไม่อาจทำตามใจตนได้ เพราะนางคือนักแสดงที่มีชื่อเสียง มีคนจับตามองตลอด

“เจ้าจะบอกว่าถูกข้าจับกินตั้งหลายรอบแต่ร่างกายก็ยังต้องการอีก เมื่อถูกบุรุษอื่นกระตุ้นก็เกิดกำหนัดอีกกระนั้นหรือ และยามนี้เจ้าก็ต้องการมัน จึงได้มองข้าเช่นนี้” ถามตามตรงเมื่อเห็นแววตาคนตัวเล็กที่เริ่มส่งมายั่วยวนเขา และมันก็ทำให้ใจแกร่งอ่อนยวบลงทันที

“อืม…ข้ากำลังต้องการ เมื่อเห็นเจ้าก็นึกถึงแต่ร่างกายและแรงกระแทกนั้น จะ เจ้าคงรังเกียจข้าแล้วสินะ” บอกเสียงเครือ ซูหลินรู้ดีว่าตนนั้นเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ตั้งแต่อยู่ในยุคปัจจุบัน นางมักช่วยตัวเองทุกคืนหรือทุกครั้งที่มีโอกาส บางคราก็ซื้อเด็กหนุ่มมาแต่อีกฝ่ายต้องปิดตาไว้ ไม่งั้นคงต้องเป็นข่าวดังแน่ถ้าเกิดเรื่องแดงขึ้นมา

พอมาอยู่ต่างยุคจึงศึกษาสมุนไพรที่ช่วยยับยั้งความต้องการ ถึงกระนั้นนางก็ยังช่วยตนเองอยู่เสมอ จนมาถูกกระตุ้นจากบุรุษแปลกหน้า รวมถึงสหายที่จู่โจมจนนางไม่อาจต้านความต้องการได้อีก จึงเลยเถิดแม้กระทั่งยอมให้บุรุษแปลกหน้าสอดใส่ดุ้นเอ็นเข้ามา และมันก็สร้างความตื่นเต้นได้ดียิ่งนัก เพราะรูปลักษณ์เขามันก็ดีทีเดียว

นางคือเฒ่าแก่เนี้ยหอน้ำชา ภายหน้าหากต้องการบุรุษใดมาทาบทับเด้ากระแทกก็คงไม่ใช่เรื่องยาก เงินนางก็มีมากมายจะชี้นิ้วให้ผู้ใดมาปรนเปรอก็คงไม่มีใครขัด และข้อนี้ซือฟานก็กำลังคิดอยู่ในใจ

“เจ้าหมายจะเลิกลากับข้ากระนั้นหรือ” ถามเสียงอ่อนลง มองเข้าไปในดวงตาสวยซึ่งกำลังจ้องเขาอยู่เช่นกัน

“เจ้ารู้ว้าข้ามีใจต่อเจ้า แต่ข้าจำเป็นต้องเอ่ย หากเจ้ายินดีที่จะอยู่กับข้าเช่นนี้ เจ้าก็สามารถจะเอาข้าเมื่อใดก็ได้ เพียงแต่บางคราข้าอาจจะอยู่กับผู้อื่น ซือฟาน ข้าขอโทษที่เอ่ยวาจาเห็นแก่ตนเช่นนี้ หากเจ้าไม่ปลิดชีพข้าก็จากไปเสียเถอะ” กล่าวกับเขาเสียงเครือ นางไม่อาจปฏิเสธความต้องการของตนได้อีกแล้ว ยิ่งผ่านบุรุษเอาเก่งมาถึงสองคน ยิ่งรู้ว่าความต้องการตนนั้นมีมาก และอยากขึ้นเรื่อย ๆ

“งั่นหรือ เช่นนั้นก่อนจากไปขอข้าเอาเจ้าให้ราบจำก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาว่ากันอีกทีว่าข้าจะอยู่หรือจะไป” ว่าพร้อมกับยกเอาร่างเล็กขึ้นนั่งบนโต๊ะตัวยาวข้างบ่อ

ก่อนที่มือเรียวจะรั้งเอาชายกระโปรงนางขึ้น และสิ่งที่ปรากฎให้เห็นก็คือกลีบบัวอวบอูมสีชมพู ซึ่งเมื่อวานเขาพึ่งจะได้เชยชมมัน และมันก็ยังงงดงามเช่นเคย และยังปริ่มด้วยน้ำซึ่งน่าจะไหลออกมาเมื่อยามที่นางพบหน้าเขา

“เตรียมพร้อมรอข้าหรือใครฮึ แต่ยามนี้เจ้าคงให้ดุ้นอื่นเสือกใส่ไม่ได้หรอกนะ ต้องรอให้ข้าเด้าจนเสร็จเสียก่อน”

“อื้อ ซือฟานอย่าแกล้ง ใส่เข้ามาเถอะ ข้าอยากเสียวเต็มทีแล้ว” ร้องบอกพร้อมกับรั้งเอาเสื้อตัวบนลงมาด้วย เผยเต้าขาวอวบเท่าหัวเด็กหลอกล่ออีกฝ่ายอย่างไม่อาย

“อยากมากเลยหรือ เช่นนั้นผัวจะเอาให้แหก ให้สม อยากเลยเมียจ๋า” ว่าพร้อมกับงัดเอาดุ้นเนื้อที่แข็งปูดออกมา เขาจับมันถูที่ร่องนางหยั่งเชิงความต้องการอีกฝ่าย ก่อนจะกดมันลงอย่างไม่ปรานี ในเมื่อสตรีอันเป็นที่รักกระหายเรื่องเหล่านี้เขาก็ยินดีจะตอบสนอง รอดูแค่ว่านางจะยังต้องการอีกหรือไม่ หากมีเขาคอยปรนเปรอให้ทุกวัน

เอวสอบเริ่มทำงานเมื่อฝังแก่นกายตนลงไปมิดแล้ว ร่างขาวเนียนเอนลงใส่พื้นเตียง มองดูการขยับโยกของเขาอย่างชอบใจ พร้อมกับยกมือขึ้นบีบขยำเต้าอวบไปด้วย นางช่างยั่วยุกำหนัดดียิ่งนัก เป็นเช่นนี้แล้วจะให้เขาเดินจากไปได้เยี่ยงไร หากต้องเป็นทาสซูหลินเขาก็คงต้องยอม

“นายหญิงมีคนมา อ๊ะ อ๊าย” มินจูรีบปิดตาไว้ทันที เมื่อเห็นภาพของผู้เป็นนายถูกจับขาอ้าออกกว้าง พร้อมกับร่างแกร่งซึ่งยังมีอาภรณ์ปิดบังยืนเด้ากระแทก

“หึหึ ไม่ต้องรายงานแล้วเจ้าออกไปเถอะ เฉินหย่าเจ้าพานางออกไปที ทางนี้ข้าจะคุยธุระเอง” หันมาสั่งคนของตนพร้อมกับดึงเอาสาวใช้ตัวน้อยออกมาด้วย เพื่อไม่ให้ใครเห็นภาพด้านใน ประตูบานใหญ่จึงปิดลงทันที

“เล่นสนุกไม่รอผัวอีกคนเลยนะเมียจ๋า” เสียงคุ้นหูดังมาให้ได้ยิน ซึ่งมันทำให้คนที่กำลังอัดกระแทกต้องหยุดชะงัก และผู้ที่นอนราบอยู่ก็ดีดตัวลุกนั่งด้วย ทว่าสหายยังไม่ยอมถอดดุ้นเอ็นออก ทั้งที่มีคนแปลกหน้าเดินเข้ามา และหยุดลงที่ข้างโต๊ะมองจุดเชื่อมต่อของทั้งคู่ด้วย

“นี่ขนาดโดนเอาไปหลายรอบแล้ว กลีบเจ้ายังงามอยู่เลยนะ เสียดายที่เมื่อคืนมันมืด เลยไม่รู้ว่าร่องรูและสองเต้าเจ้านั้นงามเพียงนี้” ว่าพร้อมกับเอื้อมมาบีบเต้างาม ทำเอาซูหลินถึงกับร้องครางออกมาอีกหน

“คนผู้นี้หรือบุรุษที่เข้ามาหาเจ้าในคืนนั้น” เสียงกดต่ำดังขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์ ทว่าดุ้นเอ็นกลับไม่ยอมถอดออก เพราะซือฟานคิดว่าตนคงพูดไม่ผิด ดูจากท่าทางอีกฝ่ายที่ไม่ตื่นตระหนก และคนตัวเล็กก็ไม่ต่อว่าคนแปลกหน้าด้วย

“ชะ ใช่ เป็นเขา” บอกเสียงสั่น เพราะยามนี้ด้านล่างก็มีดุ้นเอ็นขยับชักเข้าออก ด้านบนก็มีมือเรียวบีบบี้เม็ดไตอยู่

“ไม่ยักกะรู้ว่าท่านเจ้าเมืองมีนิสัยขี้ขโมย แอบเข้ามาตอกดุ้นใส่รูของเมียชาวบ้านด้วย” เหน็บทันที ซึ่งมันทำให้คนที่ถูกเด้าถึงกับตาโตเมื่อได้ยิน ทว่านางไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้ เพราะยามนี้เป็นการเปล่งถ้อยคำกระทบกันของสองหนุ่ม ซึ่งดูเหมือนจะอวดอ้างสรรพคุณของตนเองมากกว่า