Nobela ni ซูมู่หราน

สายของวันถัดมา… ณ ประตูหน้าด่านของเมืองโจว หลี่จวินเหิงพร้อมด้วยบิดากำลังยืนนิ่งรอขบวนเสด็จที่กำลังเคลื่อนผ่านตรงมาอย่างสงบ ไม่กี่อึดใจต่อมามันก็หยุดต่อหน้าพวกเขา ไม่นานหยางอ๋องก็จูงมือสตรีในชุดคลุมสีขาวนวลเดินลงมาจากรถม้า สองพ่อลูกก็รีบยกมือขึ้นประสานคารวะอย่างนอบน้อม “ท่านแม่ทัพ... ท่านพ่อหลี่” หลิงเยว่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะนึกไม่ถึงว่าทั้งคู่จะออกมาส่งตนจากนั้นนางก็ลดผ้าคลุมหน้าลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ผุดผาดแจ่มใส แววตาที่เคยหม่นแสงบัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยความสุข “รักษาตัวด้วยนะ จางซินเยว่” จวินเหิงขานนามใหม่ของนางก่อนจะยิ้มบาง ทว่าในใจเขากลับเคว้งคว้างนัก “นับจากนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะพบแต่ความสงบสุข ขอบคุณที่ช่วยตระกูลหลี่ของเราไว้ ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย” แม่ทัพหนุ่มเอ่ย “คุณหนูจาง ขอบคุณที่เจ้าช่วยปกป้องตระกูลหลี่ให้พ้นภัยบุญคุณนี้พวกเราจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าทำให้แม้แต่วันเดียว” หลิงเยว่จึงย่อกายให้ทั้งคู่อย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านพ่อหลี่ ขอบคุณท่านแม่ทัพ ข้าก็จะไม่ลืมความเอ็นดูที่พวกท่านมีต่อข้าเช่นกันเจ้าค่ะ ทั้งสองรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” หยางเจี้ยนเ

แสงอรุณยามเช้าเริ่มทอประกายสาดส่องไปทั่วบริเวณ เช้านี้หยางเจี้ยนตื่นเร็วกว่าปกติ เพียงเพื่อให้ได้ยลโฉมว่าที่ชายาตนที่กำลังหลับใหล เขานอนตะแคงเท้าแขนมองใบหน้างามของเจ้าโจรน้อย ซึ่งบัดนี้กลายมาเป็นยอดดวงใจของเขาไปแล้ว พวงแก้มเนียนใสที่เริ่มมีเลือดฝาดประกอบกับริมฝีปากอิ่มที่เผยอออกน้อย ๆ ทำเอาพยัคฆ์ร้ายเริ่มอดใจไม่ไหว ปลายนิ้วเรียวยาวจึงไล้วนไปตามกรอบหน้า ก่อนจะเขี่ยปลายจมูกรั้นเบา ๆ “อื้อ...” หลิงเยว่ครางท้วงในลำคอ พลางขยับกายหนีสัมผัสที่กำลังรบกวนการนอนหลับของตน ทว่าการขยับนั้นกลับทำให้ผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนที่ประดับไปด้วยรอยรักสีกุหลาบจาง ๆ ที่คนตัวโตฝากไว้เมื่อคืน หยางเจี้ยนมองภาพเบื้องหน้าพลางลอบกลืนน้ำลาย แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบบัดนี้เริ่มเข้มขึ้นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกจุดเพียงเพราะได้เห็นเนื้อเนียนขาวของสตรีอันเป็นที่รัก อึดใจต่อมา เขาก็โน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เย้ายวนเกินกว่าจะหักห้ามใจ “อื้อ… ท่านอ๋อง... หม่อมฉันจะนอนเพคะ” หลิงเยว่ปรือตามองคนเอาแต่ใจอย่างงัวเงีย มือเล็กพยายามผลักไสแผงอกแกร่งที่กำลังเบียดเข้ามา

แสงเทียนภายในห้องสลัวลงเล็กน้อย ทว่าความอบอุ่นกลับทวีคูณขึ้นเมื่อพยัคฆ์ร้ายยังคงไม่ยอมผละห่างจากร่างนวลเนียน หยางเจี้ยนยังคงประคองกอดสตรีอันเป็นที่รักไว้ ราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเกือบจะสูญเสียไปแล้ว “อาเยว่... จำไว้นะ นับจากนี้ไปเจ้าไม่ใช่คนตระกูลเสิ่น และก็ไม่ใช่ฮูหยินของใครทั้งนั้น” เขาประทับจูบหนัก ๆ ที่ข้างขมับนาง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มอ่อน “เจ้าจะเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียวของข้า เป็นมารดาของบุตรข้า เป็นทั้งชีวิตของข้าเข้าใจหรือไม่” หลิงเยว่เงยหน้ามองเขาอย่างซึ้งใจ ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง สูดเอากลิ่นอายของบุรุษเพศที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ทว่ามันกลับทำใจนางอบอุ่นยิ่งนัก ยามอยู่ในอ้อมกอดเขา นางกลับรู้สึกว่ามันสงบสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับใจดวงนี้เจอที่ที่ปลอดภัยสำหรับตนแล้ว “หม่อมฉันก็เป็นแค่โจรคนหนึ่ง... ท่านอ๋องจะเอาหัวใจมาวางไว้ที่หม่อมฉันทำไมกันเพคะ” “ก็เพราะเจ้าขโมยจูบข้า ช่วยชีวิตข้าไว้ก็หลายครา ไหนจะเป่ายาสลบใส่กันอีก เจ้าว่าเรื่องเหล่านี้มันมิใช่พรมลิขิต ขีดให้เจ้ากับข้าต้องผูกพันกันหรือแม่โจรน้อยของข้า” เขาขยับขึ้นมามองหน้านาง “เจ้าขโมยหัวใจข้าไป

หยางเจี้ยนใช้ปลายนิ้วหยอกเย้าเกสรดอกไม้ที่แสนเปราะบางจนร่างอรชรบิดเร้าไปมาด้วยความทรมาน “ท่านอ๋อง... อาเยว่ไม่ไหวแล้วเพคะ อย่าทรมานหม่อมฉันเช่นนี้เลย” หลิงเยว่ร้องขอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น แววตาที่เคยมุ่งมั่นบัดนี้ปรอยปรือด้วยกำหนัดที่เขาพยายามมอบให้ “ยัง... นี่ยังไม่ถึงครึ่งของความทรมานที่เจ้ามอบให้ข้าเลยเด็กน้อย” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะขยับกายขึ้นมาสบตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาใสคลอเบ้าของนาง ความดุดันในคราแรกเริ่มจางหายไป เปลี่ยนเป็นความทะนุถนอมที่แฝงไว้ด้วยความโหยหา “แต่หม่อมฉันต้องการพระองค์ สะ… ใส่เข้ามาเถิดเพคะ” คนใต้ร่างเอ่ยอย่างคนยอมแพ้ และสายตาเว้าวอนของนางมันก็ทำให้คนที่หมายจะกลั่นแกล้งเอาคืน มิอาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป “เจ้าร้องขอมันเองนะเด็กน้อย” หยาวเจี้ยนเอ่ยเสียงพร่าเบา มือเรียวขยับมาประคองสะโพกมนให้ยกขึ้นพลางใช้เข่าของตนดันไว้ จากนั้นก็เลื่อนมือมาจับแก่นกายตนจ่อที่รอยแยก ก่อนจะค่อย ๆ กดแทรกความแข็งแกร่งเข้าสู่ช่องทางที่คับแคบอย่างเชื่องช้า ซึ่งมันมาพร้อมกับความรู้สึกรัดแน่นจนเขาปวดหนึบ “อื้อ… ท่านอ๋องกดมันเข้ามาเพคะ” จากคนที่ต่อต้านในคราแรก บัดนี้กลับร้องขออย่างน่าไม่อาย อ

สามวันต่อมา... เปลือกตาบางสีมุกค่อย ๆ ขยับเขยื้อนหลังจากที่มันสงบนิ่งมาถึงสามวันเต็ม เพียงแค่เริ่มขยับ หลิงเยว่ก็รู้สึกราวกับร่างกายถูกทับด้วยหินยักษ์ นางสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ หลังจากต้องหายใจผ่านจมูกด้วยลมที่แผ่วมากจนเหมือนคนตาย และฤทธิ์ยาที่กดทับชีพจรทุกจุดไว้ ทำให้นางกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณอย่างที่ทุกคนพากันเข้าใจ นางค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นโดยที่ในหัวยังมีความมึนงง ภาพสุดท้ายที่อยู่ในห้วงความทรงจำคือ รสขมปร่าของสุราพระราชทานและความเจ็บปวดที่วิ่งวุ่นก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป ‘ฮืม… ทหารสองนายนั้น นับว่าใช้งานได้ดีทีเดียว’ นางนึกถึงเวรยามที่ให้เฝ้าห้องสมบัติ ที่นางออกคำสั่งลับกับพวกเขาว่า หากคนถูกนำไปฝังที่เชิงเขานอกเมือง ให้ทั้งคู่รีบไปขุดขึ้นมาแล้วอย่าได้เอ่ยบอกผู้ใด แม้แต่เจ้าของจวนก็ห้ามบอก และยามนี้นางก็คงจะอยู่ในเรือนนอกเมืองตามที่ได้สั่งให้คนทั้งสองจัดหาไว้ให้ หลังพานางขึ้นจากหลุมศพ แต่เมื่อดวงตาคู่งามเริ่มปรับภาพรวมที่อยู่เบื้องหน้าได้แล้ว คิ้วสวยก็เริ่มย่นเข้าหากัน เพราะสิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันมิใช่เรือนเก่าตามชนบทอย่างที่ควรจะเป็น ทว่ามันคือ... เพดานไม้แกะสลั

จากนั้นหยางเจี้ยนก็หันกลับมาทางแขกเหรื่อ พลางเอ่ยอย่างเป็นกันเอง “นั่งเถิด อย่าทำให้การมาของข้าทำพวกเจ้าหมดสนุกเลย” มือเรียวกวักขึ้นลง พลางเผยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่จริงใจให้เหล่าขุนนางฝ่ายศัตรู ทว่าเมื่อสองสามีทำทีจะนั่งเขากลับห้ามไว้ “ช้าก่อน! ฮูหยินน้อยหลี่ ไหน ๆ วันนี้เราก็พบกันแล้ว ข้าขอมอบสุราจอกนี้ให้ฮูหยินแม่ทัพ เพื่อเป็นการตอบแทนที่เจ้าเคยช่วยชีวิตข้าไว้ หวังว่าเจ้าคงไม่ปฏิเสธน้ำใจจากข้ากระมัง” หลิงเยว่เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายในทันที และยังมีสายตาของผู้คนในงานคอยจับจ้องไม่วางตา เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ว่า หยางอ๋องกับตระกูลเสิ่นไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร ดูท่าบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเสิ่น ก็คงไม่รอดเช่นกัน จวินเหิงหมายจะก้าวออกมาขวาง ทว่าหลิงเยว่กลับส่งสายตาปรามไว้ ก่อนจะหันมารับจอกสุราสีใสจากมือที่ยื่นส่งมาโดยไม่อิดออด กลิ่นของเหล้าโชยเข้าจมูกในทันที หลิงเยว่รู้ดีว่าในน้ำใส ๆ นี้มีบางอย่างที่ต่างออกไป ทว่านางก็ยังยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมดไม่มีแม้แต่ท่าทางลังเล “รสชาติดีเพคะ...” นางเอ่ยก่อนจะยิ้มอ่อนให้คนตรงหน้า ซึ่งหยางอ๋องก็กำลังเผยยิ้มชอบใจให้นางเช่นกัน “ดีที่เจ้าชอบ ถือว่าข้าตอบ

ชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาทั้งวันยังไม่จางหาย “ถึงมิใช่คุณหนูผู้นี้ วันหน้าท่านก็ต้องแต่งกับสตรีที่คู่ควรอยู่ดี... ฉะนั้นท่านอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับแม่ค้าเช่นข้าเลย หากครอบครัวท่านรู้ ท่านอาจถูกลงโทษเอาก็ได้” หยวนซีเผยยิ้มกับความห่วงใยที่นางมีให้เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกว่า “ใครที่ไหนจะกล้าลงโทษข้า อีกอย่าง… จะให้ข้าเลิกยุ่งกับเจ้าไม่มีทางเสียหรอก” หยวนซีคลายอ้อมแขนออก ก่อนจะจับไหล่นางให้หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากัน มือหนาทั้งสองข้างกุมไหล่บางไว้มั่นราวกับกลัวนางจะหนี สายตาคมกริบที่เคยอ้างว่าตรวจงานราชการ บัดนี้กลับส่องประกายความจริงใจไม่ปิดบัง “ที่ข้าหายหน้าไปสามวัน เพราะข้าต้องเตรียมการต้อนรับญาติผู้ใหญ่ที่เดินทางมาเยี่ยม และคิดหาจังหวะพูดคุยกับท่านพ่อเรื่องที่ข้า... เอ่อ… มีสตรีที่พึงใจแล้ว” เขาเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร มาจากไหน หรือมีสมบัติเท่าใด เพราะสำหรับข้าแล้ว เจ้าคือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของข้า รอยยิ้มของเจ้า ข้าอยากเห็นมันทุกวัน ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน” ชิงชิงเงย

ยามบ่าย… เมื่อแดดเริ่มอ่อนลง ทั้งสี่รวมถึงผู้ติดตามก็มานั่งล้อมวงกันที่ชานเรือนริมน้ำ หยวนซีรับหน้าที่ผ่าแตงโมเพราะเป็นงานง่าย และน่าจะทำได้ดีกว่าการตรวจดูว่าผลไหนสุกแล้ว เขาใช้มีดสั้นผ่าแตงโมที่แช่น้ำจนเย็นจัดออกเป็นชิ้น ๆ เนื้อสีแดงสดส่งกลิ่นหอมหวานทำเอาเจ้าแฝดถึงกับน้ำลายสอ “ข้าเอาชิ้นนี้” หลินหลินเอ่ยขึ้น ก่อนจะรับแตงโมชิ้นใหญ่มาถืออย่างมีความสุข “อืม… หวานมากเลยเจ้าค่ะพี่สาว” “ชอบก็กินเยอะ ๆ ถือว่าข้ามอบให้เป็นค่าตอบแทนที่พวกเจ้ามาช่วยงานก็แล้วกัน” ชิงชิงเอ่ยบอกพลางลูบศีรษะเด็กน้อย “ดีเลยขอรับ ข้าจะเอาไปฝากท่านแม่ด้วย” เสิ่นอวี้รีบบอก “หากเจ้าจะเอากลับจวน จะต้องจ่ายเงินนะห้ามเอาของซื้อของขายไปเปล่า ๆ รู้หรือไม่” หยวนซีสอนสั่งหลานทั้งสอง “ขอรับ / เจ้าค่ะ” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมารับคำ ทั้งที่ปากนั้นยังเคี้ยวเนื้อแตงโม ทำให้น้ำหวานของมันไหลย้อยลงมา ชิงชิงเห็นเช่นนั้นก็หยิบผ้ามาเช็กปากให้ด้วยความเอ็นดู ภาพตรงหน้าทำเอารองเจ้าเมืองถึงกับนิ่งงัน พลางนั่งยิ้มราวกับสิ่งที่เห็นมันคือภาพครอบครัวของตน ความเรียบง่ายที่เขาโหยหา ความสงบที่เงินทองซื้อไม่ได้ และความละมุนละไมของแม่ค้าผักนางน

ไม่นานนักรถม้าคันใหญ่ของจวนสกุลเฉินก็เคลื่อนตัวออกจากเมือง มุ่งหน้าสู่ชายป่าที่ขนาบข้างด้วยแม่น้ำสายเล็ก ๆ ทัศนียภาพสองข้างทางเปลี่ยนจากบ้านเรือนเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี จนกระทั่งหยุดลงที่หน้ากระท่อมไม้หลังเล็กแต่สะอาดตา หลังบ้านคือภาพที่ทำให้เฉินหยวนซีถึงกับลืมพัดในมือ พื้นที่ดินสม่ำเสมอถูกจัดสรรเป็นแปลงผักอย่างเป็นระเบียบ มีพืชผักเขียวขจีและหัวไชเท้าที่ชูใบสลอนรับแดด ถัดไปไม่ไกลคือลานดินกว้างที่เต็มไปด้วยเถาแตงโมเลื้อยพันกันอย่างมีชีวิตชีวา หากมองดีดีจะเห็นลูกแตงโมกลมมนซ่อนตัวอยู่ใต้ใบกว้างรอวันสุกงอม “พี่สาว ท่านปลูกทั้งหมดนี่คนเดียวหรือขอรับ” อาเสิ่นตื่นเต้นจนรีบกระโดดลงจากรถม้า วิ่งไปชะโงกหน้าดูเจ้าลูกแตงโมลายสวยที่ถูกใบของมันปิดบังเอาไว้เห็นเพียงแค่เสี้ยวเท่านั้น “ใช่แล้ว ลำบากหน่อยแต่ก็ภูมิใจ โชคดีที่เมืองนี้ดินดีปลูกสิ่งใดก็งอกงาม” ชิงชิงยิ้มบางพลางเดินนำไปยังสวน “เชิญท่านรองเจ้าเมืองตามสบายนะเจ้าคะ หากเดินชมจนเหนื่อย ที่หน้ากระท่อมมีน้ำเย็น ๆ จากบ่อน้ำหลังบ้าน ชาดีดีที่ท่านเคยดื่มไม่มีนะเจ้าคะ ข้าจนไม่มีเงินซื้อเจ้าค่ะ” ชิงชิงตั้งใจบอกเช่นนั้นเพื่อเตือนให้เขารู้ว่า ความเป็นอ

แสงแดดยามเช้าในตลาดเมืองเชียงยังคงคึกคัก ทว่าวันนี้ เฉินหยวนซี รองเจ้าเมืองหนุ่มผู้สง่างามกลับยืนนิ่งค้างดั่งถูกสาป สายตาคมกริบที่เคยใช้ตรวจงานราชการอย่างเคร่งเครียด บัดนี้กลับจับจ้องดรุณีนางหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางผักสด นางผู้นี้สวมใส่ชุดผ้าป่านเรียบง่าย ทว่าใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาและรอยยิ้มซื่อ ๆ ยามต่อรองราคากับชาวบ้านกลับตราตรึงใจเขายิ่งนัก “ท่านลุง ท่านยืนมองแม่นางขายผักจนน้ำลายจะหกแล้วนะเจ้าคะ ท่านลุงชอบนางหรือ” อาหลิน แฝดผู้พี่เอ่ยขึ้น “เจ้าเด็กคนนี้! พูดจาเหลวไหลใช่ที่ไหนกัน ลุงแค่กำลังตรวจตราดูว่า ผักที่พวกเขาเอามาขาย สดใหม่ตามความต้องการของชาวเมืองหรือไม่ก็เท่านั้นเอง” หยวนซีรีบเก็บอาการ พลางสะบัดพัดในมือรัวเร็ว ราวกับอากาศวันนี้ร้อนนักหนา “แล้วเหตุใดท่านลุงไม่ตรวจร้านอื่นบ้างขอรับ หลานเห็นยืนมองแม่นางร้านนี้นานแล้วนะ ไม่เห็นจะตรวจอะไรเลย” อาเสิ่นเอ่ย แล้วหันมากินถังหูลู่ในมือตนพลางมองผู้เป็นลุงไปด้วย “เจ้าสองคนเป็นเด็กจะไปรู้อะไร วิธีตรวจก็คือการดูว่าลูกค้าที่มาซื้อนั้น จะกล่าวเช่นใดต่างหาก” หยวนซีกล่าวแถไปเรื่อย “แล้วเหตุใดเราไม่ซื้อผักไปปรุงเองเลยล่ะเจ้าคะ” หลิ

สามเดือนต่อมา แม่ทัพผู้น่าเกรงขาม กลับมีอาการประหลาดที่ทำเอาคนสนิทอย่างจางหูและจางลั่วถึงกับต้องลอบยิ้มขำกันวันละหลายหน “อึก... แหวะ!” เสียงโอ้กอ้ากดังออกมาจากเรือนตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดนั่งลงอย่างคนหมดแรง “ท่านพี่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ไยถึงได้อาเจียนหนักเช่นนี้” ซือเหมยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ผู้เป็นสามี ที่อ่อนละทวยจนแทบไม่มีแรง ซึ่งเขาเป็นเช่นนี้มาสองวันแล้ว หรงอวี้เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยดวงตาปรือปรอย “เหมยเหมย ไม่รู้ข้าเป็นอันใด เพียงแค่ได้กลิ่นน้ำแกงปลาที่เสี่ยวจูยกมา มันก็เหม็นจนต้อง อึก... แหวะ!” หรงอวี้โก่งคออีกหน ซือเหมยขมวดคิ้วในคราแรก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหลุดขำออกมาเบา ๆ “ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่าท่านคงจะแพ้ท้องแทนข้าแล้วกระมัง ดูเอาเถิด ข้าที่เป็นคนท้องกลับกินอิ่มนอนหลับ ทว่าท่านพี่กลับเหม็นไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ ข้าว่าคงไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ” “แพ้ท้องแทนเจ้าหรือ” หรงอวี้พึมพำอย่างไม่เชื่อ “ข้าเป็นบุรุษ จะแพ้ท้องได้อย่างไรกัน น้องหญิงเจ้าเข้าใจผิดแล้วกระมัง” “ไม่ผิดหรอกเจ้าค่ะ โบราณว่าหากบุรุษใดรักภรรยามาก มักจะแพ้ท้องแทนนาง เอ๋… หรือท่านพี่รักข้าไม่มากเจ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก หรงอวี้ลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าหวานที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด ความรู้สึกหวงแหนพุ่งพล่านจนเขาไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป เขาจัดการสวมอาภรณ์ให้ตนเอง ก่อนจะหันมาปรนนิบัติสวมชุดให้ซือเหมยที่ยังงัวเงียอย่างทะนุถนอม แล้วจูงมือนางเดินลิ่วไปยังเรือนใหญ่ของตระกูลเฉิน บ่าวไพร่ที่ตื่นขึ้นมาทำงานกันตั้งแต่เช้า ทอดสายตาตามร่างสูงสง่าของแม่ทัพใหญ่ผู้น่าเกรงขามที่กำลังจูงมือน้องสาวต่างสายเลือดเดินดุ่ม ๆ เข้าไปหาเฉินอวี้โหวที่นั่งจิบน้ำชายามเช้าอยู่ภายในศาลากลางสวนและมีหยวนซีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน หรงอวี้คุกเข่าลงต่อหน้าพ่อบุญธรรมพลางประสานมืออย่างหนักแน่น “ท่านพ่อ ข้าต้องการฤกษ์แต่งงานที่เร็วที่สุดขอรับ” “อะไรกัน น้องยอมแต่งกับเจ้าแล้วหรือ” ท่านโหวแสร้งเอ่ย ทั้งที่เห็นแล้วว่าบุตรสาวตนมีใบหน้าแดงก่ำเพียงใด “หากไม่ยอมก็เกรงจะตั้งครรภ์ก่อนแต่งนะขอรับท่านพ่อ” เฉินอวี้โหวเลิกคิ้วมองบุตรสาวที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา “เจ้าสองคนนี่ ใจร้อนกันเสียจริงนะ แต่เอาเถิด ในเมื่อพวกเจ้าใจตรงกัน พ่อจะจัดการให้เร็วที่สุด” “ขอบคุณขอ

สายวันใหม่…จิ่นหรงก็พาชายารักตนกลับเข้าวัง เพราะการอยู่ข้างนอกนาน ๆ ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำในช่วงเวลานี้เมื่อมาถึงตำหนักทั้งคู่ก็พบกับสนมชิงที่นั่งรออยู่ในศาลา คาดว่าเมื่อวานนางก็คงมารอพวกเขาด้วยกระมังพอตันหยางเห็นอีกฝ่าย จึงนึกขึ้นได้ว่าสนมชิงผู้นี้มีเรื่องต้องการพูดกับพระสวามี นางจึงพารัชทายาทเดินมาด้วย“ถวายพระพรรัชทายาทและพระชายาเพคะ” ชิงอวี้หรูย่อตัวให้ทั้งสอง ก่อนจะมองมายังตันหยางเป็นเชิงถาม“เจ้าพูดเลย” ตันหยางเอ่ย เพราะนางไม่อยากกล่าวเอง เกิดอีกฝ่ายบอกไม่ใช่ ตนคงถูกมองว่ามีใจริษยาเป็นแน่“ว่ามา เจ้าอยากได้สิ่งใด” จิ่นหรงถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเป็นกังวลของสนมตัวน้อยที่มีมากเหลือเกิน“หม่อมฉันอยากให้รัชทายาททรงปลดหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันไม่อยากเป็นสนมพระองค์แล้ว” สิ้นคำนางก็พ่นลมแรงๆ“ก็แค่นี้เอง เหตุใดต้องทำเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ได้ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะจัดให้ ไม่ต้องห่วงข้าจะหาสามีดีดีให้เจ้าเอง ว่าแต่เจ้าพึงใจใครบ้างหรือไม่” จิ่นหรงถามเสียงอ่อนลงตันหยางจึงหันมาหาสตรีตัวเท่ากัน ทว่าบัดนี้นางกลับเอาแต่ก้มหน้าและมีท่าทางเขินอายจนสองสามีภรรยาต้องขมวดคิ้ว“ทำหน้าเ

ตันหยางขมวดคิ้วด้วยความมึนงง เพราะเท่าที่นางทราบ แม่ทัพที่เก่งกาจของแคว้นก็มีอยู่สองคนหลัก ๆ นั่นคือพี่ชายนางและแม่ทัพเล่ย ที่เหลือก็เป็นแม่ทัพที่กุมอำนาจเอาไว้เพื่อให้มันสมดุล ฝีมือยังอ่อนหัดหากเทียบกับแม่ทัพทั้งสอง“หมายความว่าอย่างไรเพคะ หากมิใช่พี่ชายหม่อมฉันผู้ใดจะนำทัพ แม่ทัพเล่ยหรือเพคะ หรือพระองค์จะยกทัพไปเอง เสด็จพ่อจะยอมหรือเพคะ” ตันหยางมองสามีอย่างฉงนจิ่นหรงยิ้มก่อนจะตอบให้นางเบาใจ เพราะยามนี้คิ้วงามผูกกันเป็นปมแล้ว “เสด็จอาจะเป็นผู้นำทัพเอง”“เอ๋! ฉินอ๋องมิได้ทรงวุ่นอยู่กับการสร้างเขื่อนหรือเพคะ แล้วพระองค์จะทรงนำทัพได้เยี่ยงไรกัน” นางยังถามต่อ“ไม่ผิด เสด็จอายังคงวุ่นวายกับการสร้างเขื่อนอยู่ ทว่าหากต้องรบกันจริง ๆ เสด็จอาจะเป็นผู้นำทัพเอง เอาล่ะ… อย่าใส่ใจเรื่องไกลตัวเลยนะ วางสิ่งที่เจ้ากังวลลงเถิด สงครามมิใช่จะเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ แต่ถ้ารบจริงเราก็ไม่มีทางแพ้แน่”“ทรงมั่นใจเหลือเกินนะเพคะ” ตันหยางคว่ำปากใส่ท่าทางของพระสวามี ก่อนจะตีเข้าที่อกเขาอย่างหยอกเย้า“แน่นอนสิ ก็ข้างกายพี่มีชายาที่แสนเฉลียวฉลาดอยู่ด้วย ทำสิ่งใดก็ย่อมสำเร็จอยู่แล้ว” จิ่นหรงขยับตัวโยกไปมา ทำให้ร่างเ

หลังจากวันนั้น คนที่บอกว่าจะค้างแรมที่เรือนชายาเพียงแค่สามวัน กลับไม่ยอมทำอย่างที่พูดเอาไว้ และเหมือนยามนี้ องค์รัชทายาทจะไม่ยอมห่างชายารักของตนเลยแม้แต่ยามหารือวางแผน เขาก็ยังพานางมานั่งข้าง ๆ ด้วยณ ห้องโถงในเรือนลับของรัชทายาท ยามนี้มีขุนศึกสามคนร่วมหารืออยู่ หนึ่งคือฟู่อินโหวผู้ชำนาญการรบ ทว่าตั้งแต่รับตำแหน่งโหว เขาก็ไม่ค่อยได้ลงสนามสักเท่าไหร่ หากไม่มีศึกสงคราม ก็จะช่วยราชสำนักเสียมากกว่า ส่วนอีกสองคนคือ แม่ทัพเล่ยซีกวนและแม่ทัพมู่ตานชุย พี่ชายของพระชายามู่ตันหยาง และยังมีหัวหน้าองครักษ์ทั้งสองหน่วยรวมอยู่ด้วย “น้องหญิงบอกว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งเคยคุ้มกันสินค้าให้กับอ๋องลี่จาง สถานที่รับของอยู่ที่เมืองเจียง ฉะนั้นพวกมันต้องผลิตอาวุธอยู่ระแวกใกล้เคียงเป็นแน่” จิ่นหรงเอ่ยบอกแม่ทัพทั้งสอง ซึ่งยามนี้กำลังเดินวนรอบโต๊ะตัวใหญ่ที่ถูกยกเอามาตั้งไว้เป็นแผนผังเพื่อใช้ในการสำรวจดูว่าจุดไหนจะเป็นตำแหน่งผลิตอาวุธ“กระหม่อมอยู่ใกล้เมืองนี้ เมื่อกลับไปแล้วจะส่งทหารเข้ากวาดล้างทั่วทุกมุมมืองทันทีพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเล่ยเอ่ยขึ้น“หากเราลงมือกวาดล้างจะไม่เป็นผลเสียมากกว่าดีหรือท่านแม่ทัพ” ซ่งเทียนทักท

ตันหยางครุ่นคิดถึงเรื่องที่ตนเคยได้ยินมาในช่วงที่เดินทางคุ้มกันสินค้า ซึ่งตนต้องพบเจอผู้คนมากมายหลากหลายประเภท และสาเหตุที่นางรู้เรื่องนี้ก็เพราะคนงานตนมีแต่บุรุษ บางคราพวกเขาก็พูดคุยถึงเรื่องสัปดนเหล่านี้ตามประสา และคนงานหนุ่มผู้หนึ่งก็เคยประสบปัญหาเฉกเช่นที่รัชทายาทพบเจอมา ต่างกันแค่ชายผู้นั้นไม่ได้หยุดเพียงเพราะมันเจ็บ ยามเมื่อมีโอกาสมีเงินพวกเขาก็ชักชวนกันไปหอนางโลมเช่นเคยแต่แล้วเหตุใดกันคนที่มีสตรีรายล้อมมากมายอย่างองค์รัชทายาทถึงได้เข็ดขยาดกับเรื่องพวกนี้กันเล่าแล้วมันเพราะเหตุใดกัน วันนี้ไยเขาถึงได้ยอมทำกับนาง เพราะอารมณ์มันชักนำให้เขาอยากลองอีกสักครั้งกระนั้นหรือ‘ถามดีไหมนะ’ ตันหยงมองหน้าเขา แววตานางมันสื่อความต้องการอย่างชัดเจน ผู้เป็นสามีจึงยิ้มอ่อนส่งให้“สงสัยอันใดอีกฮึ” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนัก ตันหยางจึงยิ้มแป้นให้เขา ก่อนจะพ่นลมหายใจแรงแล้วเอ่ยถามออกไป“แล้วเหตุใดวันนี้รัชทายาทถึงได้ทำกับหม่อมฉัน ทั้งที่ในใจยังคงหวาดกลัวว่ามันจะเจ็บเพคะ” ถามจบนางก็รู้สึกโล่งจิ่นหรงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยบอกสิ่งที่เขาคิดให้ชายาตัวน้อยฟัง “พอคิดว่าทำกับเจ้า พี่ก็ไม่รู้สึกกลัว คิด

แม้จิ่นหรงจะบอกกับชายาตนว่าไปที่เตียง ครั้นเมื่อเขากระเตงนางขึ้นกลับไม่ยอมก้าวเดิน เพราะท่วงท่าที่เป็นอยู่มันชวนให้เขาอยากขยับทำอย่างอื่นมากกว่า“อื้อ… เสด็จพี่เช่นนี้มัน อ๊ะ!... อ่า…” ตันหยางเผลอครางเมื่อร่างแกร่งขยับตัวนางโยกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าจิ่นหรงยกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงชายาตัวน้อยตนครางหวาน พร้อมกันนั้นเขาก็ร้องขอบางอย่างกับนาง“อ่า…น้องหญิงจูบพี่ที พี่ต้องการลิ้นของเจ้า”ตันหยางสบสายตาเว้าวอนของพระสวามี พรางขยับเข้าหาราวกับกำลังต้องมนต์ นางทำตามที่เขาเอ่ยอย่างว่าง่าย อึดใจต่อมา เสียงจูบผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันด้านล่างก็ดังมาให้ได้ยิน มันช่างน่าขนลุกนัก ทว่ากลับเป็นที่ถูกใจผู้ที่ยืนเสยแท่งหยก เพราะเสียงนี้มันกระตุ้นกำหนัดได้ดีเหลือเกิน ยิ่งเขาก้าวเดินไป ร่างกายของทั้งคู่ก็เหมือนจะหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อร่างกำยำเปลือยเปล่าพาชายามาหยุดที่โต๊ะมุมห้องจิ่นหรงก็ไม่รีรอที่จะขยับสะโพกหนาเข้าหานางในท่วงท่าที่ดูหยาบโลนยิ่งนัก มองจากด้านหลังจะเห็นเพียงส่วนขาเรียวขาวอ้าออกกว้าง ร่างกายเย้ายวนของตันหยางถูกบังปิดด้วยร่างกำยำเปลือยเปล่า ซึ่งยามนี้มันกำลังขยับเข้าใส

ตันหยางทิ้งเวลาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนรู้เรื่องที่เขาลอบขโมยจูบนาง เมื่อผ่านไปหนึ่งจิบชานางก็แสร้งขยับร่างกาย“ตื่นแล้วก็ขึ้นเถิด ประเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้”“เอ๋! นี่หม่อมฉันหลับไปหรือเพคะ” นางถดตัวค่อย ๆ ถอยออกจากตัวเขา ทว่าแขนแกร่งกลับรั้งไว้“จะรีบไปไหน” จิ่นหรงยกยิ้ม แววตาที่เขามองนางดูมีเลศนัยอย่างไรชอบกล มิหนำซ้ำเขายังรั้งเอานางเข้ามาใกล้อีก ซึ่งครานี้มันต่างจากคราก่อน เพราะทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน“มะ… มีอะไรหรือเพคะ” มือขาวยกขึ้นดันอกเปลือยเปล่าของเขาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างระคนตื่นตระหนก เมื่อมือเรียวเลื่อนจากรั้งเอวมาจับท้ายทอยตนตรึงไว้ใบหน้าเขาเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ และนางก็ออกแรงดันเขาตามสัญชาตญาณความตื่นกลัว แต่ไหนเลยคนที่ปรารถนาริมฝีปากนุ่ม ๆ จะยอมหยุดการกระทำ ในที่สุดมันก็แนบสัมผัสกันอย่างใจเขาต้องการ ส่วนอีกคนก็ตาโตไปแล้วจิ่นหรงในยามนี้มิอาจห้ามใจตนได้จริง ๆ หลังจากเขาได้สัมผัสความนุ่มหยุนครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่อาจทนมองเพียงอย่างเดียวได้อีก หากไม่ทำให้นางรู้ ภายหน้าคงยากที่จะได้เชยชมอีกพอได้ลิ้มลอง เขาจึงไม่หยุดแค่การประกบปากแนบชิด เมื่อนางเริ่ม

อินหลางไม่ปล่อยโอกาสให้ภรรยารักตนได้เอ่ยปาก เพราะกำหนัดก่อนหน้ามันยังค้างคาอยู่ พอมาเห็นผิวขาวของนาง ความต้องการมันก็ยิ่งเพิ่มพูนร่างอรชรจึงถูกเขาโถมเข้าใส่อย่างไม่รีรอ“อ่า… น้องหญิง ร่องเจ้ารัดแน่นยิ่งนัก” ท่านโหวเอ่ยชมทุกรั้งยามเมื่อเขาสอดใส่แท่งหยกเข้ามา ยิ่งไปกว่านั้นท่วงท่าที่ทั้งคู่ทำ มันก็กระตุ้นกำหนัดดีนัก ยามเมื่อเขาออกแรงน้ำในถังก็กระเพื่อมตาม ดีที่มันกว้างใหญ่จึงรับการกระแทกของเขาได้ตันหยงได้แต่ครางเสียว ไม่อาจตอบโต้เป็นภาษาปกติเพราะร่างแกร่งถาโถมเข้าใส่จนนางต้องหาที่ยึด นั่นคือขอบถังที่อยู่บนศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็โอบรอบคอสามีไว้ ส่วนด้านล่างก็ถูกสะโพกหนาขยับเข้าใส่ไม่หยุดหย่อน ทำเอากำหนัดที่กักเก็บไว้เป็นได้ทะลักออกมาในเวลาอันรวดเร็ว ถึงกระนั้นก็ใช่ว่ามันจะจบ มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไป เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่ในถังอีกแล้ว ตรงนี้มันคับแคบเกินไป“ต่อนะน้องหญิง” สิ้นคำท่านโหวก็สอดลิ้นอุ่นเข้าปากนางทันที ตามด้วยเสียงจูบแลกลิ้นที่ไม่มีใครยอมใครเตียงกว้างที่ถูกปูไว้อย่างเรียบร้อย บัดนี้มันเริ่มย่นเข้าหากันเพราะสงครามของเนื้อกายเริ่มปะทุขึ้นมาอีกหนความสุข

อินหลางพาภรรยาตัวน้อยของตนกลับมาถึงเรือนก็ไม่ยอมเสียเวลาจัดการกับนาง เพราะวันนี้ฮูหยินเขาแต่งกายได้งดงามเย้ายวนนัก หากไม่ติดว่าอยู่ในงานเลี้ยง เขาเป็นได้แบกนางกลับห้องในยามนั้นแล้ว และเมื่อมาถึงเขาก็ไม่รอช้าที่จะยกนางขึ้นบนโต๊ะกลางห้อง หมายจะรีดน้ำรักตนเสียตรงนี้ ทว่าในขณะที่เขาซุกหน้าบนซอกคอขาว ประตูที่ปิดอยู่กลับถูกเปิดออก ตามมาด้วยชายฉกรรจ์ปิดหน้าตากรูกันเข้ามา “ฆ่าฟู่อินโหว แล้วเอาฮูหยินมันไป” เสียงคำสั่งดังขึ้นทันที จากนั้นพวกมันก็ง้างดาบใส่ หมายเอาชีวิตเจ้าของจวน อินหลางป้องภรรยาตนไว้ข้างหลัง ทั้งเตะทั้งถีบผู้ที่ก้าวเข้าใกล้ เขาพาฮูหยินถอยร่นไปจนถึงมุมเก็บดาบ เมื่อคว้ามันมาได้ก็กลายเป็นกลุ่มคนร้ายที่ต้องหวาดกลัว เพราะฟู่อินโหวสังหารคนเหล่านี้อย่างไม่มีปรานี ถึงกระนั้นพวกมันก็ยังพุ่งเข้ามาไม่หยุด บางคนอ้อมมาด้านหลังหมายจะจัดการกับภรรยาเขา ฟิ้ว! คมธนูจากหน้าประตูแหวกผ่านอากาศปะทะร่างคนร้ายทันที พร้อมกันนั้นเหล่าองครักษ์ของฉินอ๋องก็กรูกันเข้ามา “จัดการมันให้หมด” เขาสั่งการเสียงเข้ม กลุ่มคนร้ายจึงพากันตื่นตระหนก บ้างก็วิ่งออกทางหน้าต่างเพื่อเอาตัวรอด “ข้

ผ้าแพรสีแดงถูกลากลงมาอย่างเชื่องช้า เสียงเนื้อผ้าลากผ่านไม้ดังแผ่วเบา ทว่าไม่มีใครใส่ใจตรงนี้เลย เพราะหลังจากผ้าถูกดึงออก พวกเขาก็เอาแต่จ้องฉากไม้กั้นที่สูงเท่าตัวคน แขกเหรื่อในงานรวมถึงเจ้าภาพแทบจะหยุดหายใจ ตรงหน้าพวกเขาคือฉากกั้นบานใหญ่ขนาดหกพับ แต่ละพับมีภาพของชายหญิงคู่หนึ่ง ร้อยเรียงเป็นเรื่องราวต่าง ๆ พวกเขามีหลากหลายอิริยาบถ บางภาพยืนสบตากันใต้ร่มไม้ บางภาพยิ้มอ่อนขณะช่วยกันชงชาในศาลา บางภาพยืนกุมมือกันท่ามกลางแสงจันทร์ ซึ่งแต่ละภาพล้วนสะท้อนถึงความรัก ความผูกพัน และช่วงเวลาที่ฝังลึกอยู่ในใจ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงไม่แพ้กัน กลับมิใช่ความละเอียดของเส้นพู่กัน และเรื่องราวมากมายบนฉากกั้น ทว่า! มันคือ สีสัน ที่สาดซัดลงบนผืนผ้าอย่างวิจิตรตระการตาต่างหาก บางภาพเผยความงามของท้องฟ้าในยามเย็นเสมือนจริงยิ่งนัก และยังมีแสงสะท้อนสาดส่องลงมา นำพาให้อาภรณ์ของหนุ่มสาวในภาพนี้ทอประกาย ดวงตาของทั้งคู่หรือก็ดูแวววาว…ราวกับมีชีวิต ทุกภาพล้วนแต่เสมือนจริงจนทุกคนได้แต่ยืนนิ่งงัน แม้เสียงดนตรีขาดหายไปก็ยังไม่มีใครใส่ใจ ด้านไท่ฮูหยิน นางกำลังก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับเอ

เวลาต่อมา ณ ลานไม้หน้าเรือนรับรอง กลุ่มคนงานก็นำโต๊ะยาวมาตั้งขวางทางเดิน ในขณะนั้นแขกผู้ใหญ่อย่างฉินอ๋องก็เดินทางมาถึง ซึ่งเขามักจะมาอวยพรนางทุกปีเพราะไท่ฮูหยินคือน้องสาวของหานสืออวิ้นผู้เป็นตาของเขาเอง หากจะนับให้เข้าใจฉินอ๋องก็คือญาติผู้พี่ของฟู่อินหลางและอายุของทั้งคู่ก็เท่ากัน เพราะเกิดในวันเดียวกัน ต่างก็แค่ คนหนึ่งเกิดกลางวัน อีกคนเกิดยามวิกาล“ท่านพี่ ไยท่านไม่บอกว่าฉินอ๋องจะมาด้วย แค่นี้ข้าก็ต้อนรับไม่ทันแล้วท่านรู้หรือไม่” ตันหยงตำหนิสามีทันที “พี่ก็ไม่รู้ว่าพระองค์จะเสด็จมา ก่อนหน้าทรงรับสั่งว่าจะเดินทางไปตรวจตราภัยแล้งช่วยรัชทายาท ทว่าเหตุใดจู่ ๆ ถึงได้เสด็จมาก็ไม่รู้” อินหลางหันมากระซิบบอกภรรยา ก่อนจะมองไปที่ร่างสูงตัวเท่ากัน ซึ่งยามนี้กำลังประคองท่านย่าตนออกมานั่งที่ตั่ง ทำให้แขกเหรื่อที่มาอวยพรต้องรีบเงียบเสียงลง“ตามสบายเถิด ข้าเองก็มาโดยไม่ได้แจ้งก่อน ต้อนรับตามแต่พวกเจ้าสะดวกเถิด” สุรเสียงของฉินอ๋อง เอ่ยออกมาเล็กน้อยก็ทำให้ภายในงานเงียบลงถนัดตา มีเพียงเสียงดนตรีเท่านั้นที่ยังคงบรรเลงขับกล่อมให้ได้ยิน“ทรงอำนาจดีจังเลยนะเจ้าคะ น่าเกรงขามมาก

ตันหยงอาบน้ำเสร็จก็ออกมายืนรอสามีที่ระเบียงนอกเรือน เป็นจังหวะที่มีคนมารายงานข่าวกับเว่ยซาพอดี“มีอะไรหรือ” นางรีบถาม“ท่านโหวให้คนมาแจ้งว่าคืนนี้อาจจะกลับดึกขอรับ”“ได้บอกหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด” “คงหารือกันเรื่องงานขอรับ ช่วงนี้ทางตะวันออกเกิดภัยแล้งอย่างหนัก ยังมีโรคระบาดตามมาอีก ผู้คนทางนั้นอดอยากและล้มตายกันมาก ท่านโหวและขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็พยายามหาทางแก้กันอยู่ขอรับ” เว่ยซารายงานเท่าที่ตนเคยได้ยินมา“ภัยแล้งเหรอ” ตันหยงนิ่งไป พร้อมกับคิดถึงเนื้อเรื่องที่ตนเคยอ่าน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฟู่อินโหวไม่ค่อยได้กลับจวน จึงทำให้ภรรยาตามไปราวีถึงหอ เป็นเหตุให้เขาอับอายมาก ทว่าคนเขียนไม่ได้ระบุไว้ว่าเขาจะแก้ปัญหาอย่างไร เพราะเนื้อเรื่องหลัก ๆ บรรยายถึงปัญหาชีวิตคู่ของฟู่อินโหวและมู่ตันหยง รวมถึงตัวนางเอกของเรื่องมากกว่าองค์ประกอบส่วนอื่นผู้ประพันธ์ไม่ได้ลงรายละเอียดนักเพราะนี่มันคือนิยายรักดราม่า แนวรักสามเส้าทว่าเมื่อนางเข้ามาอยู่ในนี้และเปลี่ยนบท เนื้อเรื่องมันเลยละเอียดขึ้น ตัวละครยังคงดำเนินชีวิตเหมือนคนทั่วไป ไม่ได้ตัดไปวันนั้นวันนี้เหมือนในนิยายที่ตนเคยอ่านมา ฉะน

อินหลางเองก็มึนงงไม่แพ้กัน เขาจึงรีบถามให้แน่ใจ“จะ… จริงหรือ เจ้าไม่ได้ปดพี่นะ”“ข้าจะปดท่านพี่ทำไม เอาล่ะในเมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นเราก็มาวาดภาพกันต่อดีกว่านะเจ้าคะ ข้าขอใช้ห้องตำราของท่านพี่ได้หรือไม่” ตันหยงยิ้มหวานให้เขา“ได้สิ จวนนี้เจ้าอยากใช้ตรงไหนจัดการได้เลย” ฟู่อินโหวรีบเอ่ย ภรรยาตัวน้อยก็ยิ้มกว้างทันที ด้านไป่ฮวาได้แต่เหลือบตามองอย่างหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนสีหน้า แขนของนางก็ถูกคว้ามาเกาะ แล้วรั้งให้เดินตามกันออกมา ทิ้งให้คนในห้องมองตามอย่างมึนงง…“ฮะ… ฮูหยินไปสนิทกับแม่นางไป่ฮวาตั้งแต่เมื่อใดกัน” เป็นเกาหยางที่เอ่ยในสิ่งที่ตนสงสัยก่อนใคร“นั่นสิ ข้าไม่เคยเห็นแม่นางไป่มาหาฮูหยินเลยสักครั้ง และฮูหยินก็ไม่เคยไปหานางเลยสักครา แล้วทั้งคู่ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อใด” ครานี้เป็นเว่ยซานที่เอ่ยขึ้นมาอย่างงวยงง“พวกนางไม่เคยไปมาหาสู่กันกระนั้นหรือ”“ไม่ขอรับ ข้าอยู่เฝ้าฮูหยินตามคำสั่งนายท่านตลอดทั้งวัน มีแยกไปบ้างเวลาทำธุระ แต่ก็ไม่นานนะขอรับ เอ๋! หรือสองคนนี้จะนัดพบกันยามค่ำคืน ทว่าแม่นางไป่ก็เพิ่งมาอยู่แค่สามวันมิใช่หรือขอรับ มิหนำซ้ำว