ซูหลิน ทะลุมิติมาควบสอง {3p}

บนโลกมีสิ่งมหัศจรรย์มากมายเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ใครจะคิดว่าเรื่องเหล่านั้นจะเกิดกับเราได้ล่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่เราหลุดเข้ามาอีกโลกซึ่งมันเหมือนเป็นการย้อนอดีตแต่สำหรับข้าถือเป็นเรื่องโชคดีมาก จากวันที่เดินหลงอยู่ในป่าเมื่อสามปีที่แล้ว ข้าก็ได้รู้ว่าตนเองมิได้อยู่ในยุคแห่งความรุ่งเรืองอีกต่อไป ทว่ามันกลับกลายเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับข้า การใช้ชีวิตในยุคปัจจุบันต้องคอยถูกผู้คนจับตามอง เพราะเป็นคนดังที่แทบกระดิกตัวมิได้หยางซูหลิน วัยยี่สิบ นางเอกระดับแถวหน้าของประเทศเมื่อสามปีก่อน ยามนี้นางกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยของหอน้ำชาที่เลื่องชื่อในเมืองจิงโจว ดินแดนศิวิไลซ์ของแคว้นหนาน อยู่ห่างจากเมืองหลวงสามร้อยลี้ หากเดินทางก็ต้องใช้เวลาเกือบสองวันในยุคนี้เพราะใช้รถม้า ทว่ามันมิใช่ปัญหาของเหล่าบุรุษที่อยากยลโฉมสตรีนางเลย“นายหญิงวันนี้มีแขกจากเมืองหลวงมาอีกแล้วนะเจ้าคะ รูปงามมากเลย” เสียงสาวใช้คู่กายเอ่ยกับสตรีร่างอวบอิ่ม มองส่วนไหนก็ดูเต็มไม้เต็มมืองดงามทั้งตัว“อืม ต้อนรับให้ดีก็แล้วกัน” เอ่ยจบร่างเย้ายวนก็วักน้ำใส่สาวใช้ของตน อีกฝ่ายจึงได้แต่ส่งเสียงตำหนิ ก่อนจะวิ่งออกไป ที่นี่คือบ่อน่ำแร่ซึ

ยิ้มร้ายผุดขึ้นมาเมื่อสตรีอันเป็นที่รักร้องขอ พร้อมกับตั้งขาขึ้นมารอ ทำเอาใจแกร่งพองโตมิน้อย ไม่เสียแรงที่ต่อต้านบิดาจนสามารถหย่ากับภรรยาได้ แม้ว่าเขาจะถูกตัดขาดจากสกุลเสิ่นก็เถอะ แต่เห็นเช่นนี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว“เช่นนั้นก็รอรับดุ้นผัวได้เลยนะเมียรัก” ร่างสูงเหยียดกายตั้งตรง คุกเข่าลงกลางหว่างขานาง ชักรูดดุ้นเนื้อตนที่แข็งเต็มมือ พร้อมกับน้ำใสที่ปริ่มจนมันวาวที่ปลายหัวบานเขาจับมันจ่อที่ร่องรักนางแล้วถูขึ้นลงแผ่วเบา สร้างความกระสันอยากเพิ่มขึ้นอีก ซูหลินจ้องมองใบหน้าคมคายของเขาเลื่อนลงมาที่ลอนท้องแกร่ง ซึ่งมันขยับตามแรงหายใจหอบถี่ของอีกฝ่าย เพราะกำลังจะกดบางสิ่งเข้ามาร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาโดยธรรมชาติ เมื่อเห็นสายตาของสหายมองมาพร้อมกับส่งยิ้มร้ายใส่ ซึ่งมือเขาก็ยังคงจับดุ้นเนื้อถูที่ร่องรัก ก่อนจะกดมันลงทีละนิด เพราะกลีบบัวดอกนี้ไม่เคยใช้งานมานานแล้ว เขาต้องทะนุถนอมมันก่อนในคราแรกเพื่อสร้างความคุ้นชินเสียก่อน“อื้อ…ซือฟาน…มันแหกหมดแล้ว” ครางบอกเขา เพราะรู้สึกถึงบางสิ่งที่มันฉีกขาด เพราะขนาดของอีกฝ่ายมันไม่ใช่เล็ก ๆ เลย ด้านในนางคงระบมมากเป็นแน่“อ๊า…อดทนนะเมียจ๋า…อูว…อย่ารัดแน่นสิ…ประ

ฉางเล่อยกยิ้มเมื่อได้ยินสรรพนามที่นางเอ่ยเรียก จึงชักดุ้นเอ็นเข้าออกถี่รัว พร้อมกับจับสองขานางอ้าออกกว้าง อัดกระแทกตัวตนลงไปจนดังลั่นห้อง ซึ่งไม่นานนักทั้งคู่ก็ถึงจุดหมายอย่างที่ใจต้องการ และมันก็เริ่มใหม่ทันทีเมื่อคนใต้ร่างยังไม่อิ่ม นางลุกขึ้นมานั่งคร่อมเขาไว้ อีกฝ่ายก็เหยียดขาออกไป สองมือจับสะโพกกลมบีบขยำอย่างมันมือ และช่วยดันเข้าหาตนเองยามนางขยับ “อ๊า…ต้องแบบนี้สิเมียรัก…อูว..เก่งยิ่งนักเมียจ๋า” ชมอย่างที่คิด เพราะคนตัวเล็กเด็ดถึงใจเขายิ่งนัก ไม่เสียแรงที่แอบเข้ามาจนได้จับนางกิน ดูท่าคืนนี้คงอีกยาวนานเป็นแน่ เพราะซูหลินมีพลังเหลือเฟือยิ่งนัก “ผัวจ๋า…กินนมให้เมียที…อูย..เสียวรูเหลือเกิน” อ้อนเขาเสียงกระเส่า พร้อมกับแอ่นอกที่ตั้งชันให้ คนตัวโตก็ไม่รอช้ารีบดูดกลืนเม็ดไตเพิ่มความเสียวให้นางทันที “อื้อ...เสียวเหลือเกินผัวจ๋า” ร้องบอกพร้อมกับขยับโยกกายดันรูรักตนใส่ดุ้นเอ็นไปด้วย บางครามันลึกจนรู้สึกได้ แต่นั่นมันยิ่งทำให้เสียวมากขึ้น จนนางไม่อาจหยุด และกดเน้นลงหนัก ๆ เพื่อให้มันถึงจุดที่เรียกว่ามันเป็นที่สุด “อ๊า…ขอลิ้นผัวที…ข้าอยากดูดมัน” นี่แหละคือสิ่งที่ฉางเล่อถูกใจ ซูหลินมักร้อง

ซูหลินตัวสั่นเทาเมื่อเห็นอารมณ์ที่คุกรุ่นของเขา จึงขยับเข้าใกล้พร้อมกับสอดมือโอบเอวเขาไว้ ซบหน้าลงที่ไหล่ก่อนจะเลื่อนมือมาลูบแผงอกแกร่ง “ข้าคิดว่าเขาคือเจ้าจริง ๆ นะ จึงได้คล้อยตามในคราแรก ทว่าต่อมาพอรู้ว่าคนผู้นั้นมิใช่เจ้าก็ขัดขืน แต่แรงข้าแค่นี้ไหนเลยจะช่วยตนเองได้ อย่าลืมว่าเจ้าเองก็ทำกับข้าเช่นนี้เราจึงได้เสียกัน และข้าก็ชอบมากด้วย ขอโทษที่ข้าเป็นคนมักมากจนหักห้ามใจมิได้ หากเจ้ารังเกียจก็จากไปเสียเถอะ จากนี้ระหว่างเราก็ให้ถือว่าเป็นคนแปลกหน้าก็แล้วกัน” สิ้นคำนางก็ถอยออกมาจากร่างแกร่ง “ซูหลินนี่เจ้ามีข้าคนเดียวมิพอหรือ” คำถามนี้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ไม่คิดว่าสตรีที่ตนมีใจจะกล้ายอมรับว่าตนมักมากในกามราคะอย่างเปิดเผยเช่นนี้ “ขะ ข้าเองก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่ามันไม่อิ่ม และข้าก็ต้องการมันตลอดเวลา เป็นเพราะเจ้าซือฟาน เจ้าปลุกความต้องการที่หลับใหลมานานของข้า ทำให้มันตื่นขึ้นจนไม่อาจหยุดได้ ยามนี้ก็เช่นกัน” ประโยคหลังเอ่ยเสียงเบา เพราะรู้สึกกระดากอายอยู่ไม่น้อย แต่ถึงกระนั้นซูหลินก็อยากบอกถึงความต้องการของตน และมันมีมานานแล้วตั้งแต่อยู่ในยุคปัจจุบัน ซึ่งไม่อาจทำตามใจตนได้ เพราะนางคือนัก

ร่างเล็กขยับกายลุกนั่ง ทว่าขานางก็ยังตั้งชันและอ้าออก เพราะมีสหายยืนเสียบดุ้นคาอยู่ นางยกมือขึ้นคล้องคอเขาหนึ่งข้าง ก่อนจะยื่นอีกข้างมาหาผู้ที่ยืนมองอยู่ รั้งเขามายืนข้างกันซึ่งฉางเล่อไม่ได้มีท่าทางขัดขืนแม้แต่น้อย เพราะเขาถูกใจสตรีตรงหน้ามาก ไม่มีใครรับความดิบเถื่อนและความต้องการที่มีมากของเขาได้เท่าซูหลินแล้ว “ข้าขอแค่มีเจ้าสองคนก็พอ ถึงแม้ข้าจะมักมากต้องการอยู่บ่อยครั้ง ทว่าข้าไม่อยากเป็นสตรีที่กินไม่เลือก หรือผู้ใดก็ได้ จากนี้เราอยู่กันสามคนผัวเมียได้หรือไม่ ข้าเชื่อว่าเจ้าสองคนสามารถทำให้ข้าอิ่มได้ทุกวันอยู่แล้ว” เอ่ยในสิ่งที่คิด คนหนึ่งนางก็มีใจให้ ส่วนอีกคนก็เอวดีไม่แพ้กัน จะให้ปล่อยทิ้งไปนางก็เสียดาย หากตกลงกันได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี “ข้ายินดีเพราะข้าไม่มีใคร ครอบครัวข้าก็ไม่มีใครอยู่คัดค้านแล้ว ส่วนเรื่องแต่งงานให้เจ้าตัดสินใจ ข้าอย่างไรก็ได้ ขอแค่ให้ข้าได้เอาเจ้าทุกวันเป็นพอ” ว่าพร้อมกับบีบเต้างามตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว เพราะมันน่าฟัดเหลือเกิน “อื้อ…เจ้าคนหื่น” ตำหนิเสียงกระเส่า “เช่นนั้นเราก็อยู่กันเช่นนี้สามคนผัวเมีย ส่วนเรื่องแต่งงานหากเจ้าไม่อายผู้คน ข้าก็ยินดีจะ