6.สั่งสอน

เกือบเที่ยงของวันซูหลินก็ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกของสาวใช้คู่กาย เพราะเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ออกมาเสียที ผิดวิสัยคนที่ตื่นเช้าเป็นปกติยิ่งนัก

“นายหญิงเหตุใดตื่นสายเพียงนี้เจ้าคะ หรือว่าท่านมือปราบไม่ยอมปล่อยให้นอนเลย” เย้าผู้เป็นนาย เพราะรู้ดีว่าเมื่อคืนเกิดสิ่งใดขึ้น เสียงดังถึงเพียงนั้นผู้อยู่ห้องใกล้เคียงแทบนอนไม่หลับกันเลยทีเดียว

“เจ้าต่างหากที่ไม่ได้นอนขอบตาดำหมดแล้ว คงมิใช่มาแอบฟังข้าหรอกนะ” ย้อนคนสนิทบ้าง มินจูถึงกับไปไม่เป็น แม้ตนจะไม่ได้มาแอบฟังที่เรือนนี้ก็เถอะ

“ก็นายหญิงเสียงดังทั้งคืนนี่เจ้าคะ มันทรมานหรือมีความสุขกันแน่ ไยท่านถึงส่งเสียงปานจะขาดใจเช่นนั้น น่ากลัวยิ่งนัก” เอ่ยแล้วก็ลูบแขนตนไปมา

ผู้เป็นนายจึงได้แต่ยิ้มเอ็นดู เพราะมินจูพึ่งจะสิบเจ็ด และอยู่กับนางมาตั้งแต่หลุดเข้ามาในยุคนี้ ยังไม่เคยคบหาหรือมีผู้ใดมาเกี้ยว เพราะส่วนมากบุรุษล้วนแต่เพ่งเล็งมาที่ตนมากกว่า ดูท่าต้องมองหาใครสักคนมาสอนเรื่องนี้ให้เด็กสาวแล้วกระมัง นางจะได้รู้ว่าเสียงร้องนั้นหาได้ทรมานไม่ หากจะเป็นเช่นดังว่ามันก็คือความทรมานที่มีความสุข

“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มอ่อนดังมาให้ได้ยิน พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาหา ดูท่าเขาเองคงพึ่งเสร็จงานกระมัง ซูหลินมองเขาแล้วก็นึกกระดากอาย ได้เสียกันยังไม่ทันข้ามคืนนางก็คบชู้อ้าขาให้ผู้อื่นเสียแล้ว หากเขารู้จะไม่เอาดาบในมือบั่นคอนางหรือ คิดแล้วก็หวั่นใจยิ่งนัก เมื่อก่อนอุตส่าห์ไม่ยุ่งกับเขาเพราะอีกฝ่ายมีภรรยา นางไม่อยากทำผิดศีลธรรม แต่เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นคือนางทำผิดเสียเอง

“สภาพเช่นนี้เจ้าทำงานทั้งคืนหรือ” เอ่ยถามเขาเสียงเบา เพราะในใจมันกระดากอายเป็นอย่างมาก

“ใช่ ถึงกระนั้นก็ยังหาตัวคนร้ายไม่พบ ไม่รู้ใครที่แอบช่วยให้ที่ซ่อนมัน” กล่าวพร้อมกับจูงมือเล็กเดินไปนั่งคุยกันที่สวน ซึ่งยามนี้มีบ่าวไพร่เดินไปมาแล้ว

“เขาทำสิ่งใดมาหรือ ไยต้องตามล่าเพียงนี้” มือเล็กรินชาที่บ่าวพึ่งยกมาให้เขาและตนด้วย รอฟังว่าสหายจะเอ่ยอย่างไรถึงบุรุษที่เขาตามจับ คิดว่าต้องเป็นบุรุษที่ได้เสียกับตนเมื่อคืนเป็นแน่ ยิ่งคิดซูหลินก็ยิ่งเกลียดตนเอง แค่ถูกเสียบและปรนเปรอนางก็ยอมเขาง่าย ๆ

“ลักลอบเข้าไปในจวนสกุลจาง พ่อค้าใหญ่ของเมืองนี้ ทางนั้นแจ้งมาว่ามีทรัพย์สูญหายหลายรายการ หากจับตัวได้ต้องรีบส่งให้พวกเขา ทว่าท่านเจ้าเมืองคนใหม่ที่พึ่งมาถึงกลับบอกให้นำตัวคนร้ายไปส่งที่ศาล มิใช่ส่งให้จวนสกุลจาง ฝ่ายนั้นอยากถามสิ่งใดหรือตรวจสอบข้าวของให้ไปที่ศาลได้เลย ท่านเจ้าเมืองจะจัดการให้เอง”

ร่ายยาวถึงเรื่องที่เขาไปพบมาเมื่อคืน ซึ่งซือฟานก็มองว่าควรต้องทำเช่นนี้ตั้งแต่แรก ทว่าลำพังหัวหน้ามือปราบอย่างเขาไหนเลยจะกล้าต่อกรกับสกุลจางผู้มีอำนาจได้ อีกฝ่ายมีขุนนางจากเมืองหลวงคอยหนุนหลัง หากเขาขัดขาคนสกุลนี้มีหวังถูกปลดทันทีเป็นแน่

“ก่อนนี้เจ้าเคยบอกว่าสกุลจางทำเรื่องผิดกฎหมาย ทว่าเจ้าเมืองคนเก่ากลับไม่ยอมจับหรือ แสดงว่าเจ้าเมืองคนใหม่คงไม่คิดเช่นเดียวกันกระมัง” เอ่ยอย่างที่คิด ซึ่งสหายก็เห็นดีด้วย เพราะเขาเองก็อยากให้สกุลจางล่มจมไปเสีย เพียงแต่ซือฟานไม่มีกำลังถึงเพียงนั้น คนในหน่วยกว่าครึ่งก็เป็นคนของสกุลจางข้อนี้เขารู้ดี

“เจ้าคงอึดอัดที่ต้องทำงานให้สกุลจางสินะ” เอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือมากุมมืออีกฝ่ายไว้

“อืม ข้าหวังว่าเจ้าเมืองคนนี้จะเห็นแก่ราษฎร ถึงยามนั้นข้าจะทำงานให้ถวายหัวเชียว” เอ่ยอย่างใจคิด คนฟังจึงได้แต่ยิ้ม ก่อนจะรั้งเขาขึ้นมาเพื่อพากลับห้อง

“ไปอาบน้ำเถอะ จะได้พักผ่อน” บอกเสียงอ่อน นางรู้สึกผิดเมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทว่าในใจส่วนลึกซูหลินก็มีความสุขยิ่งนักยามอยู่ใต้ร่างคนแปลกหน้า

“เจ้าก็ดูเหนื่อย ๆ นะ หรือว่ามีไข้ ถูกข้าจับกินไปหลายรอบเพียงนี้มันก็ไม่แปลกหรอก เช่นนั้นวันนี้ก็พักเถอะ ไม่ต้องออกไปหน้าร้านหรอก” ถ้อยคำแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างแท้จริง ไม่ต่างจากคนเมื่อคืนเลย

สองเท้าเล็กหยุดลงที่หน้าทางเข้าบ่อน้ำแร่ นางหันกลับมาหาบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลัง แววตาบ่งบอกว่ามีเรื่องในใจ จนคิ้วหนาผูกกันเป็นปมทันที

“มีเรื่องใดหรือ?” นัยน์ตาเขาหรี่ลงเมื่อสตรีอันเป็นที่รักดูเศร้าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเกรงว่านางจะบอกเลิก ทั้งที่ยังไม่ได้ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเลย เพราะสีหน้าของคนตัวเล็กดูเป็นกังวลราวกับมีเรื่องใหญ่ในใจ

“ขะ ข้า” อึกอักเมื่อตั้งใจจะบอกความจริงเขา เพราะเกรงจะเสียสหายที่ดีไป นางคงทรมานใจมากเป็นแน่

“อย่าบอกว่าเจ้าไม่อยากใช้ชีวิตคู่กับข้านะ เราได้เสียกันแล้วและเจ้าก็มีใจให้ข้าด้วย ไยต้องปฏิเสธกันล่ะ” คนตัวโตตีโพยตีพายไปก่อน เพราะท่าทางอีกฝ่ายมันดูเป็นเช่นนั้น ซูหลินจึงได้แต่มองเขาอย่างเอ็นดู

“ข้ายินดีที่จะอยู่กับเจ้า เพียงแต่ เอ่อ เพียงแต่ข้าไม่คู่ควร” เอ่ยออกมาแล้วหยุดลงเพื่อทำใจ “ซือฟานข้าไม่ได้มีเจ้าเพียงผู้เดียว เมื่อคืนมีบุรุษเข้ามา ขะ ข้าคิดว่าเป็นเจ้าจึงยอมให้เขาทำเรื่องนั้น ละ และข้าก็ชอบมันด้วย เขาเก่งเหมือนเจ้า จึงทำให้ข้าเผลอไผลไป” บอกแล้วก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่แม้แต่น้อย

“นะ นี่เจ้าให้บุรุษอื่นซ้ำรอยข้ากระนั้นหรือ ทั้งที่เจ้าก็มีใจต่อข้า แต่เหตุใดจึงยอมให้คนผู้นั้นเอาเจ้า” ครานี้เสียงที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด

“ขะ ข้าขอโทษ เจ้าจะเกลียดข้าก็ได้นะซือฟาน ข้ายอมรับผิดทุกอย่าง” บอกเสียงสั่น แม้ว่าการรับผิดในครานี้จะดูเป็นเรื่องโง่ ทว่ามันก็ดีกว่าปิดบังแล้วต้องทนอึดอัด

อย่างน้อยก็บอกกล่าวเขาให้รู้ก่อนที่จะตกลงปลงใจกัน เรื่องมันอาจจะบานปลายกว่านี้ หากบุรุษผู้นั้นโผล่มาในสักวันอย่างที่เขาได้เอ่ยเอาไว้

“รับผิดว่าเจ้าก็ชอบดุ้นเอ็นคนผู้นั้นน่ะหรือ ไร้ยางอายยิ่งนัก ข้าคงกระแทกเจ้าเบาไปจนไม่หนำใจสินะ” ว่าแล้วก็ดันร่างเล็กเข้าด้านในแล้วปิดประตู

“ซือฟานเจ้าทำให้ข้ากลัว” เสียงสั่นเปล่งออกมา เมื่อคนตัวโตมีท่าทีต่างออกไปจากที่เคย

“กลัวแต่เจ้าก็ยังยอมให้ดุ้นเอ็นอื่นสอดเข้ารูกระนั้นหรือ มันเด้ากระแทกเจ้าท่าใดกัน ถึงได้กล้ายอมรับกับข้าตรง ๆ หรือนัดหมายมันให้มาหาอีก” ยังคงไต่สวนคนตัวเล็กราวกับนางคือคนร้าย หากจะคิดเช่นนั้นก็ไม่ผิดนัก เพราะยามนี้นางเป็นของเขาแล้ว แต่ยังไปนอนอ้าขาให้ผู้อื่นเอาอีก ไม่ให้เขาโกรธคงเป็นไปไม่ได้