บทที่ 12  เจ้าก้อนแป้ง2

บทที่ 12  เจ้าก้อนแป้ง2

ซูเม่ยที่อ่อนแรงลง  เปร่งเสียงออกมารั้งบ่าวรับใช้ส่วนตัวเอาไว้ก่อนที่นางจะตื่นตะหนกจนวุ่นวาย แต่อาจจะรักษาชีวิตของตนเองที่กำลังแย่ไม่ได้ 

มู่หว่านชิงที่ได้ยินเสียงแผ่วเบานั้นก็นึกขึ้นได้  ล้วงขวดยาออกมาจากอกเสื้อ  มองไปรอบด้านที่ต่างคนต่างวุ่นวายทำอันใดมิถูก  และตัดสินใจเปิดขวดนั้นทันที

ควันยาสลบชนิดรุนแรงแต่ไร้สีไร้กลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องอย่างเงียบๆ  เพียงเสี้ยวลมหายใจ  ทุกคนที่อยู่ภายในห้องรวมทั้งชิงชิงก็ทิ้งกายฟุบลงกับพื้นสิ้นสติไปทั้งหมด 

ซูเม่ยที่แวบหายเข้ามาในมิติทันทีที่เปิดขวด  ก็รีบฉีดยาระงับอาการตกเลือดให้ตนเอง  เจาะสายให้น้ำเกลือพร้อมครอบหน้ากากให้ออกซิเจน  ทันทีที่เลือดหยุดไหลความเจ็บปวดก็ทุเลาลงบางส่วนแต่ไม่กี่อึดใจความเจ็บปวดจากเด็กที่ยังอยู่ภายในก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

“กรี้ดดดดดด   ฮูๆๆๆๆ  ฮึบบบบบบบ  กรี้ดดดดดดดด ” ซูเม่ยกรีดร้องออกแรงเบ่งเพียงไม่นานทารกที่ใกล้คลอดเต็มทีก็ออกมาลืมตาดูโลก

“อุแว้   อุแว้   อุแว้!!!” เมื่อก้อนความเจ็บปวดหลุดออกจากร่างกาย  ซูเม่ยที่ยังคงเหลือความเจ็บปวดอยู่บ้าง ก็เป่าลมออกจากปากยาวๆทันที ซูเม่ยไม่รอช้าถอดอุปกรณ์ทุกอย่างและแวบกลับออกจากมิติ

เมื่ออกจากมิติมาแล้วซูเม่ยสะบัดมือโปรยผงคลายฤทธิ์ยาสลบ  ทุกคนที่อยู่ในห้องลุกขึ้นและลืมตาด้วยความมึนงง  แต่ก็ไม่มีเวลาได้ทบทวนความจำ

“อุแว้   อุแว้   อุแว้!!!” เสียงเด็กน้อยที่เปร่งเสียงร้องจ้า เรียกสติของหมอตำแย ที่สาวใช้ทั้งหลายให้ปฏิบัติหน้าที่ของตน  ทุกคนช่วยกันคนละไม้ละมือจนลืมเลือนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไปทันที

“คนสุดท้ายเป็น คุณหนูน้อยเจ้าค่ะ”  หมอตำแยหงเอ่ยบอกเมื่อทำความสะอาดทารกจนเสร็จเรียบร้อย

ภายนอกห้องคลอดเมื่อยามได้ยินเสียงร้องของเด็กคนแรกก็พากันตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่เดินวนเวียนไปมา  ยิ่งตามมาด้วยเสียงคนที่สองยิ่งตื่นเต้นจนเหงื่อชุ่มมือไปหมด  โดยเฉพาะน้องชายน้องสาวของคุณหนูใหญ่ที่แทบจะเกาะติดแนบชิดประตู เพื่อฟังเสียงจากด้านใน

แต่แล้วเสียงความวุ่นวายภายในก็เงียบลง ไม่ได้ยินเสียงก็ใครเลยไปไม่กี่ลมหายใจ  ก็ได้ยินเสียงทารกคนสุดท้ายร้องออกมาทันที

สีหน้าคนที่อยู่หน้าห้องยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก  มือเล็กทั้งสองของเด็กชายหญิงจับกันและยิ้มออกมา

“หลานๆคลอดออกมาแล้วเจ้าค่ะพี่รอง” ซูเจียวยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เมื่อได้ยินเสียงความยินดีภายในห้องที่ดังเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย

“อืม  ปลอดภัยแล้ว  ดีแล้ว”  ซูเหวินที่เคร่งเครียดอยู่หลายชั่วยามก็ผ่อนคลายลง เช่นเดียวกับหูอันฉีที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ไม่นานนักประตูห้องคลอดก็เปิดออกมา  สาวใช้สามคนที่ถูกรับเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก  อุ้มทารกน้อยในห่อผ้าต่างสีเดินเรียงออกมา เพื่อให้คนด้านนอกได้เชยชมแม้จะไม่มีบิดาของเด็กตามธรรมเนียมก็ตาม

“เป็นคุณชายน้อย  2 คน  คุณหนูน้อย 1 คนเจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งสามคนค่อยๆย่อตัวเพื่อให้คุณชายรอง และคุณหนูสามได้ดูหลานๆของตนเอง

“พี่รองเจ้าคะ  หลานๆของเราดูสิเจ้าคะ”  ซูเจียวมองเด็กทั้งสามในห่อผ้าด้วยแววตาเป็นประกาย  โดนความน่ารักของหลานตัวน้อยตกทันทีโดยไม่รู้ตัว

“คนไหนคนโต”  ซูเหวินเอ่ยถามสาวใช้ทั้งสาม

“ห่อผ้าสีน้ำเงินคนแรก  ตามด้วยสีเหลือง  และสีแดง  คุณหนูน้อยคลอดลำดับสุดท้ายเจ้าค่ะ”  ซูเหวินและซูเจียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

‘แบบนี้สิเหมาะสม  พี่ชายคลอดก่อนจะได้ดูแลน้องสาว’  ซูเหวินคิดในใจอย่างหมายมาดว่าจะสั่งสอนหลานชายทั้งสองให้ปกป้องน้องสาวให้ดีที่สุด 

“ท่านลุงอันฉีเข้ามาดูหลานๆเร็วเจ้าค่ะ  น่ารักน่าชังนัก  ดูสิคลอดออกมาแค่แปปเดียวก็ลืมตาแป๋วแล้วไม่ร้องไม่งอแงเลย” ซูเจียวเริ่มอวดหลาน

ซูเหวินที่เห็นซูเจียวยังเห่อหลานก็เข้าไปในห้องดูพี่สาว  กลิ่นคาวเลือดจางๆที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้ทำให้เด็กชายหยุดหรือลังเลที่จะเข้าไป  เขาเข้าไปกวาดสายตามองหาพี่สาวที่ยังนอนอยู่บนเตียง   แววตาที่เริ่มคมขึ้นตามอายุจ้องมองไปยังร่างบางของพี่สาวที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง  สาวใช้รวมทั้งหมอตำแยยังช่วยกันทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์  ข้างๆพี่สาวมีชิงชิง สาวใช้ประจำตัวที่นั่งเฝ้านายของตนเองไม่ห่าง

“ชิงชิง  พี่ใหญ่เป็นเช่นไรบ้าง”  ชิงชิงได้ยินสียงเรียกก็หันไปมองทันที  พบคุณชายรองของจวนที่สายตายังอยู่ที่ร่างนายสาวของตน

“เรียนคุณชายรอง  คุณหนูใหญ่เพิ่งหลับไปเมื่อสักครู่ไม่มีปัญหาใดมีแค่อาการอ่อนเพลียเท่านั้น  พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะตื่นเจ้าค่ะ”  ชิงชิงตอบอย่างรวดเร็ว

“ระหว่างคลอดมีปัญหาหรือไม่”  ซูเหวินที่เห็นรอยเลือดเปื้อนผ้าจำนวนมากก็ถามขึ้น

“เอ่อ  มีนิดหน่อยตอนใกล้จะคลอดคุณหนูน้อยเจ้าค่ะ  คุณหนูใหญ่เหมือนจะมีอาการตกเลือด  แต่...”  ชิงชิงที่นึกถึงช่วงเวลานั้น ก็เหมือนมีอะไรขาดหายไป  หลังจากนางเปิดขวดพอลืมตาอีกครั้งคุณหนูใหญ่ก็คลอดเสียแล้ว

“แต่อันใด รีบกล่าวมา!!” ซูเหวินที่ร้อนใจจึงเร่งคำตอบจากสาวใช้

“แต่...เอ่อ..แค่ไม่กี่อึดใจ  เลือดก็หยุดไหลและคลอดคุณหนูน้อยออกมา  หลังจากนั้นคุณหนูใหญ่ก็มีอาการปกติ  และหลับไปเจ้าค่ะ”  ชิงชิงสรุปจากสิ่งที่นางเห็นและรับรู้บอกกล่าวแก่คุณชายรองของจวน

“พรุ่งนี้ไปตามหมอในเมืองมาตรวจอาการให้พี่ใหญ่อีกครั้ง”

“เจ้าค่ะ คุณชายรอง”