บทที่ 12 เจ้าก้อนแป้ง3

บทที่ 12  เจ้าก้อนแป้ง3

เสียงนกขับขานส่งเสียงร้องราวสอดประสานจนเป็นทำนองธรรมชาติที่ไพเราะ  เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้น  แต่แสงที่สาดส่องเข้ามาทำให้นางต้องหลับตาลงอีกครั้ง  และค่อยๆเปิดตาขึ้นอย่างช้าๆ  สิ่งแรกที่นางมองเห็นเป็นดวงหน้าเล็กของเด็กสาว

“หลินเฟย   ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้เล่า”  ซูเม่ยเปิดปากพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง 

หลินเฟยที่ได้ยินเสียงพี่สาวก็เรียกเอาน้ำจากสาวใช้ของพี่สาวทันที  จอกชาเล็กถูกยื่นชิดริมฝีปากบางที่แห้งเล็กน้อยของพี่สาว  ซูเม่ยเมื่อได้กลิ่นน้ำที่คุ้นเคยก็ดื่มทันที  เรี่ยวแรงที่หดหายฟื้นกลับมารวมถึงร่างกายที่มีร่องรอยความเจ็บป่วยก็ค่อยๆหายไป

“เฟยเฟยมาดูแลพี่ใหญ่  แทนพี่รองและพี่สามที่วุ่นวายอยู่กับหลานๆที่ห้องข้างๆเจ้าค่ะ” หลินเฟยที่อยากไปดูหลานๆ แต่ก็เป็นห่วงพี่ใหญ่  นางจึงเลือกเฝ้าพี่ใหญ่อยู่ที่นี่

ซูเม่ยหันไปข้างๆ ใช้สายตาถามชิงชิง สาวใช้ส่วนตัวว่ามีเรื่องวุ่นวายใดกับเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม

“คุณชายน้อยคุณหนูน้อยไม่ยอมดื่มนมจากแม่นม  จึงร้องไห้โยเยมาสักพักแล้วเจ้าค่ะ  บ่าวไม่กล้าปลุกคุณหนูใหญ่   คุณชายรองกับคุณหนูสามจึงไปอุ้มคุณชายน้อยกับคุณหนูน้อย  ในที่สุดก็หยุดร้องไห้ได้แต่นอนดูดนิ้วกันไปแล้วเจ้าค่ะ”  ชิงชิงอธิบายเรื่องราว ก่อนจะก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดกับบรรดาคุณหนูคุณชายน้อยที่กำลังหิว

“ไปพาพวกเขาเข้ามาเถอะ ข้าดีขึ้นแล้ว  คงจะหิวกันน่าดู”

“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่”

ไม่นานนักเสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็มุ่งหน้ามายังห้องนอนของนาง  ซูเม่ยที่รอคอยจะมองหน้าเจ้าก้อนแป้งทั้งสามของนางอย่างชัดๆ  ก็น้ำตาปริ่มเมื่อเห็นร่างเล็กๆสามร่างที่ถูกเข็นเข้ามาด้วยกระบะใส่ทารกแบบมีล้อที่นางออกแบบขึ้น

ชิงชิงประคองคุณหนูของตนลุกขึ้นนั่ง  ก่อนที่ซูเจียวจะอุ้มหลานคนเล็กสุดให้พี่สาว  เพราะสาวน้อยร้องไห้จนหน้าแดงน่าสงสารที่สุด

ซูเม่ยรับร่างเล็กในห่อผ้าสีชมพู มาแนบอกก่อนจะก้มลงมองวงหน้าเล็กกว่าฝ่ามือของนาง ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตา จมูกและปากจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู  ทำให้นางรู้สึกหลงรักเจ้าก้อนแป้งก้อนนี้ทันที 

“เยว่ซิน... ตวนมู่เยว่ซิน  ดวงจันทร์แห่งความสุข  เจ้าก้อนแป้งน้อยของแม่ชอบหรือไม่”  ซูเม่ยถามพร้อมเขี่ยแก้มกลมๆเล่น จนร่างเล็กหัวเราะคิกอย่างอารมณ์ดี

“เย่วซิน ช่างไพเราะยิ่งนัก  ช่างพอเหมาะกับยามเกิดของหลานนักเจ้าค่ะ”    ซูเจียวพูดขึ้นพร้อมรับเย่วซินน้อยกลับไป  ก่อนซูเหวินจะส่งเจ้าก้อนแป้งก้อนที่สองมาให้ผู้เป็นมารดา   ซูเม่ยมองท่าทางเก้ๆกังๆของน้องชายอย่างขบขัน  แต่ก็อดเอ็นดูท่าทางประคองหลานชายเบาๆของน้องชายไม่ได้

“คนนี้คนที่สองขอรับ  พี่ใหญ่” 

ซูเม่ยรับลูกชายคนที่สองมาไว้ในอ้อมแขน  เจ้าตัวน้อยเมื่อเห็นหน้ามารดาก็เตะเท้าตึงตัง แถมยังทำปากบู้ๆใส่นางอีกด้วย 

“แสนซนเสียจริงนะเจ้าลูกคนนี้  ให้ชื่อ  หยู่หลง  ดีหรือไม่ ฮึ”  นางแกล้งถามเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขน  ก่อนจะได้คำตอบเป็นกำปั้นน้อยๆ  ทุบลงบนอกเสียอย่างนั้น 

“หยู่หลงที่แปลว่า... มังกรหยก  ใช่หรือไม่ขอรับ” ซูเหวินที่ก้มลงมองท่าทางของหลานชายเอ่ยขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือใช้นิ้วเขี่ยปากที่ทำบู้ๆใส่มารดาอย่างหยอกล้อ

“ใช่จ้ะ เดี๋ยวนี้เสี่ยวเหวินของพี่การเรียนก้าวหน้าไปไกลเสียแล้ว”   ซูเม่ยหันไปยิ้มกับน้องชาย และเอ่ยชมเล็กน้อย  แต่สำหรับน้องชายมันคือความภาคภูมิใจเล็กๆที่เป็นแรงกระตุ้นให้เขาพยายามทำมากยิ่งขึ้น

ตวนมู่หยู่หลงถูกส่งกลับให้กับน้องชาย  ก่อนซูเม่ยจะรับพี่ชายคนโตจากชิงชิง  นางมองใบหน้าที่เหมือนกันกับหยู่หลง และมองหาความแตกต่าง  ซึ่งไม่พบความแตกต่างจากบนใบหน้าเลย 

“ซูเหวินบนตัวยู่หลงมีปานหรือตำหนิส่วนใดบ้าง” ซูเม่ยให้น้องชายช่วยหา ก่อนที่นางจะหาของเด็กน้อยในอ้อมแขนเช่นกัน

“ไหล่ซ้ายของยู่หลงมีปานคล้ายเสี้ยวพระจันทร์อยู่ขอรับ”  ซูเหวินเอ่ยบอกพร้อมชี้ให้พี่สาวดูปานสีแดงเล็กๆบนไหล่ซ้ายของหลานชายคนที่สอง

“อ่า  ของเจ้าก้อนแป้งในอ้อมแขนพี่ มีปานแบบเดียวกันบนไหล่ขวา” 

เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของซูเม่ยมองการกระทำของมารดาด้วยท่าทีเงียบสงบ  ยอมให้พลิกซ้ายขวาอย่างว่าง่าย  แตกต่างจากยู่หลงที่เตะมือท่านน้าซูเหวินไปเสียหลายครั้ง

“ลูกชายคนโตของแม่ช่างเคร่งขรึมเสียจริง  งั้นชื่อ  เทียนหยู  ก็แล้วกัน  เจ้าหยกสวรรค์ของแม่”  เทียนหยูน้อยจ้องมองมารดาอย่างตั้งใจฟัง  จนซูเม่ยจิ้มแก้มกลมๆนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

“เทียนหยู   หยู่หลง   เย่วซิน   เป็นชื่อที่ไพเราะและเหมาะกับหลานๆมากเลยเจ้าค่ะ พี่ใหญ่” ซูเจียวที่กำลังอุ้มเย่วซินน้อยทวนชื่อของหลานๆ ด้วยรอยยิ้ม

“เฟยเฟยก็ชอบมากเจ้าค่ะ”

ไม่นานนักทุกคนก็ต้องแยกย้ายกัน  โดยเฉพาะท่านน้าของหลานๆที่มีเรียนกับอาจารย์กง  ที่เรือนเหลียนฮวาจึงเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น  หมอตำแยได้รับเงินไปคนละ  10  ตำลึงทอง ก็กลับออกจากจวนไปตั้งแต่เช้า   แม่นมก็ถูกส่งกลับไปแล้ว  จึงมีเพียงสาวใช้พี่เลี้ยง 3 คนเท่านั้นที่ยังอยู่คอยดูแลเจ้าก้อนแป้งทั้งสามไม่ห่าง

ก้อนแป้งน้อยได้เข้าเต้ามารดาก็ดูดน้ำนมอย่างหิวโหยโดยเฉพาะหยู่หลงตัวแสบ  ที่กว่าจะอิ่มเล่นเอามารดามือใหม่เช่นนางถึงกับเจ็บจนน้ำตาซึม เมื่อกินอิ่มก็หลับปุ๋ยกันทุกคน  ซูเม่ยเฝ้ามองลูกน้อยไม่ห่างจนชิงชิงต้องเกลี้ยกล่อมให้นางไปพักผ่อนเสียบ้าง

‘เข้ามิติไปปรุงอาหารเสริมบำรุงน้ำนม  กับสกัดนมผงสำหรับเด็กดีกว่า’