บทที่ 12  เจ้าก้อนแป้ง1

บทที่ 12  เจ้าก้อนแป้ง1

ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืนก็แว่วเสียงกรีดร้องดังออกมาเป็นระยะ   เสียงของความเจ็บปวดที่ดังมาจากห้องหนึ่งภายในเรือนเหลียนฮวา ทำให้คนที่ยืนรออยู่หน้าห้องนั้นถึงกับอกสั่นขวัญแขวนด้วยความกังวลใจ 

“ท่านลุงอันฉี  พี่ใหญ่จะปลอดภัยหรือเปล่าขอรับ  นี่ก็ 2 ชั่วยามแล้วนะขอรับ”  ซูเหวินที่เดินย่ำไปมาอยู่หน้าห้องถามผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่ยามนี้เป็นที่พึ่งให้กับเขาได้

“ครรภ์แฝดมักคลอดยาก  แต่ข้าน้อยเชื่อว่าคุณหนูใหญ่จะต้องปลอดภัยขอรับ”  หูอันฉีแม้กังวลมากเพียงใดแต่ก็มิอาจแสดงให้คนอื่นหวาดกลัวเพิ่มมากขึ้นได้  ครรภ์แฝดเดิมทีก็ลำบากมากแล้ว แต่นี่มีถึงสามคนย่อมมีความเสี่ยงเพิ่มมากขึ้นไปอีก เขาก็ได้แต่ภาวนาว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

“พี่รองทำไมหลานๆยังไม่ออกมาอีกเจ้าค่ะ  เจียวเอ๋อกลัว  ฮือๆๆๆ”  ซูเจียวที่รออยู่อดปล่อยโฮออกมาด้วยความกลัวจะสูญเสียไม่ได้  นางเคยได้ยินว่าสตรีที่คลอดครรภ์แฝดมักอายุสั้นและอาจจะตกเลือดตายยามคลอดบุตร

ซูเหวินเมื่อเห็นน้องสาวร้องไห้ก็เข้าไปโอบกอดทันที  มือเล็กที่เริ่มหยาบกร้านจากการฝึกวรยุทธ์ค่อยๆลูบศีรษะและแผ่นหลังของน้องสาวอย่างแผ่วเบา

‘ยังดีที่น้องสามหลับอยู่ที่เรือนจวี๋ฮวา  ไม่งั้นคงร้องไห้ไปอีกคน’ เขาเองก็หวาดกลัวจนแทบจะร้องไห้ ยิ่งเสียงพี่สาวเจ็บปวดมากเพียงใด ยิ่งกัดกินใจเขา  แต่เขาจะอ่อนแอมิได้ ยังมีน้องสาวอีกสองคนที่เขาต้องปกป้องดูแล

ภายในห้องคลอดที่ยามนี้ตึงเครียดอย่างหนัก  หมอตำแยทั้งสามคนต่างแบ่งหน้าที่กันอย่างเคร่งครัด  คนหนึ่งนวดบริเวณท้องจัดท่าให้เด็กออกง่ายที่สุด  อีกคนคอยดูแลคุณหนูใหญ่  ส่วนอีกคนก็เตรียมอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ 

หยาดเหงื่อผุดพรายบนใบหน้างดงามของหญิงสาวเหมือนผ่านการใช้แรงอย่างหนักหน่วง   ซูเม่ยที่ยามนี้เจ็บท้องเป็นอย่างมากได้แต่สูดหายใจลึกๆและหลุดเสียงหวีดร้องออกมาบางคราที่เจ็บมากขึ้น    2 ชั่วยามที่ผ่านไปเหมือนนานนับวันทำให้นางเริ่มอ่อนแรงลง 

ชิงชิงที่ยืนอยู่ข้างเตียงตลอดเวลาเมื่อเห็นท่าทีอ่อนแรงก็รินน้ำในขวด 1  จอกชาป้อนชิดริมฝีปากของคุณหนูใหญ่  น้ำกลิ่นหอมค่อยๆไหลผ่านลำคอบางทำให้เรี่ยวแรงที่ลดน้อยลง กลับฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณหนูใหญ่เมื่อข้าน้อยให้สัญญาณ  เริ่มเบ่งทันทีนะเจ้าคะ” หมอตำแยจงที่คอยดูแลร่างกายของซูเม่ยเอ่ยทันทีเมื่อเห็นปากมดลูกที่เปิดพร้อมจะคลอดแล้ว

หมอตำแยหานที่ดูแลเรื่องเครื่องมือทำคลอดก็เข้ามายกมือบางขึ้นจับผ้าที่แขวนไว้กับขื่อ   ส่วนหมอตำแยหงก็เตรียมของสำหรับทารกที่จะคลอดออกมา  ทั้งสามคนทำงานอย่างคล่องแคล่ว

“หนึ่ง   สอง  สาม เบ่ง!!!!!”

ซูเม่ยที่ความเจ็บเพิ่มมากขึ้นก็ออกแรงเบ่งตามสัญญาณของหมอตำแยจง  ฟันคมขบกัดบนก้อนผ้าแน่น  มือบางดึงผ้าบนขื่อจนนิ้วแข็งเกร็ง  แต่ก็ไม่ละความพยายามออกแรงเบ่งตามจังหวะสัญญาณ

“หนึ่ง   สอง  สาม เบ่ง!!!!!”

“เห็นศีรษะเด็กแล้วเจ้าค่ะ  พยายามอีกนิด”  หมอตำแยจง 

เหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้างดงาม  แม้ซีดเซียวจาการออกแรง  แต่ไม่ได้บั่นทอนดวงหน้างดงามนี้ลงได้เลย  ซูเม่ยที่ได้ยินเสียงว่าบุตรของนางกำลังจะออกมาก็มีแรงฮึดขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง

“หนึ่ง   สอง  สาม เบ่ง!!!!!”

“หนึ่ง   สอง  สาม เบ่ง!!!!!”

ความเจ็บที่มากเป็นทวีจากช่วงแรก ทำให้ซูเม่ยออกแรงเบ่งจนสุดแรง และแล้ว.....

“อุแว้   อุแว้    อุแว้ !!!!!”  เสียงร้องดังจ้าของทารกคนแรกที่คลอดออกมา  ทำให้ทุกคนในห้องที่ส่งเสียงเบ่งไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่ถึงกับโล่งออกไปนิดหนึ่งทันที    หมอตำแยหานตัดสายสะดือเด็กทารกตัวน้อย  พร้อมส่งไปให้หมอตำแยหงทำความสะอาดและห่อตัวเด็กด้วยผ้าไหมอย่างดี

“คนแรกเป็นคุณชายน้อยเจ้าค่ะ”  หมอตำแยหง

ซูเม่ยที่ยังเหนื่อยอ่อนแรงจากคนแรกเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มออกมา  เพราะนางไม่เคยอัลตราซาวด์แล้วเห็นเพศของลูกๆเลย  เด็กๆคล้ายแกล้งมารดาอย่างนางพากันปกปิดเสียมิดไม่ยอมให้ดูเลย

ชิงชิงก็ทำตามหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด ป้อนน้ำวารีมรกตอีก 1 จอกชา  เมื่อได้จิบน้ำร่างกายที่อ่อนแรงก็ฟื้นคืนอีกครั้ง  ความเจ็บปวดที่ทุเลาลงหลังจากทารกคนแรกออกไปกลับมาเจ็บรุนแรงขึ้นอีกครั้ง   ซูเม่ยเป่าลมออกจากปาก  พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ความเจ็บนี้ไม่ปรานีนางเลย

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ทารกอีกคนใกล้จะคลอดออกมาแล้วเจ้าค่ะ” หมอตำแยจงที่ตอนนี้เหงื่อชุ่มเต็มดวงหน้ากลมของนางเอ่ยบอกหญิงสาวผู้ร่ำรวยตรงหน้า ครานี้เป็นการทำคลอดที่น่าหวั่นใจที่สุดสำหรับนางเลยก็ว่าได้  แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเงินก็หนาและหนักมากเช่นกัน

“หนึ่ง   สอง  สาม เบ่ง!!!!!”  ทุกคนในห้องคลอดทั้งสาวใช้และหมอตำแย นับ 10 คนต่างส่งเสียงช่วยเบ่งคลอดกันถ้วนหน้า  ออกแรงเบ่งได้สามครั้งเจ้าก้อนแป้งก้อนที่สองก็ออกมาดูโลกอย่างง่ายดายไม่นานเช่นคนแรก

“อุแว้   อุแว้    อุแว้ !!!!!” ทารกน้อยถูกส่งทำตามขั้นตอนจนครบเช่นคนแรก

“เป็นคุณชายน้อยเจ้าค่ะ”  หมอตำแยหง

และไม่ทันได้ว่างเว้นชื่นชมบุตรชาย  ความเจ็บปวดระลอกสุดท้ายก็ประทุขึ้นมา  ครานี้เจ็บมากกว่าครั้งใด  กลิ่นคาวเลือดทวีความแรงขึ้น  ยามนี้ซูเม่ยรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง

“หมอตำแยๆๆๆ  เลือด!!!”  ชิงชิงที่อยู่ใกล้และคอยสังเกตอาการของคุณหนูใหญ่ เมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาผิดปกติ ก็ร้องเรียกหมอตำแยทันที

“คุณหนูใหญ่ตกเลือด!!!”  หมอตำแยทั้งสามต่างตกใจจนทำอะไรมิถูก เมื่อเห็นเลือดจำนวนมากเจิ่งนองจนเปียกชุ่มเตียง  สีหน้าหวั่นวิตกของหมอตำแยพานให้คนรอบข้างเริ่มใจเสีย

“ทำอะไรสักอย่างสิ หมอตำแยจง!!!”  ชิงชิงเมื่อเห็นท่าทีหันรีหันขวางของหมอตำแยทั้งสามก็รีบเข้าไปเขย่าตัวหมอตำแยที่อยู่ใกล้ตัวนางที่สุดทันที

“ต้องตามหมอรักษา  พวกข้าเป็นแค่หมอตำแยไม่อาจรักษาอาการตกเลือดได้!!!”  หมอตำแยหานเป็นคนตอบด้วยความร้อนรน  จากประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่เคยมีสตรีตกเลือดยามคลอดคนใดรอดแม้แต่รายเดียว

“คุณหนูใหญ่ อดทนไว้ก่อนนะเจ้าคะ บ่าว..บ่าวจะตามหมอ”  ชิงชิงที่เริ่มสติแตกลนลานไปหมดจนลืมคำสั่งที่คุณหนูของตนเคยบอกไว้   แต่ก่อนที่ชิงชิงจะได้ออกไปกลับโดนมือบางของเจ้านายสาวรั้งตัวไว้

“ชิงชิง  ปะ...เปิดขวด  เปิดขวด”  เสียงแผ่วเบาที่แทบจะไม่ได้ยิน ดังจากริมฝีปากบางที่ซีดเซียว