บทที่ 16  พบหน้า1

บทที่ 16  พบหน้า1

โรงเตี๊ยมใหญ่กลางย่านการค้าเมืองหยาง ชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมมีห้องพักโอ่อ่าหรูหรา ซึ่งว่ากันว่าเป็นห้องส่วนตัวของเจ้าของกิจการที่เป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์จากเมืองหลวง บัดนี้ห้องนี้ได้เปิดใช้งานแล้ว  บุรุษชุดดำผ้าเนื้อดีที่มักจะเห็นขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ใช้กัน ใบหน้าปิดบังด้วยหน้ากากครึ่งหนึ่งซึ่งเขาก็คือ..ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง นั่นเอง

“ได้ของมาหรือไม่”  ริมฝีปากแดงระเรื่อของชินอ๋องกล่าวถ้อยคำออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉยชา ขณะที่มือหนาถือจอกชาแกว่งน้ำในจอกไปมาเบาๆ

“ได้มาแล้วพะยะค่ะ” เฟยเทียนกล่าว พร้อมกับยื่นกล่องไม้แกะสลักงดงามขนาดใหญ่ให้กับอ๋องหนุ่มผู้เป็นนาย

“หึๆ นางช่างมีเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ”  ชินอ๋องเปิดกล่องมองดูโสมที่ยังคงสดใหม่ และมีขนาดที่ใหญ่กว่าโสมที่เขาเคยเห็นในท้องพระคลังหลวงหลายเท่า

“กระหม่อมลองสอบถามถึงสมุนไพรหายากอย่างเห็ดหลินจือดำ หอโอสถเฟิ่งหวงก็มีเช่นกัน แม้จะราคาสูงแต่ก็น้อยกว่าราคาในโรงประมูล และสำนักโอสถมากนัก”

“แม้แต่สมุนไพรที่มีค่าอย่างเห็ดหลินจือดำตระกูลตวนมู่ยังมีในครอบครอง  คงต้องจับตามองตระกูลนี้อย่างจริงจัง”

“และที่สำคัญ...คนคุ้มกันของหอโอสถล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้นแทบจะทัดเทียมกับองครักษ์เงา  กระหม่อมว่า...”

“เล่ามาอย่างละเอียด”

เมื่อสิ้นเสียงของชินอ๋อง  เฟยเทียนก็เล่าเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในหอโอสถระหว่างการประมูลให้เจ้านายหนุ่มของเขาฟังอย่างละเอียด  ท่ามกลางสีหน้าครุ่นคิดของชินอ๋องที่เริ่มอยากรู้จักตระกูลตวนมู่ให้มากขึ้นโดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยคนนั้น ที่พาตระกูลเริ่มก่อตั้งใหม่มาได้ไกลถึงเพียงนี้ด้วยอายุเพียง 15  ย่าง 16  หนาวเท่านั้น

“ตามเรื่องเฟยหรงที่เมืองเจียงด้วย  ได้ความเช่นไรให้รีบรายงานเปิ่นหวาง  ”

“พะยะค่ะ กระหม่อมจะรีบส่งสารด่วนไปให้เฟยหรง”

“ส่งคนของเราแฝงเข้าไปในจวนตระกูลตวนมู่ เปิ่นหวางต้องการรู้ความเป็นไปของคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยทุกฝีก้าว”

“รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ”

โอวหยางหนิงเฉิงมองลงไปจากชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมที่มีความวุ่นวายของย่านการค้า  ก่อนจะมองเลยไปยังทิศทางสุดขอบเมืองที่เป็นที่ตั้งของจวนใหญ่โอ่อ่าที่มีพื้นที่หลายพันหมู่  นึกถึงใบหน้างดงามที่บางคราก็ปิดบังไว้ภายใต้ผ้าโปร่งบาง ดวงตากลมโตที่แฝงไปด้วยความฉลาดเฉลียว  ท่วงท่าเคลื่อนไหวที่มองแล้วสบายตาไม่เป็นเช่นจริตจะกร้านของสตรีในห้องหอที่ประดิษฐ์จนขัดหูขัดตาเขาจนไม่อยากมองให้รำคาญสายตา และความคุ้นเคยที่แปลกประหลาดคล้ายกับสตรีนางนั้น....สตรีที่เมืองเจียง

‘เมืองเจียง!!!    เมืองเจียงเช่นนั้นหรือ  จะเป็นไปได้หรือไม่ที่จะเป็นนาง’

จวนตะกูลตวนมู่

“คุณหนูใหญ่  คุณหนูใหญ่  มาแล้วขอรับ!!!”

แฮก  แฮก  แฮก  เสียงหอบหายใจของชายเลยวัยกลางคนดังจนคนรอบข้างเกรงว่าพ่อบ้านใหญ่จางจะเป็นลมไปเสียก่อน จึงวุ่นวายหยิบยื่นน้ำให้แก่เขากันพัลวัน

“ใจเย็นๆก่อนพ่อบ้านใหญ่จาง  มีเรื่องอันใดเร่งรีบหรือ” ซูเม่ยที่กำลังสอนหัวหน้าแม่ครัวสวี และบรรดาสาวใช้โรงครัวหมักไวน์จากผลไม้ในสวน ซึ่งมีผูเถาและเถาจื่อที่ออกผลมากมาย  หันมองพ่อบ้านใหญ่จางที่ดูหมดมาดของพ่อบ้านผู้เข้มงวดไปเสียแล้ว

“แฮก ฮึก  นะ..นายท่านกับฮูหยินเข้าเมืองมาแล้วขอรับ”

เคร้ง!!!  เสียงทัพพีที่หลุดจากมือบางกระทบกับชามกระเบื้องจนเกิดเสียงดังเรียกสติของทุกคน โดยเฉพาะบุตรสาวของคนที่กำลังจะกลับมา

“....”  ซูเม่ยที่รู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงดังที่เกิดจากความไม่มีสติของนาง  ก็รีบรวบรวมสติสูดลมหายใจเข้าออก  สั่งการให้พ่อบ้านใหญ่จางเตรียมการต้อนรับบุคคลที่กำลังจะถึงจวนในไม่ช้านี้

“ชิงชิงไปบอกเสี่ยวเหวิน  เจียวเอ๋อ และเฟยเฟย”  ชิงชิงเมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบวิ่งไปที่ศาลาเรียนของคุณชายและคุณหนูๆ เพื่อแจ้งข่าวน่ายินดีนี้

“พ่อบ้านใหญ่จางจัดสาวใช้มาเตรียมรับใช้ที่เรือนใหญ่”  พ่อบ้านใหญ่ที่ลมหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติพยักหน้ารับคำสั่งและหมุนตัวจากไป

“แม่ครัวสวีเตรียมอาหารอย่างดี 10  อย่าง  ขึ้นโต๊ะที่เรือนใหญ่เย็นนี้ด้วย”

“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่”

เมื่อส่งการทุกอย่างเรียบร้อย ซูเม่ยก็รีบกลับเรือนเหลียนฮวาเพื่อดูเจ้าสามแฝดว่าตื่นนอนพร้อมจะออกไปต้อนรับท่านตาท่านยายหรือไม่ 

‘ไม่รู้ท่านพ่อท่านแม่จะตกใจหรือไม่ที่นางมีบุตรแล้วเช่นนี้’   จากสารที่ส่งกลับมาจากเมืองฉางคราก่อน ท่านลุงท่านอาทั้งหลายไม่ได้แจ้งแก่ท่านพ่อท่านแม่ว่านางพบเจอสิ่งใดมาบ้างในระหว่างที่ถูกขายออกไป  เพราะเกรงว่าท่านทั้งสองจะเสียใจจนโทษตนเอง  ให้ท่านทั้งสองฟังจากปากของนางเองน่าจะดีที่สุด  จึงละเรื่องบางเรื่องของนางไว้