บทที่ 15 เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง3

บทที่ 15  เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง3

ผู้ดูแลจากจวนตระกูลตวนมู่ที่ถูกฝึกฝนอย่างหนักกว่าจะสามารถใช้งานได้  ต่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เข้าควบคุมชายทั้ง 10  ปลายมีดคมกริบถูกจ่อที่ลำคอจนเลือดไหลออกมาเล็กน้อยคล้ายแค่การข่มขู่  แต่หากขยับเพียงนิดคงไม่อาจรักษาลมหายใจไว้ได้

ชายทั้งสิบหยุดการเคลื่อนไหวชะงักงันอยู่กับที่ เมื่อรู้สึกแสบบริเวณลำคอโดยไม่ทันตั้งตัว  และไม่เห็นการเคลื่อนไหวจากคนกลุ่มนี้เลยคล้ายโผล่มาจากอากาศรอบกาย กว่าจะรู้ก็สายไปเสียแล้ว

ผู้คนในหอประมูลเงียบกริบเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ถูกจัดการควบคุมอย่างรวดเร็ว  เพียงแค่พริบตาเดียว  คนก่อกวนกลับควบคุมโดยง่ายเช่นนี้

‘คนของจวนเสนาบดีหย่งอ่อนหัด  หรือคนของหอโอสถเฟิ่งหวงแข็งแกร่งเกินไปกันแน่’

“พะ...พวกเจ้า  เป็นแค่พ่อค้าชั้นต่ำ  กะ..กล้าดี...” ชายหน้าแหลมพูดไม่ทันจบก็มีมีดไม่ทราบที่มาเฉียดผ่านใบหน้าของมันไป ความรู้สึกแสบแปลบบนใบหน้าทำให้มันยกมือสั่นเทาขึ้นลูบเบาๆ  ฝ่ามือเปื้อนเลือดถูกมันมองอย่างโง่งม

ใบหน้าอวดดีซีดเผือดลงทันตา ก่อนจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้นด้วยสภาพน่าเวทนา  สร้างความขบขันให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น

“ข้าน้อยคงต้องขอเชิญคุณชายหย่งออกจากหอโอสถ  เนื่องจากท่านก่อความวุ่นวายซึ่งผิดกฎของหอโอสถเฟิ่งหวง”  หลงจู๊จางเดินลงจากเวทีไปยังโต๊ะของคนที่ก่อความวุ่นวายก่อนจะผายมือเชิญออกจากหอโอสถอย่างนอบน้อม

“มาพยุงข้าซิ  เจ้าพวกโง่เง่า ฮึ่ย”

“ข้าน้อยไม่ส่งนะขอรับ  เชิญ”  หลงจู๊จางเมื่อส่งคนก่อความวุ่นวายออกไปแล้วก็กลับมาทำหน้าที่บนเวทีประมูลอีกครั้ง

และการประมูลก็จบลงที่ราคา  120,000  ตำลึงทอง  ซึ่งเป็นคุณชายหนุ่มนิรนามท่านหนึ่ง  ที่คล้ายจะเป็นแค่ผู้ออกหน้าแทนมากกว่าจะเป็นผู้ประมูลเอง  ซึ่งเป็นการประมูลที่ดุเดือดมากแม้แต่ท่านเจ้าเมืองเองก็ลงประมูลในช่วงท้าย แต่ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับคุณชายถือพัดจากเมืองหลวง  แต่ในท้ายที่สุดผู้ที่ได้ครอบครองโสมคน 500 ปี  ก็เป็นชายที่จู่ๆโผล่มาเอ่ยราคาประมูลสูงลิ่วและจากไปพร้อมกล่องโสม

และซูเม่ยก็มิได้เอาโสมอีกต้นออกมาประมูล เพราะเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายมากกว่าเดิม 

หลังจากวันนั้นหอโอสถก็มีผู้คนจากเมืองต่างๆหลั่งไหลมาไม่ขาดสายทำให้การค้าในเมืองหยางคึกคักเกือบทัดเทียมกับเมืองหลวง

“ท่านลุงอันฉี หลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่กลับมา  อีก 2 เดือนให้หลังข้าจะเข้าสอบแพทย์โอสถ ช้ากว่านี้เห็นทีจะไม่ดีต่อกิจการของเราในอนาคต”

“ข้าน้อยย่อมสนับสนุนคุณหนูใหญ่ขอรับ”

“ตอนนี้คนที่ฝึกฝนอยู่ในหมู่บ้านเฟยซาน  มีจำนวนเท่าไหร่แล้วเจ้าคะ”

“หากเฉพาะที่กำลังฝึกฝนราว  700  คน ขอรับ  ส่วนใหญ่เป็นขอทานที่รับมาจากเมืองต่างๆที่เราไปทำการค้าขอรับ”

“หมู่บ้านเฟยซานเพียงพอหรือไม่เจ้าคะ”

“ตอนนี้นับว่ายังไม่แออัดมากนัก  แต่หากขยายออกไป  เราอาจจะฝึกฝนคนได้มากยิ่งขึ้น”

“ตอนที่ข้าไปซื้อที่ดินของหมู่บ้านเฟยซานมีที่หนึ่งที่น่าสนใจ  ถัดจากหมู่บ้านเฟยซานราว 8 ลี้ เป็นหุบเขาเช่นกันแต่มีเนื้อที่มากกว่าเกือบ 2 เท่า ท่านลุงอันฉีอยากไปดูหรือไม่”

“เช่นนั้นไปเลยหรือไม่ขอรับ”

เมื่อตกลงกันได้  ทั้งซูเม่ยและหูอันฉีก็เดินทางไปดูที่ดินพร้อมด้วยผู้คุ้มกันนับ 10 คน และเป็นไปตามคาดที่ดินผืนนั้นเหมาะสมจริงๆ ที่จะทำแบบเดียวกับหมู่บ้านเฟยซาน   เมื่อตัดสินใจซื้อโฉนดที่ดินก็มาอยู่ในมือซูเม่ยในเวลาถัดมา  นายช่างหวังฉือถูกตามตัวมาก่อสร้างหมู่บ้านแห่งใหม่ทันที

นายช่างหวังฉือหลังจากรับงานจากตระกูลตวนมู่ก็ผงาดในวงการนายช่างอีกครั้ง  โดยที่ขุนนางชั่วเล็กๆผู้นั้นไม่กล้าหาเรื่องอีก เพราะกลัวจะไปสะดุดตอของตระกูลตวนมู่ที่ตอนนี้นับว่าเป็นคหบดีใหญ่เลยทีเดียว

จวนตระกูลหย่ง เมืองหลวง

เพล้ง!!!!!

“เจ้าลูกโง่  ข้ามีบุตรชายโง่เง่าเช่นนี้ได้ยังไง”  เสนาบดีหย่งบันดาลโทสะเขวี้ยงจอกชาเฉียดหัวบุตรชายเพียงนิด ก่อนจากนั้นกระทบผนังตกลงแตกละเอียด

“ท่านพี่ข้าผิดเองที่สั่งสอนบุตรชายไม่ดี  ลงโทษข้าแทนบุตรชายของเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ”  อนุเฉียวซึ่งเป็นมารดาของคุณชายรองหย่งจือจ้งออกรับแทนบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของนางเหมือนเช่นทุกครั้ง  แต่ครั้งนี้....

“หึ  ดียิ่ง เข้าข้างบุตรชายไม่ลืมหูลืมตา  กี่ครั้งแล้วที่ข้ายอมหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รับรู้เรื่องระยำที่จือจ้งออกไปทำตัวเลวทรามข้างนอกนั่น จนคนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะจวนตระกูลหย่ง  ทำให้ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว” เสนาบดีหย่งโกรธบุตรชายจนหน้าสั่นเมื่อทราบเรื่องที่เมืองหยาง

‘บุตรชายเสนาบดีหย่งใช้กำลังแย่งชิงโสมในระหว่างการประมูลที่เมืองหยาง  จนถูกโยนออกจากหอโอสถเฟิ่งหวง’

“ท่านพี่  จือจ้งยังเด็ก อาจจะทำเรื่องไม่รู้ความ...” หย่งจือจ้งที่คราวนี้เห็นลางร้ายของตนเองได้แต่เงียบอยู่ในอ้อมอกของมารดา คล้ายลูกแหง่ขี้ขลาดตาขาว

“ไม่รู้ความมารดามันสิ  เพราะมีแม่ชั้นต่ำอย่างเจ้ามันถึงได้เลวระยำทำตัวเป็นโจรช่วงชิงของผู้อื่นกลางวันแสกๆ”

“ท่านพี่!!!” อนุเฉียวที่ถูกเอาใจจนหลงระเริงเมื่อไม่ได้ดั่งใจก็แสดงท่าทีไม่ยินยอม ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่สุดในชีวิตนี้ของนาง

เพี๊ยะ!!!!

“กล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ ดี ดียิ่ง” เสนาดีหย่งที่ครานี้ถึงขีดสุดความอดทน มองบุตรชายที่ถูกตามใจจนเคยตัว ที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดมารดาอย่างคนไม่เอาไหน  ก่อนจะหลับตาลง ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“พ่อบ้านใหญ่ ปลดอนุเฉียวส่งไปเป็นสาวใช้ซักล้าง  ห้ามโผล่หน้ามาที่เรือนใหญ่อีกตลอดชีวิต ” แววตาสาสมใจของฮูหยินหย่งส่งมาจากแววตาอย่างปิดไม่มิด  นางสู้อุตส่าอดทนใช้สามีร่วมกับสาวใช้ที่ใช้เล่ห์กลขึ้นเตียงกับสามีของนางมานานหลายปี  อดทนเห็นมันลอยหน้าลอยตาราวกับเป็นฮูหยินเอกของจวนก็มิปาน

“คุณชายรองหย่งจือจ้งส่งไปสำนึกผิดที่บ้านเดิมตระกูลหย่งใช้ผืนนาทำกินเลี้ยงชีพ  หากไม่ได้ข้าว 100 กระสอบห้ามกลับเข้าเมืองหลวงอีก”

“ม่ายยยยยยย   ท่านพี่!!!/ท่านพ่อ!!!!”