บทที่ 16  พบหน้า2

บทที่ 16  พบหน้า2

1  ชั่วยามต่อมา

หน้าจวนตระกูลตวนมู่ที่เงียบสงบยามนี้คร่ำคร่าไปด้วยคนงาน  สาวใช้  และบรรดาเจ้านายของจวน ที่ชะเง้อมองทางคดเคี้ยวก่อนจะถึงจวนตระกูลตวนมู่อย่างรอคอย  โดยเฉพาะคุณชายรองและคุณหนูสามของจวน  ที่เดินวนเวียนไปมาอย่างตื่นเต้น 

หูอันฉีที่ถูกตามตัวกลับมาอย่างเร่งด่วน ก็ยืนสงบเสงี่ยมไม่ไกลจากบรรดาเจ้านายของจวนมากนัก  เขาเดินทางไปดูการก่อสร้างหมู่บ้านแห่งใหม่ที่เริ่มเมื่อสามวันก่อน การก่อสร้างครานี้นับว่าต้องควบคุมให้ดีกว่าครั้งก่อน  เนื่องจากมีขนาดที่ใหญ่และมีเนื้อที่มากกว่าเดิม

กุบกับ  กุบกับ  กุบกับ

เสียงฝีเท้าม้าหลายตัวดังมาจากเส้นทางคดเคี้ยวทางเข้าจวน  เรียกสายตาทุกคู่จ้องมองไปบนถนนเส้นนั้นทันที  เมื่อเห็นขบวนเดินทาง และรถม้าคันโตทุกอย่างก็เงียบสงบลง

“พี่ใหญ่  ท่านพ่อท่านแม่อยู่ในรถม้าคันนั้นจริงๆหรือเจ้าคะ”  ซูเจียวเอ่ยถามพี่สาวด้วยเสียงสั่นเครือ  จนถึงเสี้ยวลมหายใจนี้นางยังไม่อยากเชื่อว่าท่านพ่อท่านแม่กำลังจะกลับมาจริงๆ

“ย่อมเป็นเช่นนั้นเจียวเอ๋อ” ซูเม่ยลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ  ยามนี้นางตัดสินใจไม่นำเจ้าแฝดออกมา ค่อยพูดกับบิดามารดาเสียก่อนค่อยพาท่านทั้งสองไปหาเจ้าตัวเล็กทั้งสามของนาง

“ท่านพ่อท่านแม่ของเฟยเฟยด้วยหรือไม่  เฟยเฟยอยากมีท่านพ่อท่านแม่ด้วยจังเลยเจ้าค่ะ”  หลินเฟยเมื่อเห็นบรรดาพี่สาวพี่ชายกำลังท่านพ่อท่านแม่ที่นางไม่รู้จัก ก็รู้สึกอยากมีด้วยเช่นกัน

“ท่านพ่อท่านแม่ของพี่ๆก็ต้องเป็นของเฟยเฟยเช่นกัน”  ซูเม่ยเมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่ฉายแววเศร้าออกมาอย่างสับสนก็ดึงร่างบางนั้นมากอด หลินเฟยเมื่อถูกพี่สาวซูเม่ยกอดก็ซุกหน้าลงกับหน้าท้องของพี่สาวที่อบอุ่น

ซูเหวินเองก็ไม่ต่างจากน้องสาวซักเท่าไร เขาเองก็อยากจะร้องไห้เช่นกัน ไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันนี้วันที่เขา  พี่สาว  และน้องสาวยืนรอต้อนรับท่านพ่อท่านแม่กลับบ้าน บ้านที่อบอุ่น  บ้านที่สมบูรณ์พร้อม  ไม่อดอยาก ไม่หิวโหย ไม่เจ็บปวดทั้งกายและใจ  เขาต้องขอบคุณพี่สาวของเขาคนนี้

“พี่ใหญ่ ขอบคุณขอรับ  ขอบคุณที่เกิดมาเป็นพี่สาวของข้าและน้องๆ”  ซูเหวินหันไปพูดกับพี่สาวเบาๆ  มือเล็กสากจับมือพี่สาวที่ลูบหัวของเขาอย่างทะนุถนอม

ซูเม่ยที่โอบกอดน้องสาวทั้งสองไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้าง และจับมือน้องชาย มองตรงไปข้างหน้ากลุ่มบุคคลที่คุ้นเคยค่อยๆชัดเจนขึ้น รถม้าคันใหญ่เคลื่อนเข้ามาหน้าจวนอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆหยุดลง

ตึกตัก  ตึกตัก  ตึกตัก

เสียงเต้นรัวของหัวใจดังจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อประตูรถม้าเปิดออก  ชายร่างสูงสมส่วนค่อยๆเดินลงจากรถม้า  มือหนายื่นเข้าไปรับคนที่นั่งด้านใน  มือบางขาวผ่องจับลงบนมือหนาที่ยื่นรับ  ในสายตาทุกคนปรากฏร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่งดงามเหมาะสมกัน หน้าตาไม่เหมือนวัยกลางคนแต่คล้ายจะอายุ 20 หนาวปลายๆเสียมากกว่า หน้าตาคล้ายคลึงคุณหนูคุณชายซึ่งเป็นส่วนผสมที่ลงตัว

“ยินดีต้อนรับท่านพ่อท่านแม่กลับบ้านเจ้าค่ะ/ขอรับ” 

“ละ...ลูกแม่” อู๋เย่วจวนเมื่อเห็นบุตรสาวบุตรชายทั้งสามคนก็ร้องไห้โฮโผเข้ากอดบุตรของนาง  โดยไม่ทันเอะใจกับเด็กหญิงตัวน้อยหลินเฟยที่อยู่ตรงนั้นเช่นกัน

ลี่หยางเองก็กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่กับภาพความสุขตรงหน้า เขาเองก็อยากจะกอดบุตรของตนเช่นกันจึงโอบกอดทั้งภรรยาและบุตรไปพร้อมๆกัน เป็นภาพที่คนของจวนตระกูลตวนมู่ต่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  น้ำตาซึมไปตามๆกัน

ยกเว้นหูอันฉีที่มองบุรุษที่เป็นนายท่านของจวนไม่วางตา  เขาคล้ายหลุดไปในภวังค์ของตนเองเมื่อหลายปีก่อน  เด็กชายตัวน้อยที่เขาเคยอุ้มชูปกป้อง  กับบุรุษสูงโปร่งหน้าจวนที่กำลังโอบกอดครอบครัวของตนเองไว้  บุรุษที่คล้ายกับท่านผู้นั้นที่เขาเคยเห็นหน้าเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิตนี้

‘ท่านชาย ใช่ท่านหรือไม่’  หูอันฉีได้แต่รำพึงในใจอย่างคาดหวัง เขาคงต้องพูดคุยกับคุณหนูใหญ่โดยเร็ว  หากเป็นไปตามที่เขาคาดหวัง  นับว่าภารกิจของเขาใกล้สำเร็จลงแล้ว

“ท่านพ่อท่านแม่เข้าไปคุยกันในจวนเถิดเจ้าค่ะ” ซูเม่ยที่ได้สติก่อนใครเอ่ยเตือนขึ้นทันที  บ่าวรับใช้ต่างก้มหัวต้อนรับนายของจวนอย่างแข็งขันไปตลอดทางเข้าจวน

ลี่หยางประคองฮูหยินของตนเองที่ยังโอบกอดบุตรสาวอย่างซูเจียวไม่ห่างไปตลอดทางจนถึงเรือนใหญ่ ซูเม่ยเองก็จูงมือเล็กของหลินเฟยและซูเหวินไปตลอดทางเช่นกัน 

“ท่านพ่อท่านแม่ต่อไปเรือนใหญ่จะเป็นเรือนพักของท่านทั้งสอง  มีตรงไหนไม่เหมาะสมแจ้งพ่อบ้านใหญ่จางได้เลยเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยเมื่อมาถึงเรือนใหญ่ก็พาบิดามารดาดูเรือนพักที่สร้างไว้สำหรับทั้งสองทันที ก่อนจะผายมือแนะนำพ่อบ้านใหญ่ของจวน

“ข้าน้อยจางเจียวจิ้น เป็นพ่อบ้านใหญ่ของจวนตระกูลตวนมู่  ยินดีรับใช้นายท่านและฮูหยินขอรับ”  พ่อบ้านใหญ่จางแนะนำตัวอย่างนอบน้อม

ลี่หยางและเย่วจวนประเมินด้วยสายตาก็พยักหน้าอย่างพอใจที่บุตรสาวเลือกคนได้ดี   จวนใหญ่โตและข้ารับใช้มากมายสร้างอดความสงสัยให้กับทั้งสองคนจนแทบทนไม่ไหว แต่พวกเขาเชื่อว่าบุตรสาวไม่ได้ทำสิ่งผิดศีลธรรมเป็นแน่

“พวกลูกกลับไปพักเถิด คงยืนรอหน้าจวนมาพักใหญ่แล้ว” ลี่หยางกล่าวกับลูกๆ ของเขาและเด็กหญิงตัวน้อยที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตา  คงต้องรอถามความเป็นมาจากบุตรีคนโตของเขา

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”  ทุกคนต่างหมุนตัวจากไป เว้นแต่ซูเม่ยที่ยังยืนอยู่เบื้องหน้าบิดามารดา

“ท่านพ่อท่านแม่คงมีเรื่องมากมายที่จะถามลูก ”  ซูเม่ยเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจ  ตลอดเวลาที่เดินทางคนของนางแจ้งมาตลอดว่าท่านทั้งสองยังคงสบสนสงสัยมาตลอด