ในคืนที่เหน็บหนาวข้ามีเตาเผาเป็นเพื่อน

๑ กระต่ายน้อยคอยรัก (อาจจะยังนะ) ทหารเรือนแสนเคลื่อนพลเข้าเมืองหลวงแคว้นเจา ธงสกุลอูที่นำทัพโดยแม่ทัพอูต้าฉงโบกสะบัดพัดไสวไปตามสายลมหนาว หิมะโปรยปรายย้อมพื้นดินจนไม่เห็นสีดั้งเดิม อากาศยามนี้หนาวเย็นชวนให้นั่งผิงไฟอยู่หน้าเตาเผา ทว่าชาวเมืองทั้งหลายกลับเต็มใจรอต้อนรับกองทัพตระกูลอูที่กรำศึกมานานถึงสองปีจนสามารถทวงคืนสามเมืองใหญ่ที่ถูกยึดไปให้หวนคืนสู่แคว้นเจาอีกครั้งแคว้นเจารักสงบ ฮ่องเต้เจาเทียนกวังไม่คิดแผ่ขยายอำนาจ สอดมือสาวเท้า สั่งไพร่พลให้ต้องใช้เลือดเนื้อเพื่อความเกรียงไกร ขอเพียงทวงคืนแผ่นดินที่เป็นของบรรพบุรุษกลับมาได้ก็พร้อมสั่งให้ทหารสลัดเสื้อเกราะหยิบจอมเสียมแทนดาบทำนาเมื่อชายแดนกลับมาสงบอีกครั้งก็ทรงอนุญาตให้ทัพใหญ่ตระกูลอูกลับเมืองหลวง ทิ้งหน้าที่ปกปักรักษาชายแดนให้เป็นของกองทัพอุดรเช่นเดิม“คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ ขี่ม้าตัวสีดำใส่เสื้อเกราะนำทัพ”ชิงป๋ายทู่หรี่ตามองตามปลายนิ้วของเสี่ยวเซฺว่ สาวใช้ร่างท้วมของนาง เพราะสายตาสั้นจึงมองเห็นทัพที่กรีธาเข้าเมืองเป็นภาพเลือนราง“มองไม่เห็น”ยามนี้ชิงป๋ายทู่กำลังยืนอยู่บนหอคอยหน้าประตูเมืองต้อนรับสามีในนา

๓ในเมื่อฟูจวินชอบทรง (โต) นี้ข้าก็ต้านไม่ได้ลานกิจกรรมโปรดของชิงป๋ายทู่ยามนี้เหลือเพียงนางกับคนที่เข้ามาแทรกแซงกิจกรรมโปรดเท่านั้น เขาใช้มือเปล่ากลับด้านไข่และเผือกมันโดยไม่ต้องใช้ที่คีบ สร้างความตะลึงให้หญิงสาวจนนางมองมือเขาสลับกับใบหน้าตาแป๋ว“ฟูจวินไม่ร้อนหรือเจ้าคะ”ใจจริงหญิงสาวอยากถามเขาว่า ‘เจ้าร้อนหรือแกล้งไม่ร้อนกันแน่’ ดีว่าชนะเสียงในหัวได้จึงถามไปเช่นนี้“ความร้อนเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอันใด ฟูจวินเจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่จะมาพ่ายแพ้ให้กับความร้อนบนเปลือกไข่ เปลือกมันได้อย่างไร”ชิงป๋ายทู่ไม่พูดอะไรนอกจากอมลมเข้าปากบริหารกล้ามเนื้อบนใบหน้า พยักหน้าเบา ๆ อย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา ด้านชายหนุ่มเห็นหญิงสาวมองของกินไม่ละสายตาก็หยิบอันที่คิดว่าสุกแล้วมาปอกให้นาง“รับไป”ชิงป๋ายทู่ยิ้ม กำลังจะยื่นมือไปรับแต่ชายหนุ่มชักมือหนีเสียก่อน“ไม่ต้องจับเอง มันร้อน”เขาหมายถึงจะป้อนใช่หรือไม่ชิงป๋ายทู่ไม่คิดอะไรมาก ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มือเขาแล้วเป่าลมเบา ๆ ให้มันหวานเย็นตัวลงถึงค่อยอ้าปากจะกัดกิน ชายหนุ่มละสายตาไปมองทางอื่นแล้วพูดเสียงเบา“ข้าหมายถึงให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยจับ”กึก!ชิงป๋ายทู่ชะ

๕ฟูจวินคำนี้ไม่ใช่ใครจะเรียกก็ได้ชิงป๋ายทู่ดีใจที่ฟูจวินของนางไม่ได้มาทานอาหารเที่ยงด้วยกันเพราะติดงานในกองทัพ นางจึงผลัดเปลี่ยนไปใส่ชุดผ้าลื่น อาศัยช่วงเวลาที่เป็นเจ้าของห้องเพียงคนเดียวนอนอย่างสบายในชุดเบาสบายตัวบาง“…คุณหนูเจ้าคะ”การนอนที่แสนสบายของชิงป๋ายทู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกของเสี่ยวเซฺว่ทักษะการนอนของชิงป๋ายทู่ไม่ธรรมดา ทักษะการปลุกของเสี่ยวเซฺว่ก็ไม่ธรรมดาเช่นกันนางอาศัยว่าตัวเองตัวใหญ่กว่าชิงป๋ายทู่ อุ้มนางขึ้นจากเตียงแล้วพานางไปหลังฉากบังลมเพื่อแต่งตัวอุ้มกันขนาดนี้แล้ว ชิงป๋ายทู่ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น นางอำนวยความสะดวกให้สาวใช้ทุกอย่างยืนนิ่ง ๆ ยื่นแขนให้นางสวมชุดชั้นสามและสี่ให้ตามด้วยเสื้อคลุมกันหนาว บิดผ้าที่อยู่ในถังน้ำอุ่นให้หมาดแล้วส่งผ้าให้ชิงป๋ายทู่เช็ดหน้าเอง“เสี่ยวเซฺว่ เราจะไปไหนกันหรือ ถึงต้องแต่งตัวด้วยชุดหลายชั้นขนาดนี้”“ไปทานข้าวที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพกลับมาจากค่ายทหารแล้ว”ชิงป๋ายทู่ตื่นเต็มตาในทันที“ไปทานข้าวเรือนใหญ่!”“เจ้าค่ะ บ่าวเห็นอนุของท่านแม่ทัพวนเวียนอยู่แถวเรือนใหญ่ ไม่แน่ว่าอยากมาสำรวจคู่ต่อสู้ คุณหนูจะแพ้ไม่ได้นะเจ้าคะ”เส

๗สิ่งที่เจ้ามีนางก็มีแต่สิ่งที่เจ้าไม่มีนางมีทุกอย่างอูต้าฉงเดินอย่างล่องลอยกลับมาที่เรือนใหญ่ของตน คำพูดของนางยังคงลอยวนอยู่ในหัว‘...เรื่องที่ฟูจวินจะให้ข้าทำหน้าที่แทนเจี่ยเจียทั้งสองนั้น เกรงว่าร่างกายของข้าจะทนรับสัมผัสร่วมแบบนั้นไม่ได้’“ใช่หมายความว่านางรังเกียจที่ข้าคว้าสตรีไร้หัวนอนปลายเท้ากับนางคณิกามาร่วมคืนสวาทหรือไม่”มือหนากำหมัดเข้าหากันเพราะหัวใจคล้ายถูกบีบรัด“ที่บอกว่าไม่ชอบให้ใครมาแย่งพื้นที่ส่วนตัวใช่หมายความว่าไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปในหัวใจนางหรือไม่”ยิ่งได้เห็นสีหน้าได้ยินเสียงของนางที่เอ่ยคำพูดเหล่านี้เหมือนเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป อูต้าฉงยิ่งรู้สึกบีบหัวใจจนต้องยกมือบีบหน้าอกเอาไว้ในหัวนึกถึงวันที่ได้รับสมรสพระราชทาน…‘แม่ทัพอู เปิ่นกงดีใจกับเจ้าด้วย’มือหนายื่นมือไปรับสมรสพระราชทานสีเหลืองทองจากมือเรียวยาวของไท่จื่อเจาฮั่นหลิน สหายร่วมเรียนสูงศักดิ์ของเขา ใบหน้าหล่อเหลาเก็บรอยยิ้มดีใจไว้ไม่มิด ในหัวคาดเดาไปแล้วว่านางจะแสดงออกอย่างไรหลังจากได้รับสมรสพระราชทานครั้งนี้‘ขอบพระทัยไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ’‘เสี่ยวทู่ทู่เหมือนกระต่ายน้อยไร้พิษสงแต่มีความคิดเป็นของตัวเองสูง

๙องค์ชายห้าน่าตายกล้าใช้สายตาเช่นนี้มองภรรยาผู้อื่น“ฮูหยิน เจ้าดื่มได้มากเพียงนี้เชียวหรือ”หลังจากกลับมานั่งที่โต๊ะ แม่ทัพหนุ่มก็กระซิบถามฮูหยินเสียงแผ่ว สายตาที่เขามองนางยังคงหวานเยิ้ม ขัดตาผู้ที่ลอบมองนางยิ่งแล้ว“หึ! ยังมีหน้ามองนางด้วยสายตาหวานหยดแบบนี้อีกหรือ ทำทีเป็นไล่อนุออกจากจวนทั้งที่พาพวกนางเข้าเมืองหลวงมาแล้ว คงหวังจะพาพวกนางกลับเข้าจวนสักวันล่ะสิ แสดงละครตบคนอื่นได้แต่คิดหรือว่าจะตบตาข้าได้”ไท่จื่อตวัดสายตามององค์ชายห้าเจาจ้วนฉือที่นั่งถัดจากเขาต่ำกว่าหนึ่งขั้นคำพูดเหล่านี้สื่อชัด ไม่ต้องใช้ความคิดหนัก ไท่จื่อหนุ่มก็ทราบว่าน้องชายต่างมารดาสื่อถึงใคร“น้องห้า เจ้าคิดว่าเขาแสดงละครเช่นนั้นหรือ”องค์ชายห้าชะงักไปทันทีเพราะไม่คิดว่าไท่จื่อจะได้ยินคำพูดของตนด้วยแต่เมื่อได้เผลอแสดงความรู้สึกนึกคิดออกไปแล้ว องค์ชายห้าก็ไม่เก็บงำความคิดของตนเองอีกต่อไป“อยู่ชายแดนห่างไกลภรรยาก็ว่าไปเถิด แต่นี่ยังพาพวกนางกลับเมืองหลวงมาด้วย กล่าวตามจริงเสด็จพี่จะให้อนุนั่งรถม้ามาเหยียบหน้าภรรยาหลวงหรือไม่”ยิ่งพูดองค์ชายห้ายิ่งมีอารมณ์ สายตาจ้องอูต้าฉงไม่พอใจชัดเจนจนคนถูกจับจ้องยังรู้สึกได้