ในคืนที่เหน็บหนาวข้ามีเตาเผาเป็นเพื่อน

๑ กระต่ายน้อยคอยรัก

 (อาจจะยังนะ) 

ทว่าชาวเมืองทั้งหลายกลับเต็มใจรอต้อนรับกองทัพตระกูลอูที่กรำศึกมานานถึงสองปีจนสามารถทวงคืนสามเมืองใหญ่ที่ถูกยึดไปให้หวนคืนสู่แคว้นเจาอีกครั้ง

แคว้นเจารักสงบ ฮ่องเต้เจาเทียนกวังไม่คิดแผ่ขยายอำนาจ สอดมือสาวเท้า สั่งไพร่พลให้ต้องใช้เลือดเนื้อเพื่อความเกรียงไกร ขอเพียงทวงคืนแผ่นดินที่เป็นของบรรพบุรุษกลับมาได้ก็พร้อมสั่งให้ทหารสลัดเสื้อเกราะหยิบจอมเสียมแทนดาบทำนา

เมื่อชายแดนกลับมาสงบอีกครั้งก็ทรงอนุญาตให้ทัพใหญ่ตระกูลอูกลับเมืองหลวง ทิ้งหน้าที่ปกปักรักษาชายแดนให้เป็นของกองทัพอุดรเช่นเดิม

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ ขี่ม้าตัวสีดำใส่เสื้อเกราะนำทัพ”

ชิงป๋ายทู่หรี่ตามองตามปลายนิ้วของเสี่ยวเซฺว่ สาวใช้ร่างท้วมของนาง เพราะสายตาสั้นจึงมองเห็นทัพที่กรีธาเข้าเมืองเป็นภาพเลือนราง

“มองไม่เห็น”

ยามนี้ชิงป๋ายทู่กำลังยืนอยู่บนหอคอยหน้าประตูเมืองต้อนรับสามีในนามของนางที่เคยเห็นหน้ากันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นก็ตอนที่เข้าห้องหอ ทว่าไม่ได้ร่วมหอกันเนื่องจากวันนั้นเกิดสถานการณ์พิเศษ

มีรายงานจากชายแดนว่าแคว้นต้าหลี่ยึดสามเมืองใหญ่ของแคว้นเจาได้ อูต้าฉงในฐานะแม่ทัพใหญ่จำต้องกรีธาทัพไปช่วยจับศึก ทิ้งฮูหยินน้อยอย่างนางอยู่ที่จวนแม่ทัพ เป็นเจ้านายเพียงคนเดียวของจวน

“บ่าวจะเป็นหูเป็นตาให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเซฺว่กอดแขนเรียวเล็กของคุณหนูเอาไว้ บรรยายท่วงท่าสง่างามองอาจ เสื้อคลุมอัศวินปลิวไสวในยามที่ควบม้าเหยาะๆ เข้ามา

จนกระทั่งใกล้เข้ามาในระยะสายตาที่นางมองเห็นแล้ว ชิงป๋ายทู่ถึงเห็นว่าเขาดูเย่อหยิ่งมากกว่าที่คิด

“วันนั้นก็ไม่ได้ปฏิสัมพันธ์กันมากเสียด้วย ตอนนั้นท่าทางเขาเป็นแบบนี้หรือไม่”

ชิงป๋ายทู่เอ่ยกับตัวเองเบา ๆ เอียงคอสำรวจเขาอย่างสงสัย จนกระทั่งอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตากัน ดวงตาคมดุ เย็นชา พร้อมจะแช่แข็งคนที่สบตาได้นั้นทำนางร่างชาวาบจนถอยเท้าหลบเข้ามาด้านในให้พ้นสายตาเขา

“คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ”

เสี่ยวเซฺว่โอบร่างบางของคุณหนูเอาไว้ น้ำเสียงห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

“ดุ! ฟูจวินเป็นคนดุเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรหรือไม่”

ชิงป๋ายทู่เอามือทาบอกไว้ สองปีในจวนแม่ทัพของนางอิสระกว่าตอนอยู่บ้านเดิมนัก

จวนแม่ทัพไม่มีฮูหยินผู้เฒ่าหรือนายท่านผู้เฒ่า นางจึงเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวที่จัดการดูแลจวนแทนสามี ชีวิตนับว่าอิสระ อยากนอนตอนไหนก็ได้นอน อยากออกมานั่งผิงไฟเล่นด้านนอก เล่นดนตรี วาดภาพ ก็ไม่ต้องให้ความเกรงใจใคร แต่พอเจ้าของจวนที่แท้จริงกำลังกลับมา

นางเริ่มกังวลว่ายังจะมีชีวิตอิสระเหมือนเดิมหรือไม่ ยิ่งกังวลเพิ่มขึ้นไปอีกเมื่อเห็นสายตาคมดุคู่นั้น

“บ่าวได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพเคร่งในระเบียบวินัยนัก แต่นั่นก็เป็นกับเหล่าทหาร คุณหนูในฐานะฮูหยินท่านแม่ทัพอาจจะได้รับการยกเว้นเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเซฺว่ทราบว่าคุณหนูของนางไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ ท่าทางคล้ายเรียบร้อยเชื่อฟังแต่กลับดื้อรั้น นางจึงปลอบเจ้านายเช่นนี้แม้ในใจจะไม่มั่นใจเลยสักนิด

“อาจจะ แปลว่า ไม่แน่ใจ”

ชิงป๋ายทู่กลั้นใจยื่นหน้าไปมองด้านล่างอีกครั้งก็เห็นว่าขันทีประจำพระองค์กำลังกล่าวต้อนรับกองทัพแทนฮ่องเต้เจาเทียนกวังอยู่

นางเบาใจที่เขาไม่ได้ให้ความสนใจนางแล้วจึงได้เลื่อนสายตาไปสำรวจกองทัพ ในตอนนั้นเองที่นางสะดุดตาเข้ากับรถม้าคันใหญ่ด้านหลังองครักษ์เกราะดำทั้งหลาย ตอนแรกนางคิดว่าเป็นรถม้าขนย้ายสัมภาระ

จนกระทั่งเห็นเล็บมือปลอมยื่นออกมาเปิดม่านหน้าต่างรถม้าดูเหตุการณ์ด้านนอก นางถึงเห็นว่าเป็นสาวงามที่ดูมีเสน่ห์แม้แต่กับสตรีเพศด้วยกันเอง

“สตรี! ท่านแม่ทัพพาสตรีมาด้วยหรือเจ้าคะคุณหนู”

ชิงป๋ายทู่ใช้สายตาพิจารณาหญิงสาวคนนั้นอย่างละเอียดขึ้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่ามีสตรีที่ดูอ่อนเยาว์กว่าสตรีเล็บยาว หน้าขาว ปากแดงเมื่อครู่ยื่นหน้าออกมาดูสถานการณ์ด้านนอกด้วยอีกคน

จบกัน ข้าไม่ได้ต้องรับมือท่านแม่ทัพแค่คนเดียวแล้ว

“คุณหนู…บางที บางทีอาจจะเป็นแค่สตรีที่ติดรถมาด้วยก็ได้เจ้าค่ะ อาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิด”

ชิงป๋ายทู่ยื่นมือไปลูบแก้มอิ่มของเสี่ยวเซฺว่เบา ๆ ไม่ให้นางต้องมาเคร่งเครียดแทนตน

“อย่าหลอกตัวเองเลย พวกนางนั่งรถม้า มีองครักษ์คุ้มกันด้วยเช่นนี้ย่อมเป็นสตรีคนสำคัญของท่านแม่ทัพ เรากลับจวนไปตั้งหลักก่อนเถอะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

สองสาวจับมือกันเดินไปที่บันไดเพื่อลงจากประตูหอคอย ที่นางสองคนขึ้นมาบนนี้ได้เป็นเพราะได้รับป้ายอนุญาตจากไท่จื่อหรือรัชทายาทหนุ่มซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้อง 

เสด็จป้าของนางคือฮองเฮาแห่งแคว้นเจา พระนามว่า…ชิงมู่หราน!

“ทู่ทู่”

ชิงป๋ายทู่ชะงักเท้าอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

นางหมุนตัวหันไปมองเขาแล้วย่อกายลงทำความเคารพบุรุษสูงศักดิ์ ท่วงท่าสง่างามเช่นเดียวกับใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา

“ไท่จื่อเกอเกอ”

ทั้งสองอายุห่างกันเกือบสิบปี ตั้งแต่จำความได้ ชิงป๋ายทู่ก็เรียกอีกฝ่ายว่าเกอเกอติดปาก ซึ่งอีกฝ่ายก็เต็มใจให้นางเรียกเช่นนี้ด้วย

 “เจ้าจะไปไหน เพิ่งลงมาจากหอคอยมิใช่หรือ”

 “ทู่ทู่จะกลับจวนเพคะ ได้มาหน้าเมืองก็ถือว่ามาต้อนรับแล้ว ในฐานะฮูหยินของเขา เท่านี้ก็เพียงพอแล้วกระมัง” ชิงป๋ายทู่หลุบตาลงต่ำ ไม่บอกไท่จื่อหนุ่มว่าเห็นสตรีที่สามีของนางพากลับมาด้วย

“ท่าทางเหมือนกระต่ายน้อยกำลังหลบภัยของเจ้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด…ว่ามา! เพิ่งประสบพบเจอเรื่องอันใดมาเล่า”

ชิงป๋ายทู่ไม่ตอบ เสี่ยวเซฺว่ทนไม่ได้จึงเป็นปากเป็นเสียงให้คุณหนู

“ท่านแม่ทัพพาสตรีกลับมาด้วยเพคะไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย หากเป็นเชลยไม่มีทางได้นั่งรถม้าอย่างดีแบบนี้แน่ คุณหนูของบ่าวเสียใจนัก อย่างไรก็ต้องกลับไปพักใจที่จวนก่อน”

ชิงป๋ายทู่ยื่นมือไปบีบแก้มของสาวใช้ในทันที

“ใครบอกว่าข้าเสียใจ กล่าวอันใดระวังคำพูดด้วย”

ชิงป๋ายทู่ตั้งใจจะดุสาวใช้อย่างจริงจัง แต่ด้วยแก้มที่ป่องของนางทำให้ไม่ดูน่ากลัวเลยสักนิด

ไท่จื่อเจาฮั่นหลินเห็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอย่างไรระหว่างเอ็นดูกับเห็นใจ

“ที่จริงเกอเกอควรบอกเรื่องนี้เจ้าตั้งแต่แรก สายของเกอเกอรายงานมานานแล้วว่าอูต้าฉงรับอนุสองคนไว้ปรนนิบัติที่ค่ายชายแดนจริง ๆ แต่เจ้าวางใจ สถานะของพวกนางต่ำศักดิ์นัก จะเทียบกับพระนัดดาของฮองเฮาเช่นเจ้ายังห่างชั้นกันเกินไป”

ชิงป๋ายทู่ถอนหายใจ แอบตำหนิพี่ชายในใจว่า…

แล้วก็ไม่บอกข้าตั้งแต่แรกจะได้ทำใจ

“นี่เป็นเรื่องของท่านแม่ทัพ ทู่ทู่ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย ท่านแม่ทัพยังหนุุ่มยังแน่น จะมีสตรีไว้คอยปรนนิบัติสักคนสองคน ทู่ทู่ก็เข้าใจเพคะ”

“เสี่ยวทู่ทู่ฟังเกอเกอ เจ้าเป็นภรรยาเอก สามีจะรับสตรีสักคนเข้าจวนต้องไว้หน้าเจ้าถึงสามส่วน…จำไว้! เจ้าคือสตรีที่แต่งอย่างถูกต้องมีสักขีพยาน ห้ามทำตัวหงอ อย่าให้สตรีสองคนนั้นข้ามหัวเจ้าเป็นอันขาด”

ชิงป๋ายทู่หัวใจอุ่นวาบเมื่อได้รับกำลังใจจากญาติสนิท นางส่งยิ้มมุมปากให้เขาน้อย ๆ แล้วขอตัวนั่งรถม้ากลับจวนแม่ทัพ

ใช้เวลาราวครึ่งเค่อรถม้าถึงแล่นมาจอดหน้าจวนแม่ทัพ เสี่ยวเซฺว่ลงจากรถม้าก่อนเพื่อช่วยพยุงคุณหนูของนางลงมา หน้าจวนแม่ทัพมีองครักษ์ พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ชายหญิงทั้งจวนมารอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับจวน

“ฮูหยิน ท่านแม่ทัพถึงหรือยังขอรับ”

เก่ออินองครักษ์คนสนิทของอูต้าฉงที่ประจำอยู่จวนแม่ทัพไม่ได้ไปร่วมศึกกับเจ้านายด้วยถามชิงป๋ายทู่อย่างตื่นเต้นเพราะไม่ได้เห็นหน้าเจ้านายและสหายที่ร่วมฝึกกันมาเกือบสองปีแล้ว

“ถึงหน้าเมืองแล้ว เดี๋ยวต้องเข้าวังไปถวายรายงานฝ่าบาทก่อนคงต้องรออีกสักพักใหญ่”

ว่าแล้วก็หันหน้าไปทางพ่อบ้านเหมา

“เรื่องที่ต้องเตรียมเรือนไว้ให้คนสนิทของท่านแม่ทัพ คาดว่าเก่ออินคงบอกพ่อบ้านเหมาแล้ว เรื่องต้อนรับทุกคนฝากพ่อบ้านเหมาจัดการด้วย เลยเวลานอนของข้าแล้ว” “ฮูหยิน คือว่า…”

ชิงป๋ายทู่ไม่รอฟังสิ่งที่เก่ออินจะพูด เดินด้วยจังหวะปรกติเข้าไปในจวน ตรงไปที่เรือนของตนเองเพื่อจะนอนกลางวันอย่างที่กล่าวเอาไว้

เก่ออินที่ยืนอยู่ที่เดิมถึงกับยกมือขึ้นลูบหน้า ทั้งรู้สึกผิดกับฮูหยินที่ปิดบังเรื่องนี้ ทั้งยุ่งยากใจแทนท่านแม่ทัพตนที่กลับเมืองหลวงวันแรกก็โดนฮูหยินน้อยหมางเมินเสียแล้ว 

เขาหันไปมองพ่อบ้านเหมา

“ฮูหยินทราบเรื่องแล้ว คราวนี้ไม่ต้องจัดการอย่างเงียบ ๆ แล้ว”

พ่อบ้านเหมาบุรุษวัยกลางคนถอนหายใจแรง ใช้ชีวิตร่วมกับฮูหยินน้อยมาสองปีเขาย่อมใจเอนเอียงไปที่นาง

ทั้งยังเผลอรู้สึกไม่พอใจอูต้าฉงที่แอบซุกอนุเอาไว้ที่ค่ายชายแดนไม่พอยังพากลับมาที่จวนแม่ทัพที่เมืองหลวงอีก

“ฮูหยินน้อยใสซื่อไร้พิษสง จากนี้ก็ช่วยกันเป็นหูเป็นตาให้นาง อย่าให้สตรีทั้งสองนั้นมาแอบกระทำการลับหลังใด เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ/ขอรับพ่อบ้านเหมา”

สาวใช้และบ่าวชายรับคำอย่างแข็งขัน

แม้แต่เก่ออินที่เป็นคนของอูต้าฉงยังเผลอพยักหน้ารับไปด้วย ไม่รู้ว่าหากอูต้าฉงกลับมาจวนแม่ทัพแล้วทราบว่าคนเก่าแก่ของจวนถูกชิงป๋ายทู่ซื้อใจไว้หมดแล้ว…

จะรู้สึกอย่างไร!

///เชิงอรรถ///

1. ฟูจวิน หมายถึง สามี

2. เกอเกอ หมายถึง พี่ชาย