บทที่ 19  ข้ามขั้น2

บทที่ 19  ข้ามขั้น2

เทพโอสถเฝ้ามองการปรุงโอสถของเด็กสาวอย่างพอใจผ่านกระจกมนตราที่ตำหนักเทพของเขา  ปล่อยให้มิติแห่งนั้นมีเพียงผู้ทดสอบเท่านั้น 

“เด็กสาวคนนั้นน่าสนใจใช่หรือไม่ เจ้าจึงเฝ้ามองนางทุกเวลาเช่นนี้” เทพชะตาซือมิ่งที่มาเยี่ยมสหายที่ตำหนักกลับพบว่าสหายรักกำลังแอบนั่งดูหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีผ่านกระจกมนตรา

“นางมีพรสวรรค์ และพิเศษกว่ามนุษย์คนใด” เทพโอสถละสายตาเพียงครู่หันมาตอบสหาย

“นานแล้วที่ไม่ได้ยินเจ้าเอ่ยชมผู้ใด” เทพชะตาซือมิ่งทำท่าทีไม่สนใจในตัวซูเม่ยที่อยู่ในกระจกนัก  เดินไปนั่งจิบชาอย่างห่างๆ  แต่สายตาก็ไม่วายลอบมองไปยังกระจกนั่น

“เจ้าก็ชมชอบนางไม่น้อยไม่ใช่หรือถึงได้มอบมิติสวรรค์ให้นาง” เทพโอสถหันมาเย้าสหาย แต่เมื่อหันกลับไปพบว่า หญิงสาวที่น่าสนใจผู้นั้นกลับทำการทดสอบเรียบร้อยแล้ว

“ข้าย่อมต้องดูแลนางให้ดี...แทนบิดามารดาของนาง”  ประโยคนี้เทพโอสถไม่ได้ยินแล้ว เพราะเขาหายตัวไปก่อนจะได้ฟังมัน  

ซึ่งแท้ที่จริงแล้วนั้นซูเม่ยไม่ได้เป็นดวงจิตที่เทพชะตาซื่อมิ่งเลินเล่อทำมันแตกกระจาย  แต่เขากำลังพยายามรวมรวมดวงจิตที่เปรียบเสมือนหลานของเขาผู้หนึ่งที่แตกสลายจากเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นบนสวรรค์  และเหตุการณ์นั้นก็พรากสหายของเขาผู้หนึ่งไปอย่างมีอาจหวนคืน  มีเพียงเศษเสี้ยวดวงจิตเล็กๆของบุตรสาวของสหายเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่  เขาจึงเวียนวนตามหาเพื่อให้ดวงจิตกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งและสามารถผ่านเคราะห์กรรมหวนกลับคืนสวรรค์ได้ในกาลข้างหน้า

ภายในมิติการทดสอบโอสถนับพันชนิดถูกจัดเรียงบนชั้นโอสถอย่างเรียบร้อย  โดยโอสถที่ซูเม่ยปรุงขึ้นมีทั้งแบบใช้ภายในและภายนอก  การปรุงโอสถครั้งนี้นางได้ใช้อุปกรณ์ในห้องแล็บมาช่วยลดระยะเวลาในการปรุงและเพิ่มประสิทธิภาพของโอสถ ซึ่งไม่นับว่าโกงการทดสอบแต่อย่างใด

โอสถขวดสุดท้ายถูกวางบนชั้นวางถือเป็นการสิ้นสุดการทดสอบ เทพโอสถปรากฏกายขึ้นทันทีหลังจากขวดสุดท้ายถูกวางลงไป

“เจ้าทำเวลาได้ดี” เทพโอสถกล่าวขึ้นและไม่รอการกล่าวตอบจากซูเม่ย วาดมือคราเดียวก็ปรากฏแสงสีขาวโอบล้อมชั้นวางโอสถ โอสถแต่ละชนิดถูกตรวจสอบอย่างรวดเร็ว

“หากโอสถขวดใดไม่ผ่านการทดสอบจะถูกดึงออกจากชั้นวาง  แต่โอสถใดที่ผ่านจะยังคงอยู่เช่นนั้น  หากโอสถที่ผ่านการทดสอบมีมากกว่า  200 ชนิดเจ้าจะกลายเป็นแพทย์โอสถขั้นสูง  มากกว่า  500  ชนิดเป็นปรมาจารย์แพทย์โอสถ  แต่หากมากกว่า 1,000  ชนิดก็เป็นเซียนแพทย์โอสถ ซึ่งเป็นขั้นสูงสุดของมนุษย์แล้ว”

ซูเม่ยฟังอย่างตั้งใจ  ที่แท้แล้วแพทย์โอสถมีมากถึง 5 ขั้น  แต่เพราะไม่เคยมีใครเคยไปถึงขั้นสูงสุดจึงไม่มีใครกล่าวถึง 

‘แค่พันชนิดก็เป็นเซียนแพทย์โอสถแล้วเหรอ ช่างน้อยนิดนัก’ นางได้แต่คิดรำพึงรำพันในใจ  ซึ่งหากเทพโอสถได้ยินคงกระอักเลือดออกมา  แต่เขาง่วนอยู่กับการตรวจสอบจึงไม่ได้ยินความในใจนี้

โอสถยังคงตรวจสอบจนสุดท้าย....ก็มิมีโอสถชนิดใดถูกดึงออกจากชั้นเลย  และ..มีโอสถมากถึง....

“ 3,560  ชนิด!!!!!” เทพโอสถผู้งดงามอ้าปากค้างกับจำนวนโอสถที่มนุษย์ตัวเล็ก และยังเป็นแค่สตรีน้อยนางหนึ่งปรุงขึ้นเท่านั้น

“นะ...นี่ เจ้ายังใช่มนุษย์อยู่หรือไม่!!!!” เทพผู้งดงามหันมามองสตรีที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างน่าหมั่นไส้ด้วยความตกตะลึง

ซูเม่ยมองตาปริบๆอย่างไร้เดียงสา  นางก็แค่ปรุงโอสถที่นางรู้จักและคิดค้นโอสถใหม่ๆขึ้นมาตามความเข้าใจของนางเอง นอกเหนือจากตำราที่ศึกษา

‘ตาเฒ่าซือมิ่งเลี้ยงตัวอันใดกันแน่  ลับลมคมในยิ่งนัก’  เขาหมายมาดในใจว่าต้องสืบสาวเรื่องนี้ให้จงได้

“ท่านเทพโอสถ  ท่านเทพโอสถ”  ซูเม่ยเรียกท่านเทพรูปงามหลายครั้ง เพราะดูเหมือนเขาจะจิตหลุดไปไกลแล้ว

“เสียงดังอันใดของเจ้ากัน  เอาล่ะ...การทดสอบสิ้นสุดลงแล้ว”  เทพโอสถพูดจบ แสงสีทองก็ล้อมรอบกายของซูเม่ย ชุดที่ใส่มาทดสอบกลับแปรเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวล้วนระยิบระยับคล้ายของเทพโอสถอี้เจ๋อหยวน แต่ของนางเป็นชุดแบบสตรี  และมีหยกแขวนแปลกตาปรากฏขึ้นด้วยเช่นกัน

“หยกนี่....”

“หยกเป็นป้ายตำแหน่งแพทย์โอสถของเจ้า.....เซียนแพทย์โอสถ!!!!!”

สิ้นประโยคซูเม่ยคล้ายโดนกระชากอย่างรุนแรง  ลืมตาอีกครั้งก็กลับมายืนอยู่บนแท่นในชั้นที่ 5 ของสำนักแพทย์โอสถกลางอีกครั้ง  นางกวาดตามองไปรอบๆเพื่อปรับสภาวะของตนเองจากการเดินทางออกจากมิติแห่งนั้น

ซูเม่ยที่ยังคงวิงเวียนมึนงงหยิบยาออกมาจากในแขนเสื้อ ก่อนจะตบโอสถบำรุงขั้นสูงเข้าปาก  ลิ้นไม่ทันรับรสโอสถก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว  กำลังวังชาและสติกลับมาสมบูรณ์พร้อมอีกครั้ง

หลัวอี้โจวที่เห็นผู้เข้าทดสอบที่หายไป 1 ชั่วยาม กลับออกมาด้วยชุดใหม่ที่แปลกตาก็ทราบทันทีว่า ตวนมู่ซูเม่ยได้ผ่านการทดสอบเป็นแพทย์โอสถขั้นสูงแล้ว

‘เอ๊ะ!!! มะ..ไม่ใช่ซิ  นั่นมัน...’

อาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ส่องประกาย  หยกแขวนสีขาวมันแพะสลักด้วยอักษร仙 (เซียน) สีทอง 

เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง