บทที่ 19 ข้ามขั้น3

บทที่ 19  ข้ามขั้น3

เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง  เป้ง 

เสียงระฆังบนหอสูงสุดของสำนักแพทย์โอสถกลางดังขึ้น 9  ครั้ง  ทำให้แพทย์โอสถรวมถึงคนงานที่ทำงานในสำนักแพทย์โอสถกลางต่างหยุดมือจากงานทุกสิ่งอย่าง   ทุกคนต่างแหงนหน้ามองไปยังชั้นบนสุดของสำนักแห่งนี้

สัญญาณที่ไม่เคยดังมานับแต่ก่อตั้งสถานที่แห่งนี้  สัญญาณที่เล่าขานกันว่า เมื่อเสียงระฆังจากหอคอยชั้นบนสุดส่งเสียงครบ 9 ครั้งจะปรากฏผู้มากพรสวรรค์สูงสุดของแพทย์โอสถ และจะนำความยิ่งใหญ่มาสู่วงการแพทย์โอสถตราบเท่านาน

“เสียงระฆังจากหอคอย  มันดังเองได้จริงๆ”

“ใช่ๆ  หอระฆังที่ไม่มีทางขึ้น  ระฆังที่ไม่มีไม้ใดตีดัง  มันดังขึ้นแล้ว”

“แปลว่า ท่านผู้นั้น...เซียนแพทย์โอสถปรากฏตัวที่นี่แล้ว”

เสียงเซ็งแซ่จากคนของสำนักโอสถกลางที่ทั้งตื่นตระหนก และตื่นเต้นในคราวเดียวกันเรียกความสนใจจากผู้คนจำนวนไม่น้อย  และข่าวการปรากฏตัวของเซียนแพทย์โอสถก็กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว  คนของตระกูลตวนมู่ที่รอฟังข่าวจากคุณหนูใหญ่ก็พลอยได้รับข่าวนี้เช่นกัน

ตอนนี้หน้าสำนักโอสถกลางเต็มไปด้วยผู้คนที่รอยลโฉมหน้าของเซียนแพทย์ที่คาดว่าอยู่ในสำนักโอสถกลางยังไม่ออกมา 

คนทั้งสองในชั้นที่ 5 ไม่ทราบว่าชั้นล่างและข้างนอกสำนักโอสถเป็นเช่นไร ตัวซูเม่ยเองก็ไม่ทราบความหมายของเสียงระฆังที่ดังขึ้นก็ไม่ได้สนใจอันใดมาก  แต่ท่านปรมาจารย์หลัวอี้โจวกลับไม่เป็นเช่นนั้น 

เขาได้รับมอบหมายจากปรมาจารย์แต่ละรุ่นให้รอคอยการมาถึงของเซียนแพทย์โอสถ  หากรุ่นใดได้พบกับท่าน จงรับใช้ท่านผู้นั้นโดยไร้ข้อกังขา นำพาความเจริญก้าวหน้าสู่แพทย์โอสถให้ถึงจุดสูงสุด

“คารวะท่านเซียนแพทย์โอสถ  ปรมาจารย์แพทย์รุ่นที่ 6 ยินดีรับใช้”  หลัวอี้โจวไม่ถือความอาวุโส  ที่นี่นับกันตามความสามารถ  ผู้ที่มีขั้นต่ำกว่าต้องเคารพคนที่มีขั้นสูงกว่า

“ท่านปรมาจารย์หลัวอี้โจวอย่าได้ทำเช่นนั้น  ตัวข้าอายุเพียงน้อยนิดไม่กล้ารับการคารวะจากท่าน  ได้โปรดเห็นข้าเป็นเพียงบุตรหลานของท่านเถิดเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยที่อยู่ในสังคมที่เคารพนับถือตามวัยวุฒิจึงรู้สึกไม่ดียามมีผู้สูงวัยกว่ามาคำนับนบนอบผู้วัยเยาว์เช่นนี้   จึงปราดเข้าประคองท่านปรมาจารย์แพทย์ทันที

“มิได้ขอรับ  สำนักโอสถกลางมีข้อปฏิบัติมากมาย แต่มีข้อหนึ่งที่ไม่อาจละเลยก็คือ...หากวันใดเซียนแพทย์โอสถปรากฏตัวขึ้นต้องนับถือท่านประหนึ่งอาจารย์ที่สั่งสอนวิชา”  หลัวอี้โจวท่องจำไว้อย่างขึ้นใจนับตั้งแต่วันที่กราบอาจารย์เข้าเรียนแพทย์โอสถของสำนักแพทย์โอสถกลาง

ซูเม่ยจนใจจะขัดขวางได้แต่ปล่อยให้ท่านปรมาจารย์ได้ทำตามเจตจำนงของตนเองตามที่เคยได้สั่งสอนฝากฝังมาหลายต่อหลายรุ่น

หลังจากเดินมาจากชั้นที่ 5  ซูเม่ยก็พบแพทย์โอสถแต่ละขั้นมากมายที่กำลังเฝ้ารอการมาถึงของเซียนแพทย์โอสถ ซึ่งนางได้ทราบความหมายของเสียงระฆังจากท่านปรมาจารย์แพทย์หลัวอี้โจวแล้วก็พบว่านางไม่อาจปกปิดตัวตนจากผู้คนของสำนักแพทย์โอสถกลางได้  แต่สำหรับบุคคลภายนอกนางยังขอเป็นเซียนแพทย์ลึกลับ และรับเพียงตำแหน่งแพทย์โอสถขั้นสูงเท่านั้น

เมื่อได้รับสัญญาณจากท่านปรมาจารย์แพทย์โอสถ  สำนักแพทย์โอสถกลางจึงปิดประตูไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าทันที  ทุกคนรวมตัวกันที่โถงกลางในชั้นที่ 1  อย่างเงียบสงบ แต่สายตาก็จดจ้องไปยังบันไดที่ทอดยาวไปแต่ละชั้นอย่างรอคอย 

‘รอคอยบุคคลตามคำกล่าวของบรรพจารย์ที่ปลูกฝังมาหลายร้อยปีส่งต่อรุ่นสู่รุ่น’

ซูเม่ยในอาภรณ์สีขาวราวกับเปล่งแสงสว่างในตัวเอง เยื้องย่างลงมาปรากฏกายต่อหน้าทุกคน  พาให้ทุกคนลมหายใจสะดุด  ทั้งรูปโฉมที่เปิดเผยไร้ผ้าปิดบังใบหน้า  ทั้งความเยาว์วัย  ทั้งความเป็นอิสตรี ทุกอย่างในตัวนางคล้ายจะเป็นเทพธิดาบนสรวงสวรรค์มากกว่าจะเป็นเซียนแพทย์ในความคิดของทุกคน แต่ป้ายหยกบนกายของนางไม่อาจเป็นอื่น

“คารวะ ท่านเซียนแพทย์โอสถขอรับ/เจ้าค่ะ”

“ทุกท่านอย่าได้มากพิธีเช่นนี้เลย  ตัวข้าเป็นเพียงสตรีวัย 16 ปีเท่านั้น  แม้มีความรู้สามารถผ่านการทดสอบ  แต่การเรียนรู้ไม่มีทางสิ้นสุดยังมีสิ่งต่างๆมากมายให้ต้องขวนขวาย  เป้าหมายสูงสุดของการเป็นแพทย์โอสถ ไม่ใช่แค่การเป็นเซียนแพทย์โอสถ  แต่เป็นการปรุงโอสถและใช้โอสถนั้นช่วยเหลือสรรพชีวิตให้พ้นจากความเจ็บป่วยให้ได้มากที่สุด  นั่นถึงจะเป็นจุดสูงสุดของการเป็นแพทย์โอสถที่แท้จริง”

สิ้นคำกล่าวของซูเม่ยทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ  ถ้อยคำนั้นตราตรึงลงในใจของทุกคน บางคนถึงกับจำถ้อยคำนี้ไปคัดลอกเพื่อเป็นปณิธานของตนเองในการเรียนรู้

“เซียนแพทย์โอสถ สั่งสอนได้ถูกต้อง”  ปรมาจารย์หลัวอี้โจวแอบปาดน้ำตาแห่งความยินดีที่ได้ยินคำกล่าวเช่นนี้  ซึ่งเป็นคำกล่าวเดียวกันกับปรามาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักแพทย์โอสถกลางรุ่นแรกได้บันทึกไว้

“โอสถที่ข้าปรุงขึ้นในชั้นที่ 5  จะมอบให้สำนักแพทย์โอสถกลางทั้งหมด เพื่อใช้ในการศึกษาเรียนรู้  และตำราที่ข้าคัดลอก และเขียนขึ้นก็จะมอบให้ทางสำนักเอาไว้ศึกษาเช่นกัน”

“ท่านเซียนแพทย์โอสถ  ตำราการปรุงโอสถส่วนใหญ่มักถ่ายทอดให้ลูกหลานหรือลูกศิษย์เท่านั้น หากมอบให้ทางสำนัก เกรงว่า...” แพทย์โอสถขั้นสูงชราผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

“ข้าเข้าใจในสิ่งที่ผู้อาวุโสจะกล่าว  แต่หากมัวหวงวิชาหวงความรู้   ชีวิตอีกหลายชีวิตที่ไม่อาจรั้งรอการรักษาจากแพทย์โอสถที่มีเพียงหยิบมือเล่าจะทำเช่นไร มิสู้ให้ความรู้สร้างแพทย์โอสถให้ได้มากที่สุด  เพื่อให้ทุกชีวิตได้เข้าถึงการรักษาอย่างทันท่วงที ท่านว่าดีกว่าหรือไม่เจ้าคะ”

“เป็นข้าที่คิดน้อยไป  เซียนแพทย์โอสถความคิดกว้างไกล” ชายชรา รวมทั้งแพทย์โอสถทั้งหมดต่างนับถือเซียนแพทย์อายุน้อยท่านนี้มากขึ้นจากทัศนคติที่ดีและตรงกับคำกล่าวของบรรพจารย์ที่ว่า....

‘การแพทย์โอสถจะรุ่งเรืองถึงขีดสุดเมื่อพบเซียนแพทย์โอสถ’

“ตัวข้านามว่า ตวนมู่ซูเม่ย  อาศัยที่เมืองหยางแคว้นซ่ง  ตระกูลตวนมู่เป็นเจ้าของหอโอสถเฟิ่งหวง  หากทางสำนักแพทย์โอสถกลางมีสิ่งใดต้องการให้ช่วยเหลือสามารถแจ้งได้ทุกเมื่อ ข้ายินดีช่วยเท่าที่ข้าจะสามารถทำได้”