บทที่ 19  ข้ามขั้น1

บทที่ 19  ข้ามขั้น1

ซูเม่ยยังคงเดินขึ้นไปอีกชั้นแต่คราวนี้ไม่มีสายตาคอยสอดส่องอีกแล้ว  มีเพียงแพทย์โอสถขั้นสูงเท่านั้นที่มองมาด้วยความชื่นชม ส่วนผู้เข้าสอบคนอื่นๆได้ถูกนำตัวกลับลงสู่ชั้นที่หนึ่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ผู้อาวุโสในชุดขาวขลิบทองเดินนำหน้าซูเม่ยขึ้นไปสู่ชั้นที่ห้าโดยไม่มีแแพทย์โอสถขั้นสูงคนใดติดตามขึ้นไปแม้แต่คนเดียว  เพราะการทดสอบในชั้นนี้มีเพียงปรมาจารย์โอสถเท่านั้นที่ดำเนินการทดสอบ  ซึ่งแพทย์โอสถขั้นสูงที่ผ่านการทดสอบมาแล้วย่อมรู้ดีว่าในชั้นที่ห้ามีสิ่งใดรออยู่

ชั้นที่ห้าห้องทดสอบแพทย์โอสถขั้นสูง

เมื่อเดินข้ามาในห้อง ซูเม่ยพบห้องที่โล่งกว้างมีเพียงแท่นบางอย่างบริเวณกลางห้องเท่านั้น  ผู้อาวุโสเมื่อเห็นซูเม่ยแปลกใจก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"แม่หนูคงสงสัยกระมัง ว่าจะทดสอบอย่างไรเมื่อไม่มีอันใดในห้องนี้นอกจาก...แท่นกลมๆตรงนั้น"  หลัวอี้โจว ไม่รอให้ซูเม่ยได้สงสัยนานก็เอ่ยประโยคที่ตรงกับใจของนาง พร้อมกับชี้ไปยังแท่นหินกลางห้องทรงกระบอกขนาดสองคนโอบ

"เจ้าค่ะ"

"ข้าคงต้องแนะนำตัวก่อน  ข้าหลัวอี้โจวปรมาจารย์แพทย์โอสถจากแคว้นโจว  ตัวข้าไม่ใช่ผู้ให้แบบทดสอบ  ไม่ใช่ผู้ให้คะแนน  และไม่ใช่ผู้ตัดสิน  ข้าเป็นเพียงผู้นำทางเท่านั้น" หลัวอี้โจวพูดสิ่งที่ควรพูด แม้จะไม่ทำให้ทุกอย่างกระจ่าง และซูเม่ยเองก็ยังคงไม่ได้คำตอบใดๆ  จนผู้อาวุโสพานางไปยังแท่นประหลาดนั่น และผายมือให้นางเดินขึ้นไป

ซูเม่ยเดินขึ้นไปยืนบนแท่น เบื้องหน้าคือหินทรงกระบอกขนาดใหญ่ ด้านบนของมันมีลูกแก้วขนาดมือโอบใสๆหนึ่งลูก   นางจึงค่อยๆใช้มือแตะลูกแก้วนั้นเบาๆ ก่อนจะปรากฏแสงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณจนนางต้องหลับตาลงอย่างรวดเร็ว

แพขนตาหนาค่อยๆเปิดขึ้นอีกครั้ง  ดวงตากลมโตกระพริบตาเบาๆเพื่อปรับแสง ภาพเบื้องหน้าที่อยู่ในครรลองสายตาของซูเม่ย  ทำให้นางค่อนข้างประหลาดใจ

'ไหนท่านเทพชะตาซือมิ่งบอกว่า โลกใบนี้ไม่มีพวกพลังวิเศษนอกจากมิติของนางไง  นี่มันลูกแก้วมิติชัดๆ'  ซูเม่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ในสถานที่ที่คล้ายจะเป็นมิติ แต่แตกต่างจากมิติของนาง เพราะที่นี่มีเพียงห้องๆหนึ่งที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์การปรุงโอสถ และวัตถุดิบทางยาเท่านั้น

"ยินดีต้อนรับแพทย์โอสถขั้นกลาง"  เสียงแหบพร่า คล้ายเสียงชายชราดังขึ้นจากมุมห้องก่อนจะปรากฏร่างชายหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวบริสุทธิ์ แต่เสียงกลับไม่เข้ากับรูปลักษณ์ของเขายิ่งนัก

"คารวะ ผู้อาวุโสเจ้าค่ะ"  ซูเม่ยโน้มกายคำนับชายหนุ่มผู้ไม่ธรรมดาเบื้องหน้าที่อาศัยอยู่ในมิติแห่งนี้

"อ่าาาา  เป็นเช่นที่ซือมิ่งว่าจริงๆ เจ้าเหมาะสมกว่าผู้ใด” เสียงที่ไม่เข้ากับรูปลักษณ์ภายนอกยังคงเอื้อนเอ่ยขณะพิจารณาสตรีที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา

“ซือมิ่ง  เทพซือมิ่ง  ท่านเทพชะตาผู้นั้นนะหรือเจ้าคะ”  ซูเม่ยเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหูก็พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาคล้ายไม่มั่นใจนักกับคำถามของตนเอง

“เป็นคนผู้นั้นนั่นแหละ  สหายข้ามีไม่มากนักหรอก” บุรุษหน้าตางดงามเกินสตรียังคงมองตรงมาที่นางและกล่าวอย่างรื่นเริง

“อย่างนั้น..ท่านก็เป็น.....”  ซูเม่ยมองหน้าอันงดงามนั่นอย่างตกตะลึง แม้คิดอยู่แล้วก็ตามว่าบุคคลนี้น่าจะไม่ใช่มนุษย์เดินดินอย่างแน่นอน

“ฮ่า ฮ่าๆๆๆ เจ้าทำหน้าตาอันใดกัน  ไม่ใช่รู้ตั้งแต่แรกแล้วหรอกหรือ” สหายของท่านเทพชะตาอดหัวเราะหน้าตาพิลึกกึกกือนั้นไม่ได้  จึงปล่อยออกมาเสียเต็มที่อย่างห้ามไม่อยู่ ส่วนมือก็ยกขึ้นปาดน้ำตาที่หางตา

“...” ซูเม่ยจ้องเขม็งเมื่อเห็นอากัปกิริยาขำอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ของท่านเทพปริศนาองค์นี้

“เอาล่ะๆๆ  ตัวข้าเป็นเทพโอสถนามว่า  อี้เจ๋อเหยียน” เทพหนุ่มวางท่าสำรวมอีกครั้งก่อนจะพูดแนะนำตัวเอง

“คารวะ ท่านเทพโอสถ” ซูเม่ยเมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก  คนกันเองทั้งนั้น  เจ้าก็เป็นเหมือนลูกหลานของเทพชะตา ข้าเป็นสหายย่อมมิต่างกัน” เทพโอสถปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ

ซูเม่ยยังสนทนากับเทพโอสถมากมาย โดยเฉพาะแอบนินทาเทพชะตาซือมิ่งที่ตอนนี้คงจะสำลักลมหายใจบนสวรรค์ไม่หยุดแล้ว  นางไม่รู้เลยว่าภายนอกผ่านไปนานเท่าไหร่แต่ภายในผ่านไปราว 2 ชั่วยามแล้ว 

“โอ้วโย่ว  เจ้าใช่เข้ามาทดสอบแพทย์โอสถใช่หรือไม่”  จู่ๆท่านเทพโอสถก็เหมือนนึกขึ้นได้ของการมาของซูเม่ยในครั้งนี้

“เจ้าค่ะ” ซูเม่ยที่นั่งคุยเรื่องราวต่างๆกับท่านเทพโอสถตอบรับ  และขอบคุณสวรรค์ที่ให้เทพองค์นี้นึกขึ้นได้เสียทีว่านางมาทำอันใดที่นี่

“ข้าก็ลืมไป  แก่จนเลอะเลือนคล้ายเจ้าซือมิ่งไปทุกทีแล้ว”  เทพโอสถเมื่อนึกขึ้นได้แต่ก็มิวายพูดแขวะถึงสหายรัก

การทดสอบครั้งนี้นับว่าสิ้นเปลืองพลังงานของผู้ทดสอบยิ่งนัก  เพราะการทดสอบมีเพียงอย่างเดียวคือการปรุงโอสถ   ซึ่งผู้เข้าทดสอบต้องปรุงโอสถทุกชนิดที่ตนเองรู้จักและโอสถต้องมีความบริสุทธิ์ผ่านเกณฑ์ของท่านเทพโอสถด้วย คือความบริสุทธิ์ต้องมากกว่า 6 ส่วน  ระยะเวลาการทดสอบนั้นมีไม่จำกัด 

ในมิติของเทพโอสถอี้เจ๋อเหยียน  มีร่างบางของสตรีเคลื่อนไหวอยู่ในห้องปรุงโอสถ มือบางขยับหยิบสมุนไพรอย่างชำนาญปรุงโอสถออกมามากมายหลายชนิด  ซูเม่ยไม่รู้เวลาวันเดือนปี รู้แต่ว่านางต้องปรุงโอสถที่มีในหัวให้หมดสิ้นทุกชนิดให้ได้  นางไม่กินไม่ดื่มไม่รู้สึกหิวไม่ต้องการพักผ่อนอาจจะเป็นเพราะภายในมิติเสมือนเวลาหยุดนิ่งสิ่งต่างๆจึงไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายนางแม้แต่น้อย