บทที่ 21  ความจริง1

บทที่ 21  ความจริง1

ทางด้านชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงที่ส่งคนแฝงตัวเข้าสู่ตระกูลตวนมู่ก็ทราบความเคลื่อนไหวของคนในจวนแม้ไม่รู้เบื้องลึกในบางเรื่องมากนัก แต่หากเป็นเรื่องใครมาใครไป โดยเฉพาะเรื่องของคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยที่ได้รับความสนใจจากชินอ๋องเป็นพิเศษ คนที่แฝงตัวเข้ามาจึงรายงานเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูใหญ่ผู้นั้น

“ข่าวจากจวนตระกูลตวนมู่ครานี้มี 2 ฉบับพะยะค่ะ” เฟยฉีนำสารเข้ามาส่งในห้องทรงงานของเจ้านายหนุ่มทันทีที่ได้รับสารนี้มา  เพราะเรื่องเกี่ยวกับสตรีตระกูลตวนมู่มักสำคัญสำหรับนายเหนือหัวของเขาเสมอ

“ว่ามา” ชินอ๋องหนุ่มเงยหน้าจากกองเอกสาร และให้ลูกน้องคนสนิทกล่าวรายงาน

“คุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ย อะ..เอ่อ” เฟยฉีเมื่อกวาดสายตาอ่านสารฉบับแรกนั้นถึงกับพูดไม่ออกหาเสียงตนเองไม่เจอ

“อ้ำอึ้งอันใด รีบกล่าวมา!!!” ชินอ๋องที่รอฟังอยู่ร้อนรนจนแทบจะนั่งไม่ติดตะคอกเสียงใส่ลูกน้องคนสนิทให้รีบกล่าวข้อความในสารนั้นออกมา

“นางคลอดเอ่อ..บุตรฝาแฝดพะยะค่ะ” เฟยฉีกลั้นใจตอบออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวแรงพิโรธของเจ้านายหนุ่มเหลือเกิน

“....” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหรี่ลง  ความนิ่งเงียบทำให้เฟยฉีไม่อาจเดาอารมณ์ของเจ้านายของตนเองได้แล้ว   ชินอ๋องหนุ่มในใจรู้สึกไม่ยินยอม หวงแหน จนอธิบายไม่ถูก มันอึดอัดไปหมดจนในอกแทบจะระเบิดออกมา

‘บุตรฝาแฝดเช่นนั้นหรือ แล้วสามีของนางเล่า จะใช่...หรือไม่’

ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมีความสงสัยในตัวสตรีผู้นี้เต็มไปหมด นับตั้งแต่พบหน้านางที่เมืองหยางในร้านน้ำชา  นางช่างคล้ายคลึงกับสตรีที่เขาล่วงเกินด้วยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่เมืองเจียงโดยเฉพาะแววตาเหมือนราวกับเป็นคนเดียวกัน  แม้ยามฟื้นตื่นขึ้นมาองครักษ์คนสนิทของเขาจะบอกว่า....สตรีคณิกาผู้นั้นร้องไห้จนหมดสติแต่เมื่อตรวจดูกลับพบว่านางสิ้นใจไปแล้ว  เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อกลับไปค้นหาศพของนางที่ถูกนำไปทิ้งในป่า  แต่แล้วก็ไม่เจอศพของนาง  ร่างของนางหายไปพบเพียงร่องรอยที่บ่งบอกว่านางนั้นยังไม่ตายอย่างแน่นอน

แม้องครักษ์ทั้งสี่ของเขาจะเคยได้เห็นโฉมหน้าของคณิกาผู้นั้น  แต่เมื่อเทียบกับคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยซึ่งมี ความคล้ายคลึงกันอยู่มากแต่ก็ไม่อาจเทียบกันได้  หญิงคณิกาที่เดิมทีเป็นเพียงสาวชาวบ้านกับคุณหนูตระกูลร่ำรวยย่อมมีความแตกต่าง แต่ใจของเขากลับปักใจเชื่อว่านาง...เป็นคนเดียวกัน

“ท่านอ๋อง  เฟยหรงกับเฟยอวี่ขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ” เฟยฉีรู้สึกว่าเขารอดแล้ว  เฟยหรงสหายรักมารับช่วงต่อจากเขาเถิด เขารับแรงกดดันไม่ไหวแล้ว วันนี้เจ้าเฟยเทียนรอดตัวไปเพราะต้องตามงานในราชสำนัก

สององครักษ์ที่ไปสืบตัวตนที่แท้จริงของคุณหนูใหญ่ตระกูลตวนมู่ที่เมืองเจียงเกือบ  4 เดือน เมื่อสืบจนกระจ่างแล้วก็เร่งควบม้ากลับมาแทบจะไม่ได้หยุดพักเลย  ม้าถูกเปลี่ยนไปถึง 3 ตัวเพื่อเร่งนำสิ่งที่ทราบมารายงานต่อนายเหนือหัวของตน

“ให้พวกเขาเข้ามา” ชินอ๋องหนิงเฉิงเมื่อรู้ว่าผู้ที่มาเป็นใครก็ละสายตาจากสิ่งที่กำลังเหม่อมอง หมุนกายกลับมารอคอยสององครักษ์ลูกน้องคนสนิท

“พะยะค่ะ” เฟยฉีตอบรับคำสั่ง  ก่อนจะวางสารอีก 1 ฉบับที่ยังไม่ได้อ่าน และเดินออกจากห้องทรงงานไปตามสหายทั้งสองเข้ามา

“กระหม่อมเฟยหรง/กระหม่อมเฟยอวี่ ถวายพระพรท่านอ๋อง”  ทั้งสองเมื่อเข้ามาถึงก็คำนับเคารพชินอ๋องก่อนเป็นอันดับแรก แม้จะมีท่าทีเหนื่อยล้ามากก็ตาม แต่เรื่องสำคัญเช่นนี้มิอาจรั้งรอได้

“ไม่ต้องมากพิธีรีบรายงานมา”  ชินอ๋องหนิงเฉิงปัดมือไม่ต้องทำความเคารพเต็มพิธี  ยามนี้เขาอยากจะทราบเรื่องที่ทั้งสองจะรายงานแก่เขามากกว่า

“แม่นางตวนมู่ซูเม่ย   เดิมที...แซ่จ้าว  จ้าวซูเม่ย อาศัยอยู่หมู่บ้านเจาหนานเมืองเจียง  เมื่อปีก่อนบิดามารดาหายสาบสูญไปกับกองคาระวานสินค้า  ต่อมาไม่กี่เดือนสกุลจ้าวสายหลักก็ขายนางให้นายหน้าคนหนึ่ง..เอ่อ...เป็นนายหน้าของหอนางโลมในตัวเมืองเจียง ” เฟยหรงเริ่มเล่าสิ่งที่สืบมาอย่างละเอียด สลับกับมองสีหน้าที่เริ่มเข้มขึ้น เมื่อแม่นางซูเม่ยถูกขายราวกับไม่ใช่ลูกหลาน แต่ก็...

“บิดาของแม่นางจ้าวซูเม่ยในตอนนั้น แท้จริงแล้วเป็นแค่บุตรบุญธรรมของบ้านสกุลจ้าวเท่านั้น จึงถูกเอารัดเอาเปรียบเรื่อยมา  คราแรกชาวบ้านเล่าว่าคนสกุลจ้าวจะขายทั้งสามพี่น้องไปพร้อมกัน แต่นายหน้าไม่รับเด็กต่ำกว่า 7 หนาว น้องฝาแฝดชายหญิงทั้งสองจึงไม่ถูกขายออกไปด้วย ได้แต่ใช้ชีวิตราวกับทาสในสกุลจ้าวต่อไป  แต่หลังจากนั้นราว 6 เดือน สกุลจ้าวกลับเหลือเพียงลูกสะใภ้และหลานๆเท่านั้น  ตาเฒ่าจ้าว  ยายเฒ่าจ้าว  บุตรชายและเด็กฝาแฝดได้หายตัวไป”

“แล้วจ้าวซูเม่ยได้กลับไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นหรือไม่” ชินอ๋องหนิงเฉิงได้ฟังเรื่องราวก็มีจุดที่น่าสงสัยมากมาย ทั้งเรื่องคนสกุลจ้าวที่จู่ๆหายตัวไป มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนชั่วที่โง่เขลาเช่นพวกนั้นจะไม่ทิ้งร่องรอยใดเลย นอกเสียจาก...พวกมันไม่ได้หายตัวไป

“ไม่มีใครพบเจอนางอีกตั้งแต่ถูกขายออกไป  มันเหมือนจะไม่มีอะไรแปลก  แต่...เมื่อคิดว่าเด็กฝาแฝดชายหญิงที่หายไปกลับอยู่กับพี่สาวที่ถูกขายออกไป  กระหม่อมจึงให้เฟยอวี่สืบจากแหล่งสุดท้ายที่ทิ้งร่างนางคณิกาคนนั้นหาทางเชื่อมโยงกับจ้าวซูเม่ย” เฟยหรงรีบโบ้ยเรื่องสำคัญไปทางสหายที่แยกกันสืบความ

“เฟยอวี่เจ้ารีบรายงานที่สืบมา”  เฟยอวี่ผู้ไม่ทันได้อ้าปากก็ถูกเร่งเร้าจากเจ้านาย  องครักษ์หน้าทะเล้นจึงได้แต่ทำตามคำสั่ง ก่อนที่จะโดนพระบาทของท่านอ๋อง

“เรียนท่านอ๋อง  คราแรกแทบจะไม่สามารถสืบหาได้เลย  แต่ไม่ไกลจากภูเขาลูกนั้นมีหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดชื่อหมู่บ้านตงซาน กระหม่อมจึงลองเสี่ยงเข้าไปสอบถามจากชาวบ้านก็พบว่า...หลายเดือนก่อนมีชาวบ้านพบหญิงสาวหลงป่าจึงได้ส่งนางขึ้นเกวียนวัวกลับบ้านที่หมู่บ้าน...เจาหนาน”

“เป็น....นาง เป็นนางจริงๆ” ชินอ๋องหนิงเฉิงรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมา