บทที่ 21  ความจริง2

บทที่ 21  ความจริง2

“เป็น....นาง เป็นนางจริงๆ” ชินอ๋องหนิงเฉิงรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมา  

“พะยะค่ะ  จ้าวซูเม่ย  หญิงคณิกา  และตวนมู่ซูเม่ย เป็นสตรีคนเดียวกัน  แต่ที่แปลกคือไม่มีใครที่หมู่บ้านเจาหนานเห็นนางไปรับน้องทั้งสองคนเลย  หรือว่า....”  ชินอ๋องหนิงเฉิงเข้าใจที่ลูกน้องต้องการจะบอก คนในบ้านสาบสูญไปในเวลาเดียวกันกับซูเม่ยพาน้องทั้งสองของนางออกมา มีเพียงอย่างเดียวคือนาง...สังหารคนพวกนั้นไปแล้ว แต่จะทำเช่นไร ทำลายหลักฐานเช่นไร เขาไม่สนใจ คนอย่างพวกมันสมควรแล้วที่จะเป็นเช่นนั้น  และหากพวกมันยังไม่ตาย เขานี่แหละจะตามไปสังหารพวกมันเอง

“ส่งคนของเราไปเก็บกวาดให้หมด อย่าให้เหลือหลักฐานสาวไปถึงตัวนาง  แม้จะยังมีหลายอย่างไม่สมเหตุสมผล แต่ในเมื่อเป็นคนๆเดียวกันก็ไม่มีอะไรให้ต้องสืบสาวต่อ หากสามารถเข้าใกล้จนนางไว้ใจเมื่อไหร่เรื่องทุกอย่างอาจจะได้คำตอบ”

“พะยะค่ะ ท่านอ๋อง/พะยะค่ะ ท่านอ๋อง”

“เตรียมคนของเราสัก  10  คน อีก 3 วันเปิ่นหวางจะเดินทางไปเมืองหยาง”  องครักษ์ทั้งหมดแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนตามที่ได้รับคำสั่ง ส่วนชินอ๋องหนิงเฉิงยังคงประทับหลังโต๊ะทรงงานเรียบเรียงเรื่องราวที่รับรู้ และขบคิดหาวิธีเข้าไปในจวนตระกูลตวนมู่ทวงคืนพระชายาและบุตรของเขากลับคืนมา ซึ่งดูเหมือนจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น เพราะยามนี้ตระกูลตวนมู่หยั่งรากจนแข็งแกร่งไม่น้อยแล้ว  หากใช้ไม้แข็งบีบบังคับคงไม่ได้อะไรกลับมาเป็นแน่

สารอีก 1 ฉบับถูกชินอ๋องหนิงเฉิงเปิดอ่าน ใจความนับว่าสำคัญไม่น้อย  

‘หลังจากสืบหาบิดามารดาจนพบ 1 เดือนให้หลังคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยออกจากจวนเดินทางไปสำนักแพทย์โอสถกลางเพื่อร่วมเข้าทดสอบเป็นแพทย์โอสถ ไม่ทราบผลการทดสอบ  และกำลังเดินทางกลับมา   เนื่องจากจวนตระกูลตวนมู่มีแขกสำคัญมาเยือน’

สารทั้งหมดถูกจ่อด้วยไฟเผาทำลายกลายเป็นเถ้าถ่าน  ก่อนชินอ๋องหนิงเฉิงจะหลับตาลง นวดขมับทั้งสองข้าง  เพราะปัญหาครานี้จัดการยากกว่าศัตรูดาหน้ามานับพันนับหมื่นเสียอีก

‘บุตรยังไม่รู้ความนัก  แต่มารดานี่สิ’

จากสำนักแพทย์โอสถกลางสู่เมืองหยางต้องผ่านทางเมืองเจียง ซูเม่ยจึงไม่คิดจะพักค้างแรมที่เมืองนี้เลยจึงใช้เส้นทางแนวชายป่าเป็นส่วนใหญ่   แม้จะไม่ปลอดภัยมากนักแต่นางมั่นใจในฝีมือของกองกำลังของตระกูลตวนมู่ว่าเก่งกาจไม่แพ้เหล่าองครักษ์ของราชวงศ์ อย่าว่าแต่กลุ่มโจรเลยแม้แต่พวกนักฆ่ารับจ้างนางก็หาเกรงกลัวไม่

การเดินทางขากลับนับว่าเร็วกว่าตอนขาไปเพียง 20 วันก็เข้าเขตเมืองหยางแล้ว  ยามนี้ซูเม่ยคิดเพียงใบหน้ากลมของบุตรชายและบุตรสาวที่ห่างกันเกือบ 3  เดือน  ป่านนี้คงกลายเป็นซาลาเปาก้อนกลมๆสามก้อนไปแล้ว

หยู้ด.........

รถม้าคันใหญ่ที่วิ่งอยู่หยุดอย่างกะทันหันทำให้ซูเม่ยที่นั่งอยู่ภายในเสียการทรงตัวเล็กน้อย    แต่ไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด

‘เกิดเรื่องอันใดกัน’  และเหมือนซูเม่ยจะทราบแม้ไม่ได้ไตร่ถาม  เพราะกลิ่นที่ลอยมาตามลมบอกแก่นางแล้ว  กลิ่นคล้ายสนิมเหล็กเป็นอื่นไม่ได้นอกจาก... กลิ่นคาวเลือด

“คุณหนูใหญ่ขอรับ  พบคนบาดเจ็บ  2  คนขอรับ บาดแผลดูฉกรรจ์ไม่น้อย  จากการแต่งกายดูจะมีฐานะไม่ธรรมดา”  หูฮุ่ยหมิ่นที่สั่งหยุดขบวนกระทันหัน หลังจากพบคนบาดเจ็บนอนขวางบนเส้นทางที่มุ่งหน้าเข้าเมืองหยาง  และเบื้องต้นไม่คล้ายแผนหลอกของพวกโจร มีร่องรอยการต่อสู้  ศพชายชุดดำเกลื่อนพื้นนับ 20 คน และคนบาดเจ็บดูมีฐานะสูงศักดิ์

ซูเม่ยได้ยินดังนั้นก็ลงจากรถม้า  ร่างบางแม้เดินทางหลายวันแต่ยามเดินก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้อยู่เสมอ  ใบหน้าเปลือยไร้ผ้าปิดบังเช่นทุกครั้งผิวเรียบเนียนคล้ายผิวเด็กทารก และอ่อนเยาว์ไม่เหมือนคุณแม่ที่เพิ่งผ่านการมีบุตรมาแล้วถึงสามคน

“คนเจ็บอยู่ทางนี้ขอรับคุณหนูใหญ่”  หูฮุ่ยหมิ่นเดินนำหน้านายสาวไปยังหัวขบวนที่มีผู้คุ้มกันมากมายบนหลังม้า  และด้านหน้าสุดของขบวนปรากฏร่างของบุรุษในอาภรณ์เนื้อดีแต่ขาดวิ่นด้วยของมีคม  คนหนึ่งยังมีสติอยู่บ้างแต่ไม่อาจขยับร่างกายได้มากนัก  ส่วนอีกคนหมดสติอยู่ใกล้ๆกัน

“ชะ..ช่วยคุณชายด้วยขอรับ คะ..คุณชายถูก....พะ..พิษ” เมื่อพูดจบก็หมดสติไปด้วยอีกคน

ซูเม่ยเมื่อเห็นผู้บาดเจ็บทั้งสองก็รู้สึกคุ้นหน้าคล้ายเคยเจอที่ไหนมาก่อน  แต่ก็นั่งยองลงจับชีพจร ตรวจดูอาการเบื้องต้น

‘สีเล็บคล้ำม่วง  ริมฝีปากซีดขาว  ดวงตามีเส้นเลือดกระจายไปทั่ว’    คิ้วโก่งเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหยิบยาออกจากมิติแต่ทำทีเสมือนหยิบจากแขนเสื้อ ยาหมื่นพิษพ่ายถูกป้อนเข้าปากของบุรุษที่หมดสติไปก่อนหน้า  ส่วนบุรุษที่เพิ่งหมดสติไปนางก็ป้อนยาให้เช่นกัน เพราะโดนพิษชนิดเดียวกัน

‘พิษแมงมุมเลือด’  พิษชนิดนี้มีเฉพาะทางใต้อย่างแคว้นโจว   แมงมุมเลือดอาศัยในพื้นที่อากาศร้อนมากกว่า 45 องศาเซลเซียส เช่นทะเลทราย 

‘ทำไมพิษชนิดนี้ถึงเดินทางมาแถบแดนเหนือได้กัน  เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องของคนธรรมดาแล้ว’ 

ส่วนบาดแผลจากคมดาบคมกระบี่แม้ฉกรรจ์แต่ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต  ซูเม่ยใช้เส้นไหมเย็บบาดแผลให้ทั้งสองซึ่งมีบาดแผลคนละสองสามแผล  ก่อนจะมอบยาให้เหล่าผู้คุ้มกันจัดการต่อ หากนางทำเองคงไม่เหมาะสมนักและเพื่อไม่ให้เสียเวลาการเดินทาง  นางจึงตัดสินใจพาผู้บาดเจ็บทั้งสองคนขึ้นรถม้าอีกคันที่ยังพอมีที่ว่างกลับเมืองหยางด้วย