บทที่ 20 คนจากแคว้นหนาน3

บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน3

โถงกลางเรือนใหญ่ของจวนตระกูลตวนมู่เป็นห้องรับแขกแบบสมัยใหม่ที่ซูเม่ยเป็นผู้ออกแบบเอง   ซึ่งเป็นห้องรับแขกแบบโซฟา โซฟาสีแดงก่ำแบบกลมขนาดใหญ่ที่จุคนได้เกือบ 20 คนในคราเดียว ตรงกลางมีโต๊ะเตี้ยสำหรับวางของตกแต่ง  โซฟานี้ถูกออกแบบมาให้นั่งสบายเหมาะสำหรับแขกที่เดินทางมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย

ความแปลกตาของห้องรับแขก เรียกความสนใจให้ผู้มาเยือนเป็นอย่างมาก  โดยเฉพาะท่านชายหนานลู่เจ๋อที่นิยมชมชอบสิ่งแปลกใหม่ ถึงกับดวงตาเป็นประกายอย่างถูกใจ จึงได้แต่หมายมาดในใจว่าจะต้องได้สิ่งนี้กลับวังจวิ้นอ๋องให้จงได้

“เชิญท่านชายนั่งพักจิบชาให้คลายความเมื่อยล้าสักครู่เถิดพะยะค่ะ”

“นายท่านลี่หยางพูดธรรมดาเถิด เราอาจจะเป็นคนกันเอง”  แม้ใจของเขาปักใจไปแล้วว่าบุคคลตรงหน้ายามนี้คือน้องชายคนเล็กที่หายไป เพราะใบหน้านี้แววตานี้ช่างเหมือนเหลือเกิน  เพียงแค่ของบางสิ่งที่ช่วยยืนยันตัวตนเท่านั้น

“คนนี้ก็ท่านพ่อ  คนนั้นก็ท่านพ่อ  เฟยเฟยต้องเรียกยังไงดีเจ้าคะ”  หลินเฟยเอ่ยพร้อมกับท่าทางเอียงคอสงสัย ดวงตาแป๋วแหววมองคนโน้นคนนี้ที

“...”  ทุกคนไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรได้แต่เงียบ  จนหนูน้อยต้องรีบลงจากตักแกร่งของบิดา

“พี่รอง พี่สาม  เรียกคนไหนท่านพ่อดีเจ้าคะ” เด็กน้อยวิ่งไปเขย่าแขนของบรรดาพี่ชายพี่สาวที่นางคุ้นเคย

“เรียกคนนั้นท่านพ่อ  คนนี้ท่านอา” ซูเหวินที่พอจะคาดเดาเรื่องราวต่างๆได้จึงเอ่ยตอบน้องสาวคนเล็กทันที ว่าควรเรียกใครอย่างไร

“ก็ได้เจ้าค่ะ  เฟยเฟยไม่สับสนแล้ว”หลินเฟยเมื่อได้คำตอบที่ต้องการก็วิ่งกลับไปปีนขึ้นตักแกร่งที่ปลอดภัยอีกครั้ง  ทุกคนได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะกลัวคำตอบจะกระทบจิตใจเด็กน้อยให้หวนคิดถึงเรื่องราวเลวร้ายอีก

“ท่านลี่หยางพอจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลินเฟยให้ฟังได้หรือไม่ขอรับ ว่าเป็นมายังไงกันแน่หลินเฟยถึงได้มาอยู่ที่นี่” ท่านชายหนานลู่เจ๋อรีบเข้าประเด็นทันที แต่ก็ไม่วายพูดกับชายที่น่าจะเป็นท่านอาเล็กอย่างนอบน้อม

“ฮูหยิน พาซูเจียวกับหลินเฟยไปกินขนมที่สวนมู่ตานก่อนเถิด  ส่วนซูเหวิน...อยู่ก่อน”  ลี่หยางส่งสายตาขออนุญาตจากท่านชายรอง ก่อนจะได้รับการพยักหน้ารับและปล่อยหลินเฟยให้ไปกับฮูหยินเจ้าของจวน

“เจ้าค่ะ ท่านพี่” อู๋เย่วจวนไม่รอช้าจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสอง ก่อนจะเรียกสาวใช้ให้ยกขนมมาให้คุณหนูทั้งสองในสวนมู่ตานซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโถงกลางรับแขกนี้ และยังสามารถมองเห็นกันและกัน  เด็กน้อยทั้งสองไม่งอแงเดินตามไปอย่างง่ายดาย  โดยเฉพาะหลินเฟยที่คราแรกอิดออดไม่ยอมจากตักอบอุ่น แต่พอได้ยินเรื่องขนมก็ปีนลงจากตักบิดาเดินปร๋อตามไปทันที

เมื่อสตรีทั้งสามลับตาไป ซูเหวินก็โดนบิดาเรียกมานั่งใกล้ๆ

“เรื่องของหลินเฟย ตัวข้าไม่อยู่ในเหตุการณ์นั้น  ยามนั้นมีเพียงบุตรสาวบุตรชาย และผู้คุ้มกันไม่กี่คนเท่านั้น คงต้องให้บุคคลเหล่านี้เล่าให้ท่านชายฟังด้วยตนเอง”

และแล้วเรื่องราวในยามนั้นก็ถูกถ่ายทอดโดยหูอันฉี  กัวเหวินชาง  เจียงลู่คง  และซูเหวิน  ที่เล่ารายละเอียดทุกอย่างไม่มีตกหล่น พร้อมทั้งมอบภาพสัญลักษณ์ที่มีบนตัวเหล่านักฆ่าให้แก่ผู้สูงศักดิ์ทั้งสาม  สัญลักษณ์ที่คล้ายจะเป็นหัวเล็กๆของสัตว์ชนิดหนึ่ง

“กลุ่มนักฆ่าหมาป่าเพลิง!!!”

“กลับไปครานี้ คงต้องไปถล่มถ้ำของพวกมันให้สิ้นซากเสียที” ท่านชายหนานลู่เจ๋อขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความกรุ่นโกรธ  หลายปีมานี้เขากับท่านพ่อสืบเกี่ยวกับนักฆ่ากลุ่มนี้มาไม่น้อย  พวกมันคอยลอบกัดคนของวังจวิ้นอ๋องมาโดยตลอด  จนอดคิดไม่ได้ว่าผู้ใดกันที่อยู่เบื้องหลังพวกมันกันแน่

“นี่ขอรับ หยกที่ติดตัวหลินเฟยมา”  ลี่หยางนำหยกแขวนเล็กๆของหลินเฟย ส่งคืนให้กับบิดาที่แท้จริงของนาง

“ขอบคุณพวกท่าน  ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยเหลือเฟยเฟยไว้” ท่านชายรองกำหยกเล็กๆไว้ในมือก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณกับคนของตระกูลตวนมู่

“ท่านพ่อ มิอาจก้มหัวคารวะให้กับทุกท่านได้แต่ข้าทำได้  โปรดรับการคารวะจากครอบครัวของเราด้วยขอรับ”  พูดจบท่านชายหนานลู่เสียนก็ก้มศีรษะคารวะให้กับทางตระกูลตวนมู่ทันที   โดยไม่มีใครได้ทันห้ามปรามการกระทำนี้  ท่านชายรองเองก็รู้สึกภูมิใจในตัวบุตรชายไม่น้อยกับการกระทำในครั้งนี้

เมื่อเรื่องของบุตรสาวคลี่คลายลง ก็มีอีกเรื่องที่สำคัญต่อวังจวิ้นอ๋องเช่นกัน  ท่านชายรองมองหน้านายท่านลี่หยางอย่างเต็มตาอีกครั้ง  ก่อนจะหวนนึกถึงเด็กชายวัย 3 หนาวในตอนนั้นที่เขาคอยอุ้มชู เสียงเล็กๆที่เรียกเขาว่าพี่รองๆ  ยังคงตามติดในห้วงฝันไม่จางหาย จนเมื่อมีเรื่องบุตรสาวหายตัวไป เขาก็ไม่อาจหลับตาลงอีก

“นายท่านลี่หยาง  ขอหยกแขวนหน่อยขอรับ”  หูอันฉีไม่รอช้าเร่งให้นายท่านของเขาหยิบเครื่องยืนยันออกมาให้ท่านชายรองหนานลู่ฉี

หยกสีดำถูกหยิบขึ้นมอบให้หูอันฉี  ก่อนที่เขาจะมอบให้ท่านชายรองอีกทอดหนึ่ง  หยกของเชื้อพระวงศ์ตระกูลหนานถูกสร้างขึ้นมาแบบพิเศษ ตัวหยกจะซ่อนลวดลายบางอย่างไว้เสมอ  ของเชื้อพระวงศ์ที่สืบเชื้อสายโอรสสวรรค์ตัวหยกจะมีลวดลายมังกรซ่อนอยู่ในเนื้อหยก  แต่ของวังจวิ้นอ๋องจะมีลวดลายพยัคฆ์ซ่อนอยู่ 

“ขอเทียนติดไฟให้ข้าหน่อย” ท่านชายรองหนานลู่ฉี ร้องขอสิ่งที่จะใช้พิสูจน์หยกชิ้นนี้ว่าจริงแท้หรือไม่  หูอันฉีหันหลังจากไปเพื่อเตรียมของที่ท่านชายรองต้องการ

หยกสีดำเมื่อต้องแสงเทียนก็ปรากฏลวดลายออกมา  มือที่ถือหยกสั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามไหว  ท่านชายผู้เป็นบุตรชายและหลานชายก็เห็นเช่นเดียวกัน ทุกอย่างไร้ข้อกังขาใด แท้จริงก็ไร้ข้อกังขามาตั้งแต่แรกเห็นหน้า  แต่เพื่อให้มันกระจ่างมากยิ่งขึ้น เพราะเหล่าตาแก่ในราชสำนักนั้นยิ่งกว่าฝูงแร้งกาเสียอีก  วังจวิ้นอ๋องอาจไร้ข้อกังขา  แต่พวกที่คอยขัดแข้งขัดขาย่อมหาเรื่องกัดไม่ยอมปล่อยเป็นแน่

“หนานหยาง  น้องเล็ก...”

“คารวะท่านอาเล็กขอรับ/คารวะท่านอาเล็กขอรับ”