บทที่ 21 ความจริง3

บทที่ 21  ความจริง3

กว่าจะถึงจวนตระกูลตวนมู่ต้องเดินทางอีก  3 วัน  เมื่อมีผู้บาดเจ็บทำให้การเดินทางไม่อาจเร่งรีบป้องกันไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผล  ผ่านไป 1 วันผู้บาดเจ็บก็ฟื้นคืนสติ

“คุณชาย  คุณชาย” ชายที่เหมือนจะเป็นผู้คุ้มกันเอ่ยเรียกเจ้านายของเขา เมื่อเห็นเปลือกตาค่อยๆขยับเปิดขึ้น

“อือ...เจ้าเองหรือ..เฟยเทียน” เจ้านายหนุ่มที่เพิ่งลืมตาได้ก็เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง  ซึ่งบุรุษผู้นั้นคือ  ‘ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง’ นั่นเอง

“เป็นเช่นไรบ้างบาดเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่ขอรับ ” เฟยเทียนที่ครานี้จับฉลากได้ติดตามท่านอ๋องมาแสดงละครบาดเจ็บขวางขบวนเดินทางของคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ย  แต่ดันเกิดเหตุการณ์ลอบฆ่าขึ้นจริงๆ จนสะบักสะบอมทั้งนายทั้งบ่าวโดยไม่ต้องแสดงให้เหนื่อย

“ข้าไม่ได้เจ็บปวดที่ใดแล้ว...เจ้าล่ะ”

“ข้าน้อยปวดตึงๆที่บาดแผลเล็กน้อยขอรับ” เฟยเทียนยอมรับในฝีมือการแพทย์ของว่าที่ชินหวางเฟยยิ่งนัก  บาดแผลฉกรรจ์ของทั้งเขาและท่านอ๋องถูกทำให้ติดกันด้วยเส้นใยบางอย่าง  และที่สำคัญคือไม่ค่อยรู้สึกเจ็บตรงบาดแผลมากมายนัก

ชินอ๋องหนิงเฉิงกวาดสายตาสำรวจก็พบว่า ทั้งตัวเขาและองครักษ์ส่วนตัวอาศัยอยู่บนรถม้าที่บุด้วยผ้าที่นุ่มจนแทบจะไม่รู้สึกว่ารถม้ากำลังวิ่งอยู่

“เป็นรถม้าในขบวนของคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ย   นางเป็นคนช่วยชีวิตคุณชายและข้าน้อยไว้ขอรับ” ทั้งสองมองหน้ากันอย่างรู้ใจกัน  แม้จะผิดแผนในช่วงแรกแต่ก็กลับเข้าที่เข้าทางและดีกว่าเดิม 

ระหว่างที่ขบวนเดินทางหยุดพักซูเม่ยก็มาดูอาการคนเจ็บทั้งสอง   หลังจากที่ได้รับแจ้งจากคนขับรถม้าว่าคนเจ็บที่พามาฟื้นแล้ว

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก 

หูฮุ่ยหมิ่นเป็นผู้เคาะประตูรถม้าส่งสัญญาณให้คนด้านในเปิดประตู ไม่นานนักบานไม้เล็กๆของประตูรถม้าก็เปิดออก

“คุณหนูของเรามาตรวจอาการให้พวกท่านทั้งสอง” 

“เชิญคุณหนูใหญ่ตวนมู่  แค่ก  แค่ก  แค่ก” ชินอ๋องหนิงเฉิงเป็นผู้เอ่ยตอบด้วยเสียงแหบแห้ง จนคล้ายจะดูบาดเจ็บสาหัสสลับกับอาการไอแห้ง  จนเฟยเทียนต้องรินน้ำขิงส่งให้เจ้านายจิบบรรเทาอาการ

ซูเม่ยขึ้นไปบนรถม้าคันใหญ่ที่จุได้ราว 10  คน  เมื่อนางขึ้นไปจึงไม่ได้แออัด  ดวงตากลมโตกวาดสายตาสำรวจบุรุษที่อยู่ในชุดตัวในโปร่งบางแต่เป็นผ้าไหมเนื้อดี  ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมปราบที่คมจนแทบตัดเฉือนเนื้อของนางจนพรุน

‘นี่มันบุรุษที่เจอในโรงน้ำชาเมืองหยางนิ’  ซูเม่ยคิดในใจ แม้ยามนั้นจะเห็นเพียงแววตา  เพราะครึ่งหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากาก  แต่นางมั่นใจว่าเป็นชายผู้นั้น

“ท่านทั้งสองเป็นเช่นไรบ้าง ยังมีอาการตาพร่าและชาตามร่างกายอีกหรือไม่”  ซูเม่ยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักทั้งสอง ตรวจอาการให้ด้วยท่าทีปกติโดยไม่สนใจสายตาคมที่มองนางอย่างลึกซึ้งชวนขนลุก

“ชาแค่บางส่วนเท่านั้น ส่วนตายังมองไม่ค่อยชัดเจนนัก  คงต้องรบกวนแม่นางตวนมู่อีกสักพัก” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงได้ทีก็คิดแผนการยื้อเพื่อขออาศัยไปจนถึงจวนตระกูลตวนมู่

“ชีพจรท่านยังคงสับสน ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องพิษอันใด หากขับพิษออกช้าไปเพียงนิด  ท่านคงไปเยือนน้ำพุเหลืองแล้ว” ซูเม่ยอดตำหนิความไม่ระวังตัวของทั้งสอง หากนางไม่มียาถอนพิษอยู่ที่ตัวเกรงว่าทั้งสองคงไม่ได้มานั่งอยู่ต่อหน้านางเช่นนี้

“ข้าไม่อาจทราบ  แม่นางโปรดชี้แนะ”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเมื่อเห็นแววตาตำหนิจากหญิงสาว ก็อดรู้สึกดีไม่ได้

‘นางห่วงใยเขากระมัง’ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าซูเม่ยกำลังหงุดหงิดที่ต้องล่าช้า ทำให้เวลาที่จะเจอเจ้าก้อนแป้งน้อยต้องเลื่อนออกไปอีก

“พิษแมงมุมเลือด...พวกท่านพอจะรู้จักหรือไม่เล่า” บุรุษทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย  เพราะไม่คิดว่าจะเป็นพิษร้ายแรงเช่นนี้  เพราะอาการแรกเริ่มเพียงอ่อนแรง  ตัดกำลังการต่อสู้  จนทั้งสองคนเร่งสังหารนักฆ่าก่อนจะไร้เรี่ยวแรงหมดสิ้นสติไป

‘พิษจากแดนใต้’ อ๋องหนุ่มและองครักษ์คนสนิทมองหน้ากันอย่างเข้าใจ  ดวงตาทั้งสองเผยความอำมหิตขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไป เป็นอันรู้กันว่าพวกมันที่ทำการใหญ่เช่นนี้ต้องโดนดี

“....” ซูเม่ยที่นั่งอยู่ก็เห็นแววตาสังหารเมื่อครู่แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับนาง  ตราบใดที่นางและคนในตระกูลไม่เดือดร้อน ย่อมไม่คิดจะยื่นเท้าไปให้ใครเหยียบเล่น

“ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิตทั้งคุณชายและตัวข้าเอาไว้  ขอบพระคุณยิ่งนักขอรับ”  เฟยเทียนที่นึกขึ้นได้ว่ายังมีว่าที่ชินหวางเฟยของท่านอ๋องนั่งอยู่ด้วยก็ตีเนียนแสดงละครเป็นข้ารับใช้คุณชายสูงศักดิ์ต่อไป

“ไม่ถือเป็นบุญคุณ  ตัวข้าพอมีความรู้ทางด้านนี้อยู่บ้างจะถือว่าท่านทั้งสองเป็นกรณีศึกษาก็แล้วกัน” ซูเม่ยแสร้งปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำออกมาจนเหล่าหนูลองยาถึงกับคิ้วกระตุก

“...”

“พวกท่านทั้งสองพักผ่อนเถิด ข้าไม่รบกวนแล้ว”  ซูเม่ยลุกขึ้นหันหลังจะลงจากรถม้าแล้วจากไป แต่...

“....”

“อ่อ...ท่านทั้งสองต้องกินยาขับพิษและฝังเข็มร่วมด้วยอีก 7 วัน  หากไม่รังเกียจจวนตระกูลตวนมู่ก็พักเรือนรับแขกที่จวนสักหลายวันเถิด  ส่วนบาดแผลอีกสักครู่ข้าจะให้คนมาเปลี่ยนยาให้พวกท่าน”

ซูเม่ยพูดจบก็ลงจากรถม้าไป  นางพอจะรู้ว่าทั้งสองคนนั้นมีจุดประสงค์บางอย่าง แต่คืออะไรนางยังไม่อาจรู้  หากนางต้องต่อสู้กับนักฆ่าแล้วบาดเจ็บนางคงไม่มานอนรอความตายขวางถนนเป็นแน่  คงต้องจับตาดูว่าพวกเขาต้องการอะไรกันแน่  แต่..นางไม่รู้สึกว่าเป็นจุดประสงค์ร้ายต่อจวนตระกูลตวนมู่  เพราะ...

‘แววตาเขาดูทรงอำนาจ เหมือนคนที่ต้องปกครองผู้คนจำนวนมาก’ ซึ่งแววตาเช่นนี้มีคนไม่กี่จำพวกที่จะมีได้

ไม่ขุนนาง.....ก็เชื้อพระวงศ์