บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี1

บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี1

การเดินทางของซูเม่ยสิ้นสุดลง ขบวนเดินทางหยุดลงหน้าประตูจวนใหญ่ที่บัดนี้มีคนในครอบครัวรออยู่พร้อมหน้าพร้อมตา โดยเฉพาะเจ้าตัวอ้วนกลมทั้งสามที่ถูกท่านตาท่านยายอุ้มมารับมารดาเช่นนางที่หน้าประตูใหญ่ด้วย

ซูเม่ยมองไปยังครอบครัวและคนในจวนตระกูลตวนมู่ที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนด้วยความคิดถึง  ประตูรถม้าอีกคันที่ตามหลังมาก็เปิดออกเช่นกัน บุรุษทั้งสองในรถม้าถูกประคองลงมายืนข้างๆ  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมองไปหน้าประตูจวนที่มีร่างบางของว่าที่ชินหวางเฟยของเขา  และร่างเล็กๆของเด็กอีก....

‘ฝาแฝดสาม!!!!’ สารไม่ครบหรือคนอ่านสารบอกเขาไม่ครบกันแน่ 

‘เฟยฉี!!!!’ ชินอ๋องหนิงเฉิงได้แต่กัดฟันกรอดคาดโทษองครักษ์คนสนิทหนึ่งในสี่คนที่ทำผิดร้ายแรงอย่างยิ่ง

ยามนี้เขาได้แต่มองดู  ไม่อาจเข้าร่วมวงสนทนานั้น แต่อีกไม่นานที่ข้างๆร่างบางของว่าที่ชินหวางเฟยจะต้องเป็นที่ของเขาเท่านั้น  ไหนจะบุตรชายหญิงอ้วนกลมขาวอวบทั้งสามที่ช่างน่าฟัดแก้มย้วยๆนั่นอีก 

เฟยเทียนที่เห็นท่านอ๋องมองภาพครอบครัวนิ่งงันไป  และเสียงกัดฟันกรอดที่ดังมาถึงด้านข้างก็เข้าใจสภาพอารมณ์ของเจ้านายทันที

‘อาการหวงของกำเริบอีกแล้ว’

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะ/ขอรับ คุณหนูใหญ่” 

ทุกคนในจวนตระกูลตวนมู่ต่างต้อนรับเจ้านายสาวอย่างพร้อมเพรียง รวมถึงบิดามารดาและน้องๆของซูเม่ยก็เข้ามาโอบกอดคนที่เพิ่งกลับมาถึงเช่นกัน  โดยเฉพาะเจ้าก้อนแป้งทั้งสามที่ดีดตัวเข้าหามารดาอย่างคิดถึง

“แมะ แมะ แมะ”  เสียงเล็กๆดังขึ้นจากอ้อมแขนของท่านตาท่านยาย  เรียกรอยยิ้มให้กับมารดาของเด็กน้อยจนน้ำตารื้นขึ้นมาคลอขอบตา

“แม่ยังอุ้มตอนนี้ไม่ได้ ตัวแม่ไม่สะอาดรอก่อนนะเด็กดี” ซูเม่ยเอ่ยกับเด็กน้อยทั้งสามที่กำลังโดนขัดใจจนแสดงท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจ  โดยเฉพาะเจ้าตัวแสบหยู่หลงที่ใช้มือทุบอกท่านตาที่ไม่ยอมปล่อยให้เข้าไปหามารดา

“พี่ใหญ่...เฟยเฟยคิดถึงพี่ใหญ่ที่สุดเลย”  หลินเฟยที่ปลีกตัวจากบิดามารับพี่ใหญ่ที่หน้าจวน  ดีใจจนกระโดดเข้ามากอดขาพี่สาวทันที

“เจียวเอ๋อก็คิดถึงมาก” ซูเจียวเองก็ไม่ยอมจับมือพี่สาวแนบแก้มนุ่มนิ่มของตัวเอง

“....” ส่วนซูเหวินได้แต่มองพี่สาวด้วยความคิดถึงเช่นกัน 

“เข้าจวนก่อนเถอะลูก เดินทางมาเหนื่อยๆ”  นายท่านลี่หยางที่เห็นว่าลูกๆคงพูดคุยกันยืดเยื้อไม่ได้เข้าจวนเสียที จึงเอ่ยขัดขึ้น

“เจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่  แล้วก็...น้องรอง น้องสามและน้องเล็ก พี่มีของมาฝากด้วยนะ”  ซูเม่ยตอบรับคำของมารดาก่อนจะหันไปกระซิบบอกน้องชายและน้องสาวทั้งสอง แต่สายตากลับปะทะกับสายตาคมที่กำลังมองนางอยู่

“อ๊ะ...ท่านพ่อท่านแม่ ลูกลืมบอกไปว่ามีแขกมาพักที่จวนเราอีก 2 คน พวกเขาบาดเจ็บเล็กน้อยเจ้าค่ะ” ซูเม่ยเมื่อเห็นสายตาดุนั่นก็นึกขึ้นได้ว่าหลงลืมผู้ใดไป

“ตายจริงลูกคนนี้...แล้วก็เพิ่งมาบอก ปล่อยให้คนเจ็บรอตั้งนานสองนาน”  ฮูหยินอู๋เย่วจวนตีแขนบุตรสาวเบาๆ ที่เสียมารยาทละเลยแขกที่กำลังบาดเจ็บเช่นนี้

“ต้องขออภัยท่านทั้งสองด้วย ไม่ทราบว่า....”  นายท่านลี่หยางจึงหันไปมองบุรุษทั้งสองอย่างเต็มตาก็รู้สึกถึงความไม่ธรรมดาสามัญของคนทั้งสอง  โดยเฉพาะชายหนุ่มที่มีสายตาราวกับพยัคฆ์  ทั้งดุดันที่น่าเกรงขามและด้วยหน้าตาที่จัดว่ารูปงามแตกต่างจากบุรุษในเมืองหยางที่หาคนรูปโฉมเช่นนี้ได้ยากนัก

‘บุรุษผู้นี้ไม่ใจไม่ได้  ซูเม่ยยังเด็กอาจจะถูกล่อลวง’ นายท่านลี่หยางที่ออกอาการหวงบุตรสาวขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อมีบุรุษตามบุตรสาวมาถึงเรือนเช่นนี้

“ข้ามีนามว่า ‘หยางหนิงเฉิง’ นายท่านตวนมู่ลี่หยางและฮูหยินไม่ต้องขออภัย  ข้าเข้าใจเรื่องครอบครัวห่างหายเพิ่งได้พบเจอ” ชินอ๋องเมื่ออยู่ต่อหน้าบิดาของว่าที่ชินหวางเฟยก็เปลี่ยนเป็นบุรุษที่แสนอบอุ่น จนคนสนิทแทบจะตาพลิกขึ้นบน

‘ท่านอ๋องเปลี่ยนไป’ หากฮ่องเต้มาเห็นคงตรัสว่า ‘ตัวปลอม’ เป็นแน่

“และนี่  ‘เฟยเทียน’  คนติดตามสนิทของข้า คงต้องรบกวนตระกูลตวนมู่แล้วสักระยะแล้วขอรับ”

“คุณชายหยางเชิญพักรักษาตัวตามสบายจนกว่าจะหายดีเถิด  จวนตระกูลตวนมู่ยินดีต้อนรับ” ฮูหยินอู๋เย่วจวนเอ่ยอย่างใจกว้างโดยไม่สนใจท่าทีสามีที่เริ่มออกอาการไม่อยากให้มีแขกบุรุษรูปงามในจวน 

“พ่อบ้านใหญ่จาง   เปิดเรือนรับรองแขกฝูหลง (ชบา) ให้คุณชายหยาง”

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

“คุณชายหยางเชิญทางนี้ขอรับ”  ชินอ๋องหนุ่มจำใจต้องเดินแยกไปอีกทางแม้อยากจะแอบดูบุตรชายหญิงทั้งสามของเขาอีกหน่อยก็ตาม  คงต้องติดต่อสายที่แฝงตัวอยู่ที่นี่ให้ทำแผนผังจวนตระกูลตวนมู่มาให้เขาสักฉบับเสียแล้ว

ซูเม่ยเองก็แยกไปกับครอบครัวของนางเนื่องจากมีหลายอย่างที่ต้องพูดคุยเป็นการส่วนตัว   แต่ท่านแม่กลับออกปากไล่นางไปชำระร่างกายเปลี่ยนอาภรณ์เสียใหม่ เพราะเจ้าก้อนแป้งทั้งสามโยเยอยากจะให้มารดาอุ้มเต็มที  นางเองก็สงสารเจ้าก้อนแป้งจึงรีบไปจัดการตัวเองให้เสร็จก่อนจะคุยเรื่องสำคัญมากมาย