บทที่ 24 ลอบทำร้าย3

บทที่ 24   ลอบทำร้าย3

“ท่านต่างหากสมควรออกไป  เพราะท่านไม่ใช่หมอ!!!”  ซูเม่ยพูดจบก็พยักหน้าให้ผู้คุ้มกันที่ติดตามตนมาอย่างลับๆลงมือกันผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปทั้งหมด หลี่ห่าวอู๋และชินอ๋องออกไปแต่โดยดีอย่างเข้าใจ  มีเพียงคุณชายหม่าเท่านั้นที่ยังคงรั้นจนโง่เขลา  สุดท้ายก็โดนลากออกไป

 บัดนี้ในห้องรักษาจึงเหลือเพียงท่านหมอตงหยางกับซูเม่ยเท่านั้น   ซูเม่ยเข้าตรวจดูอาการของท่านเจ้าเมืองที่ยังคงไม่ได้สติ   ก่อนจะเปิดกระเป๋าไม้ที่เต็มไปด้วยเครื่องมือรักษา 

น้ำเกลือถูกหยิบขึ้นมา  ซูเม่ยต่อสายและเจาะเข็มอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางสายตาของหมอตงหยางที่มองวิธีการรักษาที่แปลก และอุปกรณ์ที่ไม่เหมือนใคร แม้แต่ปรมาจารย์แพทย์โอสถก็ไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้

“สิ่งนี้เรียกว่าน้ำเกลือใช้ทดแทนสารอาหารที่ร่างกายสูญเสียไปกับโลหิตจากบาดแผล ช่วยให้ร่างกายฟื้นฟูได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น”  ซูเม่ยอธิบายไปพลางในระหว่างที่ลงมือรักษา 

“เอิ่ม...ข้าเข้าใจแล้ว   ตอนนี้นอกจากโลหิตที่สูญเสียไปมากมาย  ที่เป็นปัญหาคือบาดแผลของท่านเจ้าเมืองที่ลึกถึงอวัยวะภายในส่วนของช่องท้องจนลำไส้ฉีกขาด ส่วนบาดแผลส่วนอื่นๆแม้จะลึกและฉกรรจ์แต่ก็ไม่โดนอวัยวะใด” หมอตงหยางที่ทราบถึงความสามารถของคุณหนูใหญ่ผู้นี้อยู่แล้วเอ่ยบอกอาการคร่าวๆของท่านเจ้าเมืองทันที

“เช่นนั้นคงต้องเย็บลำไส้ตรงช่องท้องเสียก่อน”  ซูเม่ยหยิบยาสลบชนิดรุนแรงออกมา  ก่อนจะจ่อไปที่จมูกของท่านเจ้าเมือง นิ้วเรียวบางจับบริเวณข้อมือของหม่าเนี่ยนเจิน  เมื่อสัญญาณชีพจรคงที่แสดงว่ายาสลบออกฤทธิ์แล้ว

“ท่านหมอตงหยาง  ท่านสามารถมาเป็นผู้ช่วยของข้าได้หรือไม่” 

“ย่อมได้  มีอันใดสั่งมาได้เลย”

ซูเม่ยเปิดช่องท้องก่อนจะลงมือเย็บส่วนที่ฉีกขาดเข้าด้วยกัน  มือบางยังคงทำงานแข่งกับเวลาเพราะการเปิดช่องท้องในห้องที่ไม่ใช่ห้องปลอดเชื้อมักเสี่ยงต่อการติดเชื้อของบาดแผล  นางทำการเย็บบาดแผลอย่างคล่องแคล่ว  จนผิวหนังชั้นนอกสุดถูกเย็บจนปิดสนิทแนบชิดกัน  โดยมีสายตาของท่านหมอตงหยางดูอยู่ตลอดเวลาโดยไม่กระพริบตาและคอยหยิบจับเครื่องมือตามแต่ซูเม่ยจะสั่งให้ทำ   เพราะการรักษาเช่นนี้เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนจึงสนใจเป็นอย่างมาก  

ซูเม่ยลงมือรักษาอย่างรวดเร็ว  น้ำเกลือที่ถูกผสมด้วยน้ำวารีมรกตถูกร่างกายดูดซึมได้โดยตรงจนบาดแผลค่อยๆได้รับการเยียวยาจากภายในจึงยืดระยะเวลาการรักษาให้ยาวนานขึ้น

ซูเม่ยยังคงทำการรักษาบาดแผลในส่วนอื่นๆ  แต่บาดแผลที่หนักที่สุดเป็นบริเวณศีรษะ  ที่ถูกดาบเฉี่ยวจนหนังเปิดออกมาจนน่าหวาดเสียวทั้งที่ไม่โดนอวัยวะสำคัญใด  รอยเย็บที่ประณีตทำให้หมอตงหยางอดทึ่งไม่ได้  ท่านเจ้าเมืองที่ก่อนหน้านี้มีบาดแผลเหวะหวะ  ตอนนี้กลับเหมือนคนที่กำลังนอนหลับเท่านั้น  ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“คุณหนูใหญ่ตวนมู่ ฝีมือการแพทย์ของเจ้าล้ำหน้าไปไกลแล้วไม่แปลกที่จะผ่านถึงระดับสูง  นับถือๆ”

“ท่านหมอตงหยางไม่คิดว่าการรักษาเช่นนี้เป็นการทารุณผู้ป่วยก็ดีมากแล้ว”

“ข้าไม่สนใจหลักการอันใดหรอก แค่ผู้ป่วยหายวิธีล้วนไม่เกี่ยง”

“ข้าดีใจที่ท่านหมอตงหยางคิดเช่นนี้  เพราะคนส่วนใหญ่มักไม่ยอมรับสิ่งที่แปลกใหม่ โดยเฉพาะการรักษาที่ต้องกรีดเนื้อเถือหนัง  ดีไม่ดีจะหาว่าข้าเป็นปีศาจไปเสียอีก”

“มันก็จริง”

ด้านนอกห้องรักษายังคงเคร่งเครียดโดยเฉพาะบุตรชายของท่านเจ้าเมืองที่ยังคงลุกนั่งเดินไปเดินมา  มีเพียงฮูหยินและบุตรสาวที่เพิ่งเดินทางกลับจากไหว้พระบนเขานอกเมืองที่นั่งร่ำไห้เสียใจอยู่กับที่  ฮูหยินหม่าแม้จะไม่มั่นใจในการรักษาของเด็กสาวคราวลูก  แต่ก็ยอมรับการรักษาจากคุณหนูใหญ่ตวนมู่ที่สามีเอ่ยชมให้ฟังบ่อยๆ  และข่าวที่ว่านางเป็นถึงแพทย์โอสถขั้นสูง  พวกนางยิ่งไม่มีสิ่งใดไม่พอใจที่บุคคลระดับนี้มารักษาให้   มีเพียงบุตรชายเท่านั้นที่ดวงตามืดบอดล่วงเกินบุคคลระดับนี้ไป

แอด....

เสียงประตูถูกเปิดออกเรียกสายตาจากทุกคนให้หันไปมอง  สตรีร่างบางเยื้องย่างออกมา แต่แล้วก็มีร่างบุรุษที่เข้ามาบดบังสายตาของนางจนนางเห็นเพียงแผ่นหลัง

“คิดจะทำอะไร!!!!”  เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้นโดยที่ซูเม่ยไม่เห็นเหตุการณ์ใด  เห็นเพียงคุณชายหม่าที่พุ่งเข้ามาเพียงแวบเดียวเท่านั้น  ก่อนที่ชินอ๋องหนุ่มจะพุ่งเข้ามาขวางเอาไว้

“ข้าเพียงจะคุยกับนางเท่านั้น”  คุณชายหม่าเอ่ยเสียงอ่อยเมื่อเห็นท่าทีขึงขังของบุรุษหน้าตายผู้นี้

“อย่าได้เข้ามาเช่นนี้อีก  นางยังคงเป็นสตรีในห้องหอ  มันไม่เหมาะสม” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงกดเสียงต่ำคล้ายข่มขู่ในที  ก่อนจะเปิดทางให้เม่ยเม่ยของเขาแจ้งอาการของท่านเจ้าเมืองหยางหม่าเนี่ยนเจิน

ฮูหยินหม่าเข้ามาปรามบุตรชายให้เงียบปากลง  ก่อนที่ตนเองจะเข้ามาถามไถ่อาการของสามีอย่างเป็นห่วงด้วยการประคองจากบุตรสาว  แม้จะกลัวคำตอบที่ได้รับเพียงใดแต่ก็ยังต้องแข็งใจถามอยู่ดี

“ฮูหยินหม่าไม่ต้องเป็นกังวล  ยามนี้ท่านเจ้าเมืองปลอดภัยดี  วันพรุ่งน่าจะฟื้นมาพูดคุยได้แล้ว” ซูเม่ยที่เห็นอาการกังวลของฮูหยินท่านเจ้าเมืองก็รีบเอ่ยทันที

“จะ...จริงเหรอ  ดียิ่งๆ”  เมื่อได้ฟังคำยืนยันเช่นนั้นคล้ายยกภูเขาออกจากอก  ฮูหยินหม่าถึงกับร่ำไห้อย่างดีใจ

“วันนี้ท่านหมอตงหยางจะอยู่เฝ้าดูอาการ  เพราะท่านเจ้าเมืองอาจจะมีไข้ยามค่ำคืนจากพิษบาดแผล  แต่หากมีอาการผิดปกติใด  สามารถแจ้งข้าได้ตลอดเวลาเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณแม่นาง  โปรดรับการคารวะจากพวกเราด้วย” คุณชายหม่าที่คราแรกเอ่ยไล่นาง  แต่ตอนนี้เหมือนจะเปลี่ยนความคิดจากผลการรักษาที่กระแทกตาเขาอยู่ตอนนี้

“ฮูหยินหม่าอย่าทำเช่นนั้น  ข้ายินดีช่วยเหลือโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน” ครอบครัวตระกูลหม่าที่เตรียมการคารวะถูกห้ามปรามได้ทัน 

“เข้าไปเยี่ยมท่านเจ้าเมืองเถิด  แม้ว่ายังไม่ฟื้นแต่กำลังใจจากคนในครอบครัวก็สำคัญเช่นกันนะเจ้าคะ”   เมื่อได้รับอนุญาต  ครอบครัวตระกูลหม่าก็เข้าไปดูอาการของคนสำคัญของพวกเขา 

เมื่อเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงคล้ายคนนอนหลับ แตกต่างจากตอนที่มาถึง  ทุกคนก็ยอมรับฝีมือในการรักษาของซูเม่ยโดยไม่มีสิ่งใดกังขาอีก