บทที่ 26  กลับเมืองหลวง1

บทที่ 26  กลับเมืองหลวง1

เรือนฝูหลง

 ซูเม่ยยังคงมาตรวจดูอาการของแขกทั้งสองตามปกติ  ซึ่งวันนี้ชีพจรของทั้งสองกลับเป็นปกติ พิษแมงมุมเลือดได้สลายหายไปจนหมดแล้ว  ส่วนบาดแผลก็แห้งสนิทเหลือเพียงร่องรอยเล็กน้อยเท่านั้น

“พิษสลายไปหมดแล้ว  ส่วนบาดแผลทาโอสถในตลับนี้วันละครั้งก่อนนอนก็เพียงพอแล้ว”   ซูเม่ยยื่นตลับโอสถ 2  ตลับให้ทั้งสองคน   ชินอ๋องหนิงเฉิงยื่นมือมารับทั้งสองตลับไว้ด้วยตนเอง ก่อนจะมองหน้าเม่ยเม่ยของเขาให้ชัดเจนอีกครั้งหนึ่ง จดจำภาพของนางไว้ระลึกถึงยามที่คะนึงหานาง   ก่อนที่เขาจะเดินทางกลับเมืองหลวงไปจัดการพวกขุนนางที่กำลังทำเรื่องล้ำเส้นกันเกินไป

“เม่ยเม่ย  พี่คงต้องเดินทางกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้”  ชินอ๋องหนิงเฉิงพูดหย่งเชิงดูท่าทีว่านางมีความรู้สึกต่อเขาบ้างหรือไม่ หากเขาจากไป    ซูเม่ยเมื่อได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ขอให้พี่หนิงเฉิงเดินทางปลอดภัย”  ชินอ๋องหนุ่มสังเกตเห็นท่าทางชะงักไปของนางแม้เพียงเล็กน้อยก็มีความรู้สึกใจชื้นขึ้นมาว่านางคงมีความรู้สึกต่อเขาอยู่บ้าง

เฟยเทียนที่รู้สึกเป็นส่วนเกินจึงค่อยๆถอยห่างออกไป  ปล่อยให้คนทั้งสองได้คุยกันตามลำพัง

“เดินทางคราวนี้พี่คงจะไปหลายเดือน  พี่ขอส่งจดหมายมาหาเจ้าได้บ้างหรือไม่”  ชินอ๋องวางมาดเคร่งขรึมลง  ก่อนจะเพิ่มน้ำเสียงราวกับกำลังออดอ้อนเข้าไปอีกนิด  ตามที่แม่เล้าหงกล่าวแนะนำ

“ คงไม่เหมาะสมนัก  ข้าเป็นเพียงสตรีม่ายและมีบุตรแล้วถึงสามคน  มิใช่สตรีในห้องหอไร้เดียงสาอีกแล้ว”  ซูเม่ยเอ่ยตามตรงเพราะดูแล้วชินอ๋องหนุ่มคงกำลังเกี้ยวนางอยู่เป็นแน่  และยิ่งคนผู้นี้มิใช่บุคคลธรรมดาสามัญ  ยิ่งเป็นไปได้ยากนัก

“พี่ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดไม่เหมาะสม  เจ้าเองก็ยังไม่มีครอบครัว  ส่วนตัวพี่เองก็ยังไม่มีใคร หากจะลอง....”

“ด้วยฐานะของพี่หนิงเฉิง  ข้ายังมองไม่เห็นว่ามันจะเป็นไปได้”  ซูเม่ยย้ำคำว่าฐานะจนบุรุษตรงหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจในคำพูดนี้ และตงิดใจว่าเขาคงเก็บความลับไว้ไม่อยู่เสียแล้ว

‘มิใช่ว่านางทราบแล้วหรือว่าเขาเป็นใคร’ 

“เจ้าคงทราบแล้วกระมัง...ว่าพี่เป็นใคร”  ชินอ๋องหนุ่มโยนหินถามทางไปก่อน  แต่แล้ว...

“แล้วพี่หนิงเฉิงเล่าเป็นใคร  เป็นคุณชายหยางหนิงเฉิง หรือ.....ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง”  ซูเม่ยเปิดประเด็นถามกลับไป  จนชินอ๋องหนุ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมากับน้ำเสียงเย็นๆของนาง   

‘ชิ  โกหกหลอกลวงแต่กลัวจะโดนจับได้  มันน่าโมโหยิ่งนัก’

“พี่...”

“หากยังไม่แน่ใจว่าตนเองเป็นใคร ท่านก็กลับไปทบทวนตนเองดูก่อน” ซูเม่ยพูดจบก็หันหลังจะจากไป  แต่แขนเรียวงามกลับโดนรั้งเอาไว้ด้วยมือหนาของบุรุษที่กำลังทำสิ่งใดไม่ถูก เมื่อเผชิญกับอารมณ์ของสตรีผู้เป็นมารดาของบุตรทั้งสาม

“เดี๋ยวก่อนเม่ยเม่ย  พี่ไม่ได้ตั้งใจจะโกหก”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงพยายามจะอธิบาย  แต่ก็ไม่อาจพูดความจริงได้ทั้งหมด เพราะเกรงว่าหากนางรู้ว่าเขาเป็นบุรุษผู้นั้นคงจะโกรธเกลียดเขาก็ได้  ซึ่งเขายอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด รอเวลาที่นางเปิดใจให้เขาแล้วค่อยสารภาพ  เขาคงจะมีความหวังมากกว่าตอนนี้

“แต่ท่านก็ไม่คิดจะพูดความจริง  ท่านวางแผนที่จะเข้ามาที่จวนตระกูลตวนมู่เพื่ออะไรกันแน่” ซูเม่ยหันมาเผชิญหน้ากับชินอ๋องหนุ่มอีกครั้ง 

“พี่ไม่ได้มีจุดประสงค์ร้าย  เพียงแค่อยากรู้จักกับเจ้าให้มากขึ้นเท่านั้น” ชินอ๋องหนิงเฉิงส่งสายตาเว้าวอนไปให้หญิงสาว  แต่นางกลับสะบัดหน้าหนี

“รู้จักแบบใด  แบบที่ขุนนางพวกนั้นกำลังจะทำงั้นหรือ” 

“เจ้าทราบเรื่องนี้!!!”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงกล่าวขึ้นอย่างตกใจ  สายข่าวของตระกูลตวนมู่ช่างรวดเร็วยิ่งนัก  ตระกูลนี้คงมีความลับมากมายที่ซ่อนอยู่เสียแล้ว

‘นางจะทราบเรื่องที่เมืองเจียงระหว่างเขากับนางด้วยหรือไม่’  ชินอ๋องคิดอย่างกลัดกลุ้มใจ

“หากท่านแตกต่างจากพวกนั้น...ก็พิสูจน์ให้เห็น  มิเช่นนั้นประตูจวนตระกูลตวนมู่คงมิอาจเปิดต้อนรับท่านได้อีก  ไม่ว่าท่านจะเป็นคุณชายหยางหนิงเฉิงหรือ...ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง”  ซูเม่ยเน้นย้ำยศศักดิ์ของบุรุษที่กำลังสนทนากับนางเสียงเข้ม

“ได้  พี่จะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าพี่ไม่ได้เป็นเช่นคนพวกนั้น  แต่มีบางสิ่งที่พี่ยังไม่สามารถบอกกล่าวแก่เจ้าได้”

“ขอให้พระองค์ทำได้อย่างที่ตรัสไว้  หม่อมฉันยังไม่อยากจะลงมือด้วยตนเอง  มิเช่นนั้นราชสำนักคงต้องหาขุนนางใหม่เร็วๆนี้”   ซูเม่ยพูดเสร็จก็ย่อตัวทำความเคารพผู้สูงศักดิ์และหมุนตัวจากไปทันที  ไม่ทันที่ร่างสูงจะได้รั้งนางไว้อีก

ยามเหม่า ( 05.00-07.00 น.) ของวันถัดมาเรือนฝูหลงว่างเปล่ามีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งเท่านั้น  สาวใช้ประจำเรือนจึงนำมันไปมอบให้กับคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยที่มีชื่ออยู่บนหน้าซอง 

“คุณหนูใหญ่  สาวใช้เรือนฝูหลงมาขอพบเจ้าค่ะ”  ชิงชิงสาวใช้คนสนิทเดินเข้ามารายงานซูเม่ยที่กำลังเตรียมมื้อเช้าให้บุตรทั้งสามในห้องครัวเล็กที่เพิ่งสร้างขึ้นไม่นานสำหรับทำอาหารสำหรับเด็กๆ

“ให้นางเข้ามาได้”  ซูเม่ยเอ่ยอนุญาต ขณะที่มือบางยังคงสาละวนอยู่กับการทำอาหาร