บทที่ 26  กลับเมืองหลวง2

บทที่ 26  กลับเมืองหลวง2

“เรียนคุณหนูใหญ่  คุณชายหยางทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้จ่าหน้าซองถึงคุณหนูเจ้าค่ะ”  สาวใช้จากเรือนฝูหลงเข้ามาถึงก็กล่าวรายงานตามหน้าที่ทันที

“เขาไปแล้ว?”  ซูเม่ยมองจดหมายที่อยู่ในมือสาวใช้ก่อนจะเอ่ยคำถามที่นางก็พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

“น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ  ภายในเรือนไม่เหลือสิ่งของของคุณชายแล้ว”

“อืม  วางจดหมายไว้แล้วกลับไปทำหน้าที่เดิมของเจ้า  ส่วนเรือนฝูหลงปิดไว้ดังเดิมค่อยทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้งก็เพียงพอ”

“เจ้าค่ะ” เมื่อเสร็จหน้าที่สาวใช้สาวน้อยก็หมุนตัวยอบกายจากไปทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย

ส่วนซูเม่ยก็หันกลับไปยุ่งกับการทำอาหารให้เจ้าก้อนแป้งโดยไม่ได้สนใจจดหมายฉบับนั้นมากนัก  จนสาวใช้คนสนิทอย่างชิงชิงอดพูดบางอย่างขึ้นมาไม่ได้

“คุณหนูจะไม่เปิดดูจดหมายจริงๆหรือเจ้าคะ” ชิงชิงที่มีใจเอนเอียงไปทางคุณชายหยางที่บางคราอาจจะดูเงียบขรึม แต่ยามอยู่กับเจ้านายสาวกลับอ่อนโยนยิ่งนัก  บุรุษเช่นนี้สาวน้อยสาวใหญ่ตามโรงน้ำชาต่างใฝ่ฝันทั้งนั้น  หากคุณชายหยางจริงใจต่อคุณหนูแล้วละก็...บางทีอาจจะมีข่าวดี  คุณหนูจะได้ไม่มีสถานะแม่ม่ายพ่วงท้ายอย่างตอนนี้

“เปิดเมื่อไหร่ก็ไม่ต่างกัน  ค่อยเปิดก็ได้หรือเจ้าจะอ่านให้ข้าฟังกันเล่าชิงชิง” ซูเม่ยหันมามองสาวใช้ที่โดนล่อลวงด้วยภาพลักษณ์บุรุษรูปงาม และคิดจะขายเจ้านายของตนเอง ก่อนจะหยอกเย้าเล็กน้อย

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ” 

“ในเมื่อไม่กล้าก็มาจัดจานได้แล้ว  ป่านนี้เจ้าก้อนแป้งคงใกล้ตื่นนอนกันแล้ว  หากชักช้าเจ้าหยู่หลงตัวแสบเกิดอาละวาดโมโหหิวขึ้นมาล่ะก็...ยุ่งวุ่นวายน่าดู”

“เจ้าค่ะๆ” ชิงชิงรับกุลีกุจอมาช่วยคุณหนูใหญ่จัดสำรับให้เหล่าคุณหนูคุณชายตัวน้อย  เพราะไม่อาจรับมือกับฤทธิ์เดชยามโมโหหิวของคุณชายน้อยหยู่หลงได้เลย

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน หลังจากส่งเจ้าก้อนแป้งทั้งสามเข้านอน  ซูเม่ยก็หยิบจดหมายที่ตั้งไว้บนโต๊ะเล็กๆข้างตั่งเตียงขึ้นมาและค่อยๆเปิดอย่างช้าๆ  นางไล่สายตาอ่านอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจงแต่แฝงไปด้วยความทรงพลังสมกับเป็นลายมือของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง

‘ถึง เม่ยเม่ย

 เมื่อเจ้าเปิดจดหมายฉบับนี้พี่คงเดินทางจากเมืองหยางไปแล้ว  พี่ขอสารภาพตามตรงว่าพี่คือ ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงจริงๆ  แต่พี่ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้าและตระกูลตวนมู่เลย เดิมทีตอนพบกันคราแรกที่โรงน้ำชาพี่ก็เริ่มสนใจเจ้าแล้ว  เมื่อนานเข้าได้รับรู้เรื่องราวต่างๆของเจ้า  พี่ก็ยิ่งรู้สึกชอบเจ้าเข้าจริงๆ  และเมื่อได้มาสัมผัสกับชีวิตของเจ้าพี่ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าความรู้สึกนี้มันคือ...ความรัก  แม้พี่จะมีบางอย่างที่ไม่อาจจะสารภาพกับเจ้าได้ในตอนนี้  แต่ทุกอย่างที่ทำพี่ทำเพื่อเจ้ากับบุตรทั้งสามคน  จากกันคราวนี้พี่จะสะสางปัญหาที่กำลังจะมาถึงตัวเจ้า และจะส่งจดหมายมาบ่อยๆ  แม้เจ้าจะไม่ตอบกลับก็ตาม  ไม่ต้องเป็นห่วง   

                                                                                                                        โอวหยางหนิงเฉิง’

“ใครเขาจะห่วงท่านกัน”  ซูเม่ยพับจดหมายอย่างกระแทกกระทั้นก่อนจะโยนใส่ลิ้นชักที่โต๊ะข้างเตียงและล้มตัวลงนอนตามอารมณ์ที่คุกรุ่น โดยที่ไม่รู้ตัวว่าบุรุษผู้นั้นกำลังมีอิทธิพลกับความรู้สึกของตัวเอง

ทางด้านชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงก็จากไปด้วยอารมณ์ไม่คงที่นักทั้งอาลัยอาวรณ์  กังวลใจ  และหวาดหวั่นกับความไม่พอใจที่เม่ยเม่ยมีต่อเขา ก่อนจากมานอกจากจดหมายฉบับนั้นเขายังแอบเข้าไปลาบุตรทั้งสามคนด้วย  กว่าเขาจะกลับมาเมืองหยางอีกก็ไม่รู้ว่าจะนานเพียงใด 

“ท่านอ๋องพะยะค่ะ  ด้านหน้ามีขบวนส่งสินค้าของตระกูลจิน”  เฟยฉีที่ออกสำรวจรอบๆระหว่างหยุดพักค้างแรมกลางป่าซึ่งเป็นเส้นทางหลักไปเมืองหลวง

“ไปสืบมาว่าพวกมันขนอะไร”  ชินอ๋องหนุ่มกลับมาเคร่งขรึมดังเดิม 

“พะยะค่ะ”

“เฟยอวี่ไปกับเฟยฉี  อย่าเข้าไปใกล้มาก”  ชินอ๋องหนิงเฉิงให้องครักษ์สนิทอีกคนตามไปด้วย  แต่ก็กำชับให้ระวังตัว  เพราะตอนนี้พวกเขามีคนจำนวนน้อยไม่อาจปะทะได้โดยตรง 

1 เค่อต่อมา  เฟยอวี่และเฟยฉีก็กลับมา  ทั้งสองเข้าเฝ้านายเหนือหัวของตนทันทีที่สืบได้ความมาแล้ว  เฟยอวี่เป็นผู้ที่ก้าวออกมาข้างหน้าและคารวะก่อนจะรายงานตามที่ได้สืบมา

“เรียนท่านอ๋อง   พวกมันขนอัญมณีมาจากแคว้นหวงพะยะค่ะ”

“แคว้นหวงอย่างนั้นหรือ...น่าแปลกยิ่งนัก เดิมทีสินค้าอัญมณีเป็นสินค้าควบคุมจะถูกขายให้ต่างแคว้นผ่านทางราชสำนักเท่านั้น ”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด

“ใช่พะยะค่ะ  เป็นกรมการค้าระหว่างแคว้นจะเป็นผู้ขายให้กับพ่อค้าในแคว้นอีกทอดหนึ่ง”  เฟยฉี

“เช่นนั้น พวกมันลอบค้าขายกันเองหรือทางแคว้นหวงรู้เห็นเป็นใจด้วย” เฟยเทียนที่กำลังรินน้ำชาให้ผู้เป็นนายก็วิเคราะห์ออกมา

“หากเป็นอย่างแรกคงดี  แต่ถ้าเป็นอย่างหลังเกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเองใช่จะไม่คิดในทางร้ายที่สุด  หากเป็นแคว้นหวงคิดคดเสียเองลอบขายอัญมณีพวกนี้แลกเปลี่ยนกับบางอย่างจากพวกขุนนางกังฉินเกรงว่าสงครามคงจะเกิดในไม่ช้านี้

“เป็นไปได้หรือไม่พะยะค่ะ ที่พวกมันจ้องจะเอาข้อมูลอาวุธที่ทางตระกูลตวนมู่คิดค้นขึ้นเพื่อการแลกเปลี่ยนแบบนี้” เฟยหรง

“กลับเมืองหลวงครานี้  สืบกิจการทุกกิจการของตระกูลจินและตระกูลพันธมิตรว่ามีกิจการใดติดต่อกับแคว้นหวงบ้าง และพวกมันแลกเปลี่ยนสินค้ากับอะไร”

“พะยะค่ะ/พะยะค่ะ/พะยะค่ะ/พะยะค่ะ”

“เฟยเทียนส่งคนของเราไปดูแลว่าที่ชินหวางหวางเฟยและท่านชายท่านหญิงน้อยด้วย  เลือกคนที่ฝีมือดีที่สุด 50 คน อย่าเข้าใกล้จนเกินไป  รอบๆตัวพวกเขายังมีองครักษ์ของตระกูลอยู่”

“กระหม่อมรับพระบัญชา”