บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก3

บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก3

“ฮูหยินหม่า  นี่เป็นโอสถบรรเทาอาการปวดอักเสบของบาดแผล กินครั้งละ  1 เม็ด วันละ 3 ครั้งหลังอาหาร”  ซูเม่ยหันไปทางฮูหยินของท่านเจ้าเมืองที่ยืนอยู่ไม่ไกล  ก่อนจะมอบขวดโอสถที่นางปรุงขึ้นสำหรับท่านเจ้าเมืองโดยเฉพาะ เพื่อการสมานบาดแผลที่รวดเร็วขึ้น

และไม่นานนักซูเม่ยก็ขอตัวกลับจวนโดยมีคุณชายหม่าที่อาสาไปส่งคุณหนูใหญ่ตวนมู่ด้วยตนเอง  และถือโอกาสนี้ขออภัยการกระทำของเขาที่เสียมารยาทยิ่งนัก  ซึ่งซูเม่ยเองก็ไม่ได้ติดใจอันใด  เรียกว่านางไม่สนใจเสียยังดีกว่า

ส่วนคนที่หายไปตั้งแต่มาส่งซูเม่ยถึงจวนเจ้าเมือง  ตอนนี้ยังสนทนากับสหายโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะมีภมรตัวผู้แอบมาดอมดมดอกไม้ของเขา  จนยามถึงจวนตระกูลตวนมู่จึงได้รับรายงานจากองครักษ์คนสนิทอย่างเฟยฉีที่ส่งให้คอยดูแลว่าที่หวางเฟยแต่ก็เป็นช่วงเวลาหลังจากนี้หลายชั่วยามแล้ว

“มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเก็บหางไม่ไหวเสียแล้ว”  

กรอบ...  เสียงจอกชาที่แตกละเอียดคาฝ่ามือหนา  ทำให้คนที่อยู่ในห้องถึงกับหวาดเสียวแทนมหาเสนาบดีคนสำคัญของแคว้นที่แกว่งเท้าเจอหนามใหญ่เข้าแล้ว

“จะจัดการเช่นไรดีพะยะค่ะ”  หลี่ห่าวอู๋ที่ใช้คำพูดตามฐานันดรเมื่อคุยเกี่ยวกับเรื่องราวในราชสำนัก

ป้อก ป้อก ป้อก  เสียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะยามครุ่นคิดของชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิง ทำให้คนฟังรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออก โดยเฉพาะคนที่กระทำความผิด

“ปล่อยข่าวว่าท่านเจ้าเมืองบาดเจ็บสาหัส อาจจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ” ชินอ๋องหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงหนูที่มันวิ่งพล่านออกมาจากรู 

“พวกมันต้องโผล่ออกมาแน่  แต่คุณหนูใหญ่....อะเอ่อ ว่าที่ชินหวางเฟยจะเสี่ยงอันตรายหรือไม่” หลี่ห่าวอู๋ที่จะเอ่ยเรียกซูเม่ยกลับต้องเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นแบบที่เจ้านายหนุ่มพอใจ  เพราะสายตาคมกริบนั้นแทบจะปาดคอเขาได้เสียแล้ว

“เจ้าคิดว่าคนของกองทัพมังกรดำจัดการได้ง่ายหรือ  คนของจวนตระกูลตวนมู่  และคนของสำนักแพทย์โอสถกลางอีก  ใช่ว่าพวกมันจะได้เข้าใกล้นาง” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงกล่าวเสียงเย็น  แต่ทุกคนก็พยักหน้ายอมรับว่าสิ่งที่ท่านอ๋องตรัสล้วนถูกต้อง  มหาเสนาบดีจินแตะย้อนเกล็ดมังกรเสียแล้ว

“สิ่งที่พวกมันต้องการคงไม่ใช่แผนพัฒนาธรรมดากระมัง” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงดูออกว่าสหายยังมีบางอย่างปิดบังอยู่ เพราะแค่แผนพัฒนาธรรมดามหาเสนาบดีคงไม่ลงมาเล่นด้วยตนเองแน่ 

“พะยะค่ะ  ในแผนนั้นมีสิ่งประดิษฐ์อย่างหนึ่งแนบไปด้วย  ซึ่งสิ่งนี้จะทำให้เมืองหยางเรืองอำนาจยิ่งกว่าเมืองใดในแคว้นซ่งและอาจจะมากกว่าต่างแคว้นด้วย  แต่มันอาจจะขัดกับกลุ่มอำนาจเดิม”

“มันคือสิ่งใด”  ชินอ๋องหนุ่มทอดพระเนตรแบบสิ่งประดิษฐ์เบื้องหน้าที่สหายกึ่งลูกน้องวางลงบนโต๊ะ  มีทั้งลูกกลมๆและแท่งยาวๆ ยิ่งทำให้เขาใคร่รู้มากยิ่งขึ้น

“อาวุธสงคราม”

สิ้นเสียงของหลี่ห่าวอู๋  ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ   โดยเฉพาะชินอ๋องหนิงเฉิงที่ขมวดคิ้วจนแทบจะเป็นปม  กับสิ่งที่ได้รับรู้ซึ่งเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ

“มันใช้ทำอันใดขอรับ”  เฟยหรงที่ค่อนข้างสนใจเรื่องอาวุธเพราะเดิมครอบครัวของเขาตีดาบเป็นอาชีพ  แต่ก็ถูกผู้มีอำนาจบีบจนครอบครัวตกตาย  เหลือเพียงเขาที่ระหกระเหเร่ร่อนมาพบเจอชินอ๋องผู้เป็นนายของเขาในยามนี้

“ลูกกลมๆใช้ขว้าง  เมื่อกระทบพื้นมันจะเกิดไฟลูกใหญ่  บริเวณที่โดนจะแหลกเป็นจุนและมอดไหม้ในที่สุด  ส่วนแท่งยาวๆนี้หน้าที่มันคล้ายธนูแต่ยิงได้ไกลกว่าและแม่นยำมากกว่า”

“มันอัศจรรย์ถึงเพียงนั้นเลยหรือ” เฟยเทียน

“ข้าเห็นมันด้วยตาของตนเอง”  หลี่ห่าวอู๋ยืนยัน  หากไม่เห็นกับตาทั้งสองข้างเขาคงไม่เชื่อเช่นกัน   ยามที่เห็นเจ้าสิ่งประดิษฐ์นี้คราแรก เขาก็สงสัยเช่นเหล่าองครักษ์เฟยนี่แหละ  แต่เมื่อผลลัพธ์ประจักษ์แก่สายตาก็เชื่ออย่างสนิทใจ

“พวกมันรู้เรื่องนี้ได้เช่นไร”  ชินอ๋องหนิงเฉิงที่นั่งฟังเรื่องอาวุธจากการเล่าของสหายและคำถามของเหล่าองครักษ์ของเขาเอ่ยถามขึ้น เพราะเรื่องเช่นนี้มักเป็นความลับรู้กันเพียงไม่กี่คนเท่านั้น  แล้วความลับนี้รั่วมาจากที่แห่งใดระหว่างตระกูลตวนมู่  หรือทางเจ้าเมืองหยางหมาเนี่ยนเจิน

“เป็นคนของหน่วยคุ้มกันท่านเจ้าเมืองที่ขายความลับนี้  แต่สุดท้ายก็โดนฆ่าปิดปากตั้งแต่อยู่ที่เมืองหลวงแล้วพะยะค่ะ”

“เรื่องนี้ค่อนข้างสำคัญกับความมั่นคงของแคว้น เพราะหากพวกมันได้ไปไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะตกในมือผู้ใด ถ้าภายในแคว้นอาจจะพอทำเนา  แต่หากออกนอกแคว้นคงยุ่งยากวุ่นวายจนก่อให้เกิดสงครามได้”  คำพูดจากชินอ๋องทำให้ทุกคนเงียบตกในภวังค์ความคิด   โดยเฉพาะหลี่ห่าวอู๋ที่ม้วนกระดาษแบบสิ่งประดิษฐ์ทั้งสองเก็บทันที  ก่อนจะยื่นสิ่งนี้ให้ท่านอ๋องเป็นผู้เก็บรักษาเอาไว้

“สิ่งนี้อยู่กับท่านอ๋องย่อมปลอดภัยที่สุด”

“เปิ่นหวางคงต้องกลับเมืองหลวงเสียที”

จวนตระกูลตวนมู่  เรือนเหลียนฮวาก็วุ่นวายไม่น้อย  เมื่อนางมาถึงเรือนเจ้าแฝดสามก็ใช้รถหัดเดินเด็กที่นางออกแบบเข็นมาหานางทันที

“เยว่ซินระวังลูก”  ซูเม่ยเห็นบุตรสาวนำหน้ามาก่อนใครอย่างรวดเร็วก็อดหวาดเสียวกลัวบุตรสาวจะพารถล้มจนบาดเจ็บ

“หยู่หลงอย่าชนน้อง” ส่วนเจ้าตัวแสบของจวนก็ไม่น้อยหน้าพุ่งเข้าชนน้องสาวจนเซเกือบจะล้มลง 

“เทียนหยูอย่าตีหยู่หลง”  และเมื่อหยู่หลงแกล้งน้องสาว  พี่ชายอย่างเทียนหยูก็สั่งสอนน้องชายทันที

เฮ้ออออ ซูเม่ยถอนหายใจกับความแสบสันของบุตรชายหญิงที่นิสัยต่างกันแต่ความแสบกลับพอๆกัน  แม้จะคนละแบบกันก็ตาม  นางมองบุตรทั้งสามด้วยความเอ็นดู แต่ก็อดคิดไปถึงเรื่องที่นางส่งคนไปสืบเกี่ยวกับบิดาของบุตร  นางไม่ได้อยากพบเจอแต่ต้องการไขข้อข้องใจบางอย่าง ที่ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือมันเป็นความจริงกันแน่

‘หวังว่า...จะไม่ใช่เขาคนนั้น’