บทที่ 9  พายุหิมะมาเยือนและความช่วยเหลือ1

บทที่ 9  พายุหิมะมาเยือนและความช่วยเหลือ1

ท้องฟ้าขมุกขมัวปกคลุมไปด้วยไอความเย็นจางๆ  หิมะหยุดตกคลื่นลมนิ่งสนิท  สร้างความหวาดผวาให้กับผู้คนไม่น้อย รวมทั้งกลุ่มคนไร้บ้านที่เฝ้ารอคนจากจวนตระกูลตวนมู่มารับ  และแล้วคนที่พวกเขาเฝ้ารอคอยก็มาพร้อมขบวนเกวียนหลายเล่ม  และไม่นานนักกลุ่มคนไร้บ้านจากวัดร้างก็ตบเท้าเข้าอาศัยจวนตระกูลตวนมู่ทั้งหมด

ชาวบ้านในเมืองหยางแทบจะทุกครัวเรือนต่างสรรเสริญความมีน้ำใจของจวนตระกูลตวนมู่ ที่ช่วยเหลือทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

และเย็นวันนั้นเองลมที่นิ่งสนิทมาตลอดทั้งวันก็โหมกระหน่ำ  พร้อมทั้งเกร็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาอย่างหนัก  ทั่วท้องฟ้ามิสามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย  ลมหนาวกรรโชกหอบพาสิ่งของที่ไม่สามารถทัดทานแรงของมันได้ปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะพัดพาหายไป

ผู้คนต่างหวาดกลัวหลบซ่อนตัวภายในเรือน แต่กระนั้นก็ยังมีครอบครัวที่โชคร้ายหลายครัวเรือนที่พายุนี้ได้พัดพาบ้านของพวกเขาจนพังยับเยิน บางบ้านถึงกับถล่มลงมาทับคนที่อยู่ในบ้านมีทั้งคนบาดเจ็บ และล้มตาย

“ด้านนอกเป็นเช่นไรบ้างชิงชิง”  ซูเม่ยที่โอบกอดน้องสาวทั้งสองไว้ในอ้อมแขน และลูบหัวน้องชาย   เอ่ยถามสาวใช้ส่วนตัวอย่างแผ่วเบา  เพราะเกรงว่าน้องๆที่กำลังเคลิ้มหลับจะรู้สึกตัว

“มีเสียงเตือนภัยในตัวเมืองเจ้าค่ะ  คาดว่าจะมีผู้คนได้รับความเสียหายไม่น้อย”   ชิงชิงที่ตอนนี้หวาดกลัวเหตุการณ์ข้างนอกเช่นกัน จนไม่อาจข่มตานอนที่ห้องของตนได้ก็เอ่ยตอบเสียงเบา 

“ข้าก็หวังว่าจะไม่มีผู้คนล้มตาย”  ซูเม่ยเอ่ยด้วยความกังวล ก่อนจะเหม่อมองไปด้านนอกเรือน  แม้จะไม่เห็นสิ่งใดก็ตาม

เสียงลมหวีดหวิวยังคงดังต่อเนื่อง คาดว่าจะดังแบบนี้ไปอีกทั้งคืน  ทุกคนได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ความเลวร้ายของสภาพอากาศจะหยุดลง

“ท่านอาลู่คงในจวนเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”  ซูเม่ยเมื่อเห็นเจียงลู่คงก็สอบถามทันทีด้วยความกังวลปนความร้อนอกร้อนใจด้วยความเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคน

“ไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงขอรับ  ทุกคนในจวนไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ  มีเฉพาะโรงเรือนสัตว์ที่พังลงมาเล็กน้อยขอรับ” เจียงลู่คงเองก็รีบออกมาสำรวจภายในจวน พร้อมกับอีกหลายๆคนตั้งแต่พายุสงบลง

“เฮ้ออออ  ค่อยโล่งใจลงหน่อยข้ากังวลจนนอนหลับไม่สนิทเลย” ซูเม่ยที่หลายวันอยู่ในจวน ยิ่งมีเหตุการณ์เช่นนี้ก็วิตกกังวลเป็นอย่างมาก

“แล้วด้านนอกจวนเป็นเช่นไรบ้าง” ซูเม่ยถามต่อด้วยความสงสัยใคร่รู้

“ในเมืองเสียหายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  แต่มีหลายหมู่บ้านนอกเมือง ส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากทางการขอรับ ข้าน้อยจึงจะมาขออนุญาตคุณหนูใหญ่พาคนของเราออกไปช่วยชาวบ้านอีกแรงหนึ่ง” เจียงลู่คงที่นอกจากมารายงานความเป็นไปแล้ว ยังมีอีกจุดประสงค์จึงรีบเอ่ยต่อคุณหนูของจวน

“ท่านอาลู่คงจัดคนของเราไปให้มากหน่อย  พาสตรีไปด้วยสัก 10 คน และเตรียมรถม้าให้ข้าด้วย”

“ตะ..แต่ คุณหนูขอรับ  มันอันตราย...” เจียงลู่คงเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ  แต่เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของคุณหนูใหญ่แล้วคงมิอาจขัดได้ หากไม่พาไปคุณหนูคงออกไปเองจนได้

“...” ซูเม่ยมองด้วยความสงบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดันบางเบาจนเจียงลู่คงยอมแพ้ 

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

“ชิงชิงไปตามอิงอิงกับอันอันมาดูแลคุณชายรอง คุณหนูสามและคุณหนูเล็กที่เรือนเหลียนฮวา  ส่วนเจ้าเตรียมตัวไปกับข้าด้วย” ซูเม่ยเมื่อสั่งเสร็จก็เข้าเรือนไปเตรียมของบางอย่างทั้งโอสถรักษาบาดแผล  โอสถลดไข้  โอสถคลายความหนาวเย็น รวมทั้งอุปกรณ์ช่วยชีวิตบางอย่างที่จำเป็น

ชิงชิงเมื่อได้ฟังคำสั่งก็เร่งรีบไปจัดการทันที  ก่อนจะกลับมาช่วยคุณหนูใหญ่ขนของที่เตรียมไว้ขึ้นรถม้า ขบวนเดินทางออกจากจวนอย่างรวดเร็ว โดยหมู่บ้านที่นางจะมุ่งหน้าไปเป็นหมู่บ้านที่ไกลจากความเจริญมากที่สุด ซึ่งคาดว่าทางการจะยังไม่ทันได้เข้าไปช่วยเหลือ

หมู่บ้านซีอาน

ขบวนรถม้าของจวนตระกูลตวนมู่มาถึงหมู่บ้านซีอานก็ต้นยามซื่อ(9.00-11.00) แล้ว เมื่อมาถึงก็พบชุดช่วยเหลือของท่านลุงอันฉี  ท่านลุงฮุ่ยหมิ่น  ท่านลุงฮุ่ยซิ่ว และท่านอาเหวินชางที่ควบม้าล่วงหน้ามาก่อน

ทุกคนต่างทำงานท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาบางเบา แต่ทว่าก็หนาวเย็นไม่น้อย   ในสายตาของซูเม่ยตอนนี้  นับว่าหมู่บ้านซีอานมีบ้านเรือนเสียหายหลายหลังคาเรือน  ผู้คนต่างมาออกันที่โถงบ้านผู้ใหญ่บ้านจนแน่นขนัด บ้างก็ร่ำไห้  บ้างก็หมดเรี่ยวแรง  ล้อมวงผิงไฟคลายความหนาวเย็น 

ซูเม่ยลงจากรถม้าด้วยการพยุงของชิงชิง  ท่านลุงท่านอาทั้งหลายที่กำลังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือคน เมื่อเห็นว่าเจ้าเจียงลู่คงพาคุณหนูใหญ่มาด้วย ก็แทบจะประเคนหมัดให้สหายรุ่นน้องสักคนละหมัดสองหมัด  แต่เมื่อเห็นท่าทีสลดหัวหดห่อเหี่ยวก็พอทราบว่าเป็นคุณหนูของพวกเขาที่ดื้อรั้นจะมาด้วยเป็นแน่

“คุณหนูใหญ่ขอรับ  อากาศข้างนอกหนาวเย็นอยู่บนรถม้าดีหรือไม่”  หูอันฉีรีบเข้ามาเกลี้ยกล่อมทันที  เพราะตอนนี้ครรภ์ของคุณหนูเริ่มใหญ่ขึ้นเล็กน้อยแต่ยังมองไม่ชัดนัก

“ไม่เป็นไร  ข้าใส่เสื้อผ้ามาอบอุ่นดีแล้ว  อยากเข้าไปดูชาวบ้านที่ประสบภัยเสียหน่อย”  ซูเม่ยกระชับชุดกันหนาวตัวยาวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแจ้งความประสงค์การมาของนางครั้งนี้

“เช่นนั้น  ชิงชิงประคองคุณหนูให้ดีพื้นยังมีคราบน้ำแข็งอยู่บ้างระมัดระวังเสียหน่อย” หูอันฉีหันไปกำชับเด็กสาวที่คอยดูแลคุณหนูใหญ่

“เจ้าค่ะ หัวหน้าหู” มู่หว่านชิงพยักหน้าอย่างแข็งขัน