ตอนที่ 8

“ฮองเฮาเพคะ…” นางกำนัลคนสนิทวิ่งเข้ามาเข้าทำให้อดีตสาวงามอันดับหนึ่งหันกลับมองพร้อมขมวดคิ้ว “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นรึ เจ้าถึงได้วิ่งเข้ามาโดยไม่สนใจมารยาทเช่นนี้”

“ขออภัยฮองเฮาเพคะ ตะ แต่ว่าไท่จื่อเพคะ ไท่จื่ออยู่ที่โถงรับรองด้านหน้าเพคะ”

“ก็แค่ไท่จื่อ…”

“จะ เจ้าว่าอย่างไรนะ” ฮองเฮาสาวเท้าออกจากห้องบรรทมอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าห้องโถงรับรอง นางก้าวช้าลง เบื้องหน้าปรากฎบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังจิบชาอยู่ เขามีความคล้ายฮ่องเต้แปดส่วน ใจของมารดาเต้นเร็วรัวเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้พบลูกชายจึงเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย

“หลิงซวน…”

หลิงซวนเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นมารดากำลังร้องไห้ เขาจึงรีบลุกขึ้นไปคุกเข่าเบื้องหน้านาง

“เสด็จแม่ ทำให้ท่านรอนานลูกอกตัญญูแล้ว” เขาก้มศีรษะจรดพื้นคำนับมารดา

“ฮึก…ลูกแม่ เจ้ารีบลุกขึ้นแม่ไม่เคยโกรธเจ้า” นางเคารพการตัดสินใจของลูกชาย และพร้อมที่จะสนับสนุนเขาเสมอ “แม่ขอกอดเจ้าได้รึไม่”

หลิงซวนไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด แต่ใช้การกระทำแทน เขาเป็นฝ่ายเข้าไปโอบกอดมารดาและนั่นยิ่งทำให้พระนางร้องไห้หนักกว่าเดิม อ้อมกอดของมารดาอบอุ่นเสมอ เขาคิดในใจ

ผ่านไปราวครึ่งเค่อพระนางถึงหยุดร้องแล้วหันไปพูดกับนางกำนัล “เจ้าไปตามซ่งหลิงมาให้เปิ่นกงที” นางกำนัลรับคำและรีบออกไปทันที

หลิงซวนมองนางกำนัลที่รีบเดินออกไปแล้วกลับมามองมารดา เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เสด็จแม่ให้คนไปตามนางมาทำไมรึพะย่ะค่ะ”

“ลูกยังจำนางได้ใช่รึไม่ ว่านางคือคู่หมั้นของเจ้า ซ่งหลิงเจ้าเด็กน้อยตัวผอมแห้งไม่มีแล้วนะ มีแต่หญิงงามล่มเมือง” พระนางแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ฤกษ์งามยามดีนางได้หาดูไว้คร่าวๆ แล้ว

หลิงซวนพยักหน้า เจ้าเด็กหน้านิ่งนั่นจะงามได้สักเท่าไรกันเชียว งามสู้เจินเอ๋อของเขาได้รึไม่ เจินเอ๋อของเขาทั้งงดงามอ่อนหวาน แม้จะอยู่ชายแดนแต่งานก็ถูกอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่ตอนนี้นางแต่งงานแล้ว มีไม่งานก็คงมีเจ้าก้อนแป้ง…

“ว่าแต่เหตุใดลูกถึงอยู่ชายแดนบูรพานานนัก”

หลิงซวนกระแอ้มไอเล็กน้อยเรียกสติตนเองกลับมา “กระหม่อมเพียงอยากอยู่ศึกษาการศึกกับสหายเพิ่มเติมพะย่ะค่ะ” เขาไม่กล้าบอกมารดาว่าเป็นเพราะอวี้เจิน สตรีที่เขาหลงรัก

“เช่นนั้นรึ เราไปที่ศาลาด้านหน้าตำหนักกันเถิด ในตำหนักค่อนข้างร้อน”

มารดาและบุตรชายเดินพูดคุยกันไป ระหว่างนั่งรอซ่งหลิงที่ศาลา ฮองเฮาก็เล่าเรื่องต่างๆ ในเรื่องเมืองหลวงให้ฟัง แต่เหมือนพระนางจะเล่าเกี่ยวกับซ่งหลิงซะส่วนใหญ่

“นี่ต้นไม้ที่นางปลูกน่ะ จับได้ชมได้แต่ห้ามขอหรือหยิบติดมือกลับมาเชียว หากนางอยากให้ก็จะเป็นคนให้เอง”

ไม่น่าเชื่อว่าเด็กแก่นแก้วเช่นนางจะรักทะนุถนอมอะไรเป็นด้วย ตอนเด็กนางเคยเป็นแบบนั้นซะที่ไหน เขาเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จนมารดาแอบจับสังเกตได้จึงหันไปสบตากับจินมามา

“ทูลฮองเฮา ไท่จื่อ ท่านหญิงมาถึงแล้วเพคะ”

“รีบพานางมาเร็วเข้า”

ซ่งหลิงยามนี้กำลังยืนนิ่งอยู่ไม่ห่างจากศาลามากนัก หากได้ยินไม่ผิดนางกำนัลผู้นั้นพูดว่าไท่จื่อ คงไม่ใช่กระมัง นางมองเห็นแค่แผ่นหลังของเขาเท่านั้น แต่มันก็มากพอที่ทำให้นางรู้สึกประหม่าได้ นางกำนัลมาบอกให้นางเข้าไปได้

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ช้าเร็วก็ต้องพบเจอกันอยู่ดี ซ่งหลิงได้แต่พูดให้กำลังใจตัวเอง แต่ละย่างก้าวของนางช้าลงเรื่อยๆ เหมือนมีอะไรมาถ่วงรั้งไว้

ซ่งหลิงหยุดยืนยอบกายคำนับผู้สูงศักดิ์ทั้งสองพระองค์ “ถวายบังคมฮองเฮา ถวายพระพรไท่จื่อเพคะ”

“หลิงเอ๋อ เปิ่นกงเคยบอกแล้วว่าอย่าได้มากพิธี รีบนั่งลงเร็วเข้า”

“เพคะ”

ซ่งหลิงไม่กล้ามองไท่จื่อ ยามนี้จึงนั่งมองจานขนมหันไปโต้ตอบกับฮองเฮาบ้างบางครา

“จริงสิเมื่อครู่เจ้าทราบได้อย่างไรว่าเป็นไท่จื่อ” ฮองเฮาพยายามให้ทั้งสองพูดคุย แต่ว่าคนหนึ่งนั่งนิ่งเพียงพยักหน้าโต้ตอบเท่านั้น ส่วนอีกคนก้มหน้าก้มตาจ้องมองจานขนมไม่รู้ว่ามีสิ่งใดน่ามอง

“หม่อมฉันได้ยินที่นางกำนัลพูดเพคะ”

ฮองเฮาพยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง เอาล่ะ เปิ่นกงเหนื่อยแล้วขอเข้าไปพักก่อนพวกเจ้าสองคนก็ค่อยๆ นั่งทำความรู้จักกันไป จินมามาเราไปกันเถอะให้หนุ่มสาวได้พูดคุยกัน”

“เพคะ”