ตอนที่ 7

ตำหนักเทียนซวินที่ประทับของฮ่องเต้

“ถวายบังคมเสด็จพ่อพะย่ะค่ะ”

“หือ ไท่จื่อเจ้าจำทางกลับบ้านได้แล้วรึ ยังจำได้ด้วยรึว่าเราเป็นพ่อของเจ้า แล้วดูสภาพของเจ้าสิเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…” ฮ่องเต้กวาดสายตามองโอรสของตนที่ไม่ได้พบกันนาน ก็ส่ายหน้าแต่ก็ไม่วายเอ่ยเย้า “อ้อ เป็นเพราะแม่นางอวี้สินะไม่ใช่สิ ตอนนี้นางแต่งให้แม่ทัพอวิ๋นแล้ว ควรเรียกว่าฮูหยินน้อยหรือฮูหยินแม่ทัพอวิ๋นสินะ”

เซียวหลิงซวนเขาเพียงนั่งนิ่งไม่สนใจคำพูดของบิดา แม้ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจต่อสิ่งรอบข้าง ทว่าหางตาของเขาลอบชำเลืองมองสำรวจบิดาว่ามีส่วนใดสึกหรอไปแล้วบ้าง ครั้นเห็นว่ายังอยู่ดีจึงละสายตากลับมาสังเกตภายในตำหนักแทน

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับเมืองหลวง ตอนนั้นที่เขาตัดสินใจขอบิดาออกไปตรวจดูชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนเป็นจริงส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็คือเขาอยากที่จะมีอิสระทำในสิ่งที่ตนอย่างจะทำก่อนที่จะไม่ได้ทำมัน เขาเป็นไท่จื่อวันข้างหน้าก็ต้องขึ้นเป็นฮ่องเต้ ต้องอยู่แต่ในวังหลวงไม่สามารถออกไปไหนได้ตามอำเภอใจ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมายอมรับว่าเป็นเขาเองที่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับเมืองหลวงสักที

ความจริงเขาควรกลับมาตั้งแต่สามสี่ปีก่อน แต่เป็นเพราะเขาหลงรักสตรีผู้หนึ่งเข้าจึงยังไม่อยากกลับ ต่อมาถึงแม้จะรู้ว่าใจของนางอยู่ที่สหายแต่เขาก็ยังดึงดันอยากที่จะลองพยายามดูสักครั้ง สุดท้ายแล้วเขาก็เปรียบเสมือนบททดสอบความรักของพวกเขาทั้งสอง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่เป็นเช่นนั้น คิดเสียว่าเป็นประสบการณ์ทางด้านความรักก็แล้วกัน มีผิดหวังก็ต้องมีสมหวังสิ ทว่าตอนนี้ขอเวลาให้เขาได้ทำใจก่อน

“หลิงซวน…พ่อเข้าใจความต้องการของเจ้า มารดาของเจ้าที่แม้จะไม่เห็นด้วยในตอนแรกแต่ก็ยังเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเจ้า นางให้เหตุผลว่าเพราะคนเราเกิดมาเพื่อมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เกิดมาเพื่อทำตามหรือตอบแทนใคร แต่ด้วยฐานะบรรดาศักดิ์มันเหนี่ยวรั้งเราเอาไว้ไม่ให้เราออกนอกลู่นอกทาง อิสระก็มีได้เเค่บางเรื่อง บางครั้งอยากจะปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกันไป เจ้าที่ออกไปอยู่ข้างนอกมานานน่าจะเข้าใจ” เขาไม่เคยคาดคั้นหรือกดดันไท่จื่อเลยกับลูกคนอื่นก็เช่นกัน สายตาเจือความรักมองบุตรชายที่เกิดจากคนรักของตนแล้วก็ถอนหายใจออกมา

“เซียวหลิงซวน เผื่อว่าเจ้าจะลืมไปว่าตนเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เรื่องบางเรื่องตัดได้ก็ตัดทิ้งไปเสีย”

หลิงซวนย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย คู่หมั้นอย่างนั้นหรือ ดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วจริงๆ

“เจ้าคงไม่ลืมไปจริงๆ หรอกนะ ไท่จื่อ”

“เสด็จพ่อ หากข้าจำไม่ผิดนางเป็นคนที่เคยช่วยท่านย่าเอาไว้ในตอนนั้นใช่หรือไม่พะย่ะค่ะ” เขานึกชื่อนางไม่ออก จำได้รางๆ ว่านางเป็นผู้หญิงตัวผอมแห้ง เอาแต่ทำหน้านิ่ง ขนาดเขาบอกว่าหากอยากให้เขาพาออกไปข้างนอกให้ขอร้องเขา น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมก็จริง แต่สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

“ซ่งหลิง นางชื่อซ่งหลิงจำไว้ให้ดีๆ อย่าลืมอีกเชียว” ไม่งั้นเจ้าโดนนางโวยวายใส่แน่นอน ข้าไม่ขอยุ่งด้วย เขาจำวันที่นางบุกมาโวยวายที่ตำหนักตอนเขาแอบหยิบต้นไม้นางมาได้ดี สตรีเวลาโกรธน่ากลัวยิ่งนัก

ฮัดชิ้ว! ฮะฮัดชิ้ว!

“ท่านหญิงไม่สบายรึเจ้าคะ” เสี่ยวซีถามอย่างเป็นห่วง

ซ่งหลิงส่ายหน้า “ข้าว่ามีคนกำลังพูดถึงข้าในทางที่ไม่ดีอยู่แน่นอน คนไม่ดีพวกนี้วันๆ ไม่ทำตัวให้เป็นประโยชน์ เอาแต่นินทาว่าร้ายผู้อื่น กล่าวเตือนด้วยคำพูดก็ยังคงเป็นเช่นเดิม อย่างว่าปากคนมันห้ามไม่ได้”

“บ่าวเห็นด้วยเจ้าค่ะ คิดแล้วก็คันไม้คันมืออยากตบให้เลือดกลบปากหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลยเจ้าค่ะ”

“ข้าเห็นด้วยกับเจ้าเสี่ยวซี”

ฮ่องเต้เขาเหตุใดถึงรู้เสียวสันหลังแปลกๆ หรือว่าจะเป็นโรคร้าย ไว้ให้กงกงตามหมอหลวงมาตรวจดูสักหน่อย เขารู้สึกไม่ดีอย่างไรไม่รู้

หลิงซวนเขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ สังหรณ์ใจไม่ดีเหมือนมีคนกำลังคิดปองร้าย ว่าแต่ใครกัน เขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวงแบบเงียบๆ ไม่มีใครรู้ เอ๊ะ หรือว่าพวกมันจับตาดูเขาอยู่ก่อนแล้ว หากเป็นเช่นนั้นไป่เฮ่อก็ต้องรู้สิ คิ้วกระบี่ลู่เข้าหากันบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังคิดไม่ตก

“เอาล่ะ ไปหามารดาเจ้าสักหน่อยเถอะ นางตั้งตารอเจ้ากลับมาตั้งแต่ทราบข่าวก็นอนไม่ค่อยหลับ…”

“เช่นนั้น กระหม่อมทูลลาพะย่ะค่ะ”