ตอนที่ 9

เมื่อฮองเฮาจากไปต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งก่อเกิดความกระอักกระอ่วนใจ ซ่งหลิงไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย นางอึดอัดแต่ให้จะนางเป็นฝ่ายเริ่มก็ไม่ใช่หางตาแอบชำเลืองมองบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นภายในใจลอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเสี่ยวซีที่บอกว่าเขาหล่อเหลา

“เปิ่นไท่จื่อทราบตนเองหล่อเหลา ท่านหญิงสามารถมองเปิ่นไท่จื่อตรงๆ ได้ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบมองเลยนิ่ ในเมื่อเราเป็นคู่หมั้นกัน”

ซ่งหลิงสะดุ้งเมื่อถูกเขาจับได้ แต่นางไม่ยอมรับหรอก “ทำให้ไท่จื่อเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมองจานขนมกำลังคิดอยู่ว่าจะให้นางกำนัลไปนำมาเพิ่มหรือว่าไม่ต้องดี เพราะเราจะกลับกันเเล้วต่างหากล่ะเพคะ”

“หืม เสด็จแม่ไม่ใช่บอกให้เราพูดคุยทำความรู้จักกันหรอกรึ เหตุใดท่านหญิงจึงได้รีบกลับนักเล่ามีงานด่วนหรือว่าเขินอายเปิ่นไท่จื่อ”

หลงตัวเอง! ไม่คิดว่าไท่จื่อแห่งแคว้นผู้มีปัญญาเป็นเลิศ เพรียบพร้อมไปด้วยทุกสิ่งอย่างจะกลายเป็นคนหลงตัวเองเช่นนี้

“หม่อมฉันทราบมาว่าไท่จื่อเพิ่งจะเสด็จกลับมาถึงได้ไม่นาน จึงไม่อยากที่จะรบกวนเวลาพักผ่อน ไม่สู้เราค่อยหาเวลาพูดคุยกันใหม่เป็นอย่างไรเพคะ”

หลิงซวนมองนางที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก็ยกยิ้ม “หลิงเอ๋อเป็นห่วงเปิ่นไท่จื่อรึ ไม่เป็นไรเปิ่นไท่จื่อสบายดีมาก เดินทางแค่นี้ไม่เหนื่อยเท่ากับรับมือกับพวกขุนนางนั่นหรอก”

ซ่งหลิงอยากจะลุกขึ้นใช้ข่วนใบหน้าหล่อเหลานั่นนัก นางกัดฟันเม้มปากในใจก็บริภาษไปต่างๆ นาๆ ไท่จื่อบ้า นางเป็นห่วงที่ไหนกัน เอ๊ะ นางควรจะพูดคุยเรื่องถอนหมั้นกับเขาตอนนี้ดีหรือไม่ ซ่งหลิงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเขามองนางอยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่สบตากันอยู่พักนึง เป็นซ่งหลิงที่ละสายตาออกไปก่อน นางตัดสินใจแล้ว ในเมื่อเขาอยากที่จะพูดคุยนักนางก็จะทำตาม

“แฮ่ม ไท่จื่อเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องจะปรึกษาพระองค์เกี่ยวกับการถอนหมั้นเพคะ”

มือที่รินน้ำชาอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อที่จะวางมันลงและหันมามองนาง “ถอนหมั้นรึ หมายความว่าอย่างไร”

“ไท่จื่อเพคะ เราสองต่างก็ไม่ได้มีใจให้กัน เมื่อแต่งงานกันย่อมยากที่จะมีความสุข หรือว่าไท่จื่อทรงชอบหม่อมฉันล่ะเพคะ” หึ เอาสิเขาหลงตัวเองได้นางก็ทำได้เช่นกัน “อีกอย่างท่านออกเดินทั่วใต้หล้าพบเจอผู้คนมากมาย ท่านอาจจะมีสตรีที่พึงใจแล้วก็เป็นได้” นางเลิกคิ้วเขา

หลิงซวนนั่งนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง นางบอกว่าถอนหมั้น เขาควรดีใจแต่เหตุใดถึงรู้สึกว่าเขาถูกทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่าล่ะ เขาควรทำอย่างไร

“ซ่งหลิงเรื่องหมั้นหมายนี้เป็นเสด็จย่าขอข้ากับเสด็จพ่อเอาไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนที่จะเป็นชายาของข้าต้องเป็นเจ้าเท่านั้น เพราะฉะนั้นเจ้าเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย เปิ่นไท่จื่อจะกลับตำหนักไปพักผ่อนแล้ว เจ้าเองก็ควรรีบกลับจวนก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดไปกว่านี้” พูดเสร็จเขาก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที

ซ่งหลิงมองเขาจากไป เรื่องที่ไทเฮารับสั่งเช่นนั้นนางไม่ทราบ แต่ดูจากที่ทั้งฮ่องเต้และฮองเฮาไม่ยอมยกเลิกการหมั้นหมายก็คงจะเป็นความจริง เป็นความจริงที่นางไม่ต้องการ

“ท่านหญิงไท่จื่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เสี่ยวซีตื่นเต้นแทนผู้เป็นนาย ทว่ายอมนี้นายของนางกำลังเศร้าใจจึงได้เดินผ่านนางไปขึ้นรถม้าโดยทิ้งให้เสี่ยวซียิ้มค้างอยู่อย่างนั้นจนคนขับรถม้าต้องมาสะกิดบอกให้นางรีบขึ้นไปได้แล้ว

เสี่ยวซีเห็นท่านหญิงเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างรถม้าก็นั่งปิดปากเงียบไม่คิดส่งเสียงรบกวน ท่านหญิงคงมีเรื่องให้ขบคิดหรือไม่ก็อาจจะกังวลเรื่องงานเลี้ยงที่ตนเองรับผิดชอบอยู่ กลับไปต้องให้พ่อครัวรีบทำขนมมาให้ท่านหญิงจะได้คลายเครียด นางยกยิ้มให้กับความคิดของตนเอง