2.เขาโผล่มางานแต่งได้ยังไง (2)

‘เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?’

“เมฆ”

เสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง และกันยกรก็ถือโอกาสดึงแขนตนออกจากมือเขา ผู้ชายที่มาใหม่วางโทรศัพท์ลงหลังพบเป้าหมายแล้วสายตาก็เหลือบมองเธออย่างสนใจก่อนหันไปยังคนข้างๆ เธอด้วยสายตาแทนคำถาม ขณะคนที่ยืนข้างเธอเก็บโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเรียบเฉยและถามกลับ

“ว่าจะหาอะไรกินหน่อยน่ะ มึงหิวไหม”

“อ้อ อืม”

ผู้มาใหม่มีสีหน้าแปลกใจและสงสัยแต่ก็พยักหน้ารับ เมื่อ ชายหนุ่มข้างเธอก้าวไปหาพลางตบไหล่แล้วพาเดินไปยังโต๊ะบุฟเฟต์ทันที

‘บังเอิญเจอกันก็ไม่ต้องทักทาย’

เสียงของตนแว่วขึ้นมาในหัว ทว่ากันยกรกลับรู้สึกหน้าร้อนผ่าวที่ถูกเมินเสียอย่างนั้น รู้ตัวว่าตนต้องวางเฉยเช่นกันจึงเดินหนีไปทางอื่นหากหูยังแว่วได้ยินผู้ชายสองคนคุยกัน

“ใครวะ สวยอย่างกับนางฟ้า ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักเลยเหรอ”

“บังเอิญเดินชน ไม่รู้จัก”

“โธ่ งั้นก็น่าจะทำความรู้จักสิวะ”

“ตกลงมึงหิวหรือไม่หิว ชวนคุยอยู่ได้”

คนที่กำลังหิวเม้มริมฝีปากขณะจำต้องเลี่ยงไป แต่บ่อยครั้งสายตาก็อดมองไปยังร่างสูงกำยำที่ก้มๆ เงยๆ อยู่แถวโต๊ะบุฟเฟ่ต์ เดินวนเวียนไม่ยอมห่างไปไหนจนทำเอาเธอหงุดหงิด

‘หมอนั่นไม่รู้จักอิ่มหรือไงนะ’

สุดท้ายกว่าอีกฝ่ายจะไปจากบริเวณโต๊ะบุฟเฟต์ก็ตอนที่พิธีกรบนเวทีเชิญคู่บ่าวสาวขึ้นไปพูดคุยแล้ว

“เรามาคุยถึงความประทับใจกันและกันของคู่บ่าวสาวกันดีกว่าครับ”

แทนที่จะหยิบอาหาร กันยกรกลับหยิบไวน์มาจิบและยืนชิดกำแพงห่างจากเวทีออกมาไกล ราวไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งหรือพยานความรักของน้องสาวกับภพดนัย แม้ไม่รู้สึกอะไรแล้วแต่จะบอกว่ายินดีได้เต็มปากก็คงไม่ใช่ เพราะความสุขของคนทั้งคู่มาจากการหักหลังเธอ

จริงอยู่ที่เธอกับอดีตคู่หมั้นไม่ได้รักใคร่ชอบพอแต่แรก ทว่าเขาก็แสดงออกกับเธออย่างดี สุภาพ ทำตัวให้น่าเชื่อถือและไว้วางใจ ดูแลเธออย่างดีต่อหน้าบิดามารดา กันยกรจึงเข้าใจมาตลอดว่าภพดนัยพอใจการคลุมถุงชนนี้ เธอก็เลยให้ความสำคัญและให้เกียรติเขาในฐานะคู่หมั้นที่คิดว่าต้องได้ลงเอยกันในวันใดวันหนึ่ง

หญิงสาวคิดหนักกระทั่งเกือบจะตัดใจเรื่องไปเรียนต่อปริญญาเอกด้วยซ้ำหากชายหนุ่มขอแต่งงาน

มีเพียงเธอที่วาดฝันในการแต่งงานอยู่เพียงคนเดียว ขณะที่ ภพดนัยแอบระเริงรักกับน้องสาวลับหลังเธอ เธอไม่สามารถยินดีกับความไร้ยางอายของคนทั้งคู่ได้

บิดามารดาของพวกเธอเข้าใจว่า เมื่อเธอไม่อยู่แล้ว ทั้งสองคนที่รู้จักกันดีจึงใกล้ชิดกันมากขึ้น และสานต่อความต้องการของผู้ใหญ่ ในขณะที่เธอกลายเป็นลูกที่บิดาโกรธมากจนแทบไม่มองหน้าในตอนที่บอกว่าไม่อยากแต่งกับภพดนัย และบอกว่าจะไปเรียนต่อ

‘แกจะไปก็ได้ แต่ไม่ใช่จากเงินของฉัน’

และกันยกรก็เลือกที่จะไปด้วยเงินเก็บจากการทำงานของตนรวมทั้งขายคอนโด เธอทำงานในบริษัทของบิดาขณะที่เรียนไปด้วยและไม่ค่อยใช้ในเรื่องอื่นๆ จึงพอเก็บเงินได้บ้าง แม้ไปอยู่ต่างประเทศจะค่อนข้างต้องจำกัดจำเขี่ยหญิงสาวก็อดทนจนกระทั่งเรียนจบปริญญาเอกบริหารธุรกิจอย่างที่ตนตั้งใจมาได้ ทั้งยังได้มีโอกาสทำงานในบริษัทต่างประเทศอีกพักหนึ่งด้วย

“คุณกันย์”

เวลานี้แขกทยอยกลับกันแล้ว กันยกรจึงมาเข้าห้องน้ำก่อนต้องกลับเข้าไปให้บิดาเห็นหน้าสักหน่อยก่อนกลับเช่นกัน ก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วบังเอิญเจอคนที่ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า หญิงสาวตีสีหน้านิ่งแล้วเดินผ่านทว่าอีกฝ่ายกลับเรียกเอาไว้ พอเธอก้าวต่อเขาก็คว้าแขนจนต้องหันไปสะบัดออก

“เดี๋ยวก่อนครับ”

“ฉันคิดว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันนะคะ”

อีกฝ่ายยอมปล่อยเพราะเธอเสียงแข็งส่งสายตาดุ แต่ก็ยังมองเธอด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

“จริงที่เราไม่จำเป็นต้องคุยกัน แต่ผม...เอ่อ...อยากขอบคุณ”

ภพดนัยพูดเสียงอ่อน แววตาพยายามสื่อถึงความเสียใจ

“อย่างน้อยผมก็ต้องพูดกับคุณ ไม่สิ ต้องพูดให้ได้ ผมรู้ว่าตัวเองมันสารเลวแค่ไหน แต่...”

“แต่ก็ยังทำเลว”

หญิงสาวสวนขึ้นราวต่อให้อีกฝ่าย เธอไม่สนใจหรอกว่า ภพดนัยเจ้าชู้ หรือผู้ชายอาจจะอดใจให้หลงมัวเมาไปกับความเย้ายวนไม่ได้ หรือไม่ก็เป็นเกวลินจงใจเข้าหาเขา ไม่ว่าเพราะข้อไหนเธอก็ไม่อยากรู้ สิ่งที่เธอสนใจคือ ถูกทรยศเพียงครั้งเดียวก็พอแล้ว

“คุณกับยายเก๋ทำเรื่องที่ต่ำมาก และถ้าคิดจะขอบคุณที่ฉันปล่อยพวกคุณลอยนวลจนถึงขั้นแต่งงานกันได้จริงๆ ล่ะก็ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องคุยกับฉันอีก”

ชายหนุ่มหน้าเสียไปหนักมาก ทั้งยังดูอ้ำอึ้ง กันยกรไม่ใส่ใจ คิดว่าไม่มีอะไรแล้วก็จะเดินหนี แต่เขายังจับมือเธอซ้ำอีก

“คุณกันย์ ความจริงแล้วผม...”

“นี่มันอะไรกัน”

เสียงแหลมสูงดังพร้อมร่างของน้องสาวคนสวยของเธอก้าวพรวดเข้ามา ภพดนัยปล่อยมือเธอแล้ว หากอีกฝ่ายก็ยังผลักไหล่เธออย่างคุกคามจนร่างอรชรของกันยกรเซไปกระแทกผนัง

“พี่กันย์ทำอะไร นี่มันวันแต่งของเก๋นะ”

“ใจเย็นๆ น้องเก๋ มันไม่มีอะไรทั้งนั้น”

ภพดนัยรั้งเจ้าสาวตัวเองและพยายามมองซ้ายมองขวากลัวจะมีใครมาเห็นเข้า

บริเวณนี้เป็นทางเดินที่จะเลี้ยวแยกย้ายเข้าห้องน้ำ และเวลานี้ก็ไม่มีคนผ่านไปมาไม่อย่างนั้นคงได้อายแขกเหรื่อที่พี่น้องทะเลาะกันเพราะเจ้าบ่าว

“ไม่มีอะไรทำไมต้องจับมือกันคะ นี่ถ้าเก๋ไม่ห่วงว่าคุณอาจเมาเพราะดื่มไปเยอะเลยเข้าห้องน้ำนาน อะไรๆ มันก็อาจจะมีขึ้นมาก็ได้ใช่ไหม พี่กันย์กลับมาแค่สองอาทิตย์ถ่านไฟเก่าก็เริ่มคุเสียแล้ว ไวไฟเหลือเกินนะคะ”

“อย่าคิดว่าฉันจะไม่มีสำนึกเหมือนเธอ”

กันยกรเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ ทว่าไม่ได้ตะโกนหรือพูดให้ดังกว่าเดิม หากเป็นเกวลินที่อดทนไม่ได้เสียเอง

“พี่กันย์!”

อีกฝ่ายผวาเข้ามาหาพร้อมกับยกแขนเงื้อขึ้นสูง ทั้งที่มีภพดนัยรั้งไว้ก็แทบจะไม่อยู่ ทว่าที่ทำให้เกวลินหยุดอาการฉุนเฉียวได้ชะงัดก็คือร่างสูงกำยำของคนที่เพิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำผู้ชาย ทั้งสามหันไปมองเขา และผู้เป็นเจ้าสาวก็รีบลดมือลงพร้อมเก็บสีหน้าสูดหายใจเข้าลึกอย่างพยายามสะกดอารมณ์

กันยกรเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังเมื่อสบตากับดวงตาคู่คมเข้มติดจะหวานหน่อยๆ แล้วเขามองผ่านเธอไป ใบหน้าคมคายเรียบเฉยหากคิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยราวสงสัยแต่ไม่ได้ถาม

“ท่านรอง ผมกำลังจะเข้าไปขอตัวกลับพอดีเลย ขอให้มีความสุขกับชีวิตแต่งงานนะครับ ขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“อืม ขอบใจมากที่มาร่วมงาน แล้วเจอกันนภนต์”

ภพดนัยตอบกลับเสียงขรึม หากก็ไม่ได้ดูวางตัวกับอีกฝ่ายเท่าไร เหมือนทั้งสองจะรู้จักกันดีด้วยซ้ำเพราะเขาเอ่ยชื่อชายหนุ่ม

กันยกรตัวแข็งไปทันใดที่ได้ยินเช่นนั้น สายตามองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินผ่านไป พร้อมความคิดผุดขึ้นในหัว

‘อย่าบอกนะว่าเขาทำงานที่บริษัท!’

ระหว่างที่เธอยังมึนงงกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้ และสังหรณ์ไม่ดีอยู่นั้นภพดนัยก็โอบไหล่พาเจ้าสาวของเขาให้กลับเข้าไปในงาน

“รีบกลับเข้าไปกันเถิดน้องเก๋ คุณพ่อคุณแม่คงรอแย่แล้ว แขกกำลังทยอยกลับ เราควรไปส่งแขก”

=====

เก๋กับโดม น่าหยุมหัวทั้งคู่! รำคาญแทนกันย์ ว่าแต่ลางสังหรณ์นางเอกของเราจะแม่นไหม ฝากตามต่อด้วยนะคะ ^^