3.เจ้านายกับลูกน้อง (1)

ลางสงหรณ์ของกันยกรปรากฏชัดเจนในวันที่เธอเริ่มทำงานอาทิตย์ถัดมา นับแต่เห็นร่างสูงกำยำก้าวเข้ามาในห้องทำงานของตนที่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเพิ่งพามา

“นี่นภณต์ครับคุณกันย์ นภณต์เป็นคนคุมหัวหน้าทีมสร้างสรรค์และพัฒนาโปรแกรมทั้งหมดในบริษัทครับ เขาจะเป็นผู้ช่วยคุณกันย์”

“สวัสดีครับ”

ชายหนุ่มมีท่าทางสงบเสงี่ยมด้านหน้าโต๊ะใกล้กับผู้จัดการฝ่ายบุคคลและเอ่ยทักสั้นๆ

“สวัสดีค่ะ ฉันเพิ่งมาใหม่ มีอะไรแนะนำได้นะคะ”

กันยกรเองก็ตอบกลับเสียงเรียบทั้งที่หัวใจเต้นเร็วขึ้นเสีย

อย่างนั้น

“ต่อจากนี้นภณต์จะเป็นคนรายงานเนื้อหางานของแผนกกับคุณกันย์นะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ผู้จัดการเอ่ยอย่างนอบน้อมแม้จะอายุมากกว่าเธอแล้วออกจากห้องไป

เมื่อประตูปิดลงความเงียบก็เข้ามาปกคลุมทันใด กันยกรใจหวิวประหลาดหากก็พยายามข่มใจตัวเองให้ตีสีหน้านิ่ง

“สิบเอ็ดโมงจะมีประชุมแนะนำคุณให้คนในแผนกของเรารู้จักครับ ตอนนี้ผมจะบอกโครงสร้างแผนกเราคร่าวๆ ก่อนว่ามีกี่ทีม และแต่ละทีมกำลังทำอะไรกันอยู่”

อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองเธอด้วยแววตาไม่ไหวติง สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนสักนิดนับแต่อยู่กันตามลำพัง หญิงสาวรู้สึกว่าคงมีเพียงเธอที่จิตใจกำลังปั่นป่วน ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอโจทก์เก่าในที่ทำงานอย่างนี้

บริษัทของบิดาเธอก้าวเข้ามาถือหุ้นใหญ่ในบริษัทนี้หลังจากเธอไปเรียนต่างปรเทศ และผู้ที่เข้ามาบริหารเป็นหลักก็คือภพดนัย ส่วนเธอนั้นเลือกมาทำงานที่ใหม่แทนบริษัทเดิมเพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงระแวงว่าตนต้องการแย่งตำแหน่งกับเกวลินที่นั่น

แต่กลับมาเจอแจ็กพอตเสียได้ จากที่คิดว่าตนเองเพิกเฉยกับภพดนัยได้ ทว่าก็มีบททดสอบยุ่งยากใจรออยู่

นภณต์ หรือ ‘เมฆ’ ผู้ชายที่กำลังยืนพูดและชี้จุดไปยังโปรเจกต์เตอร์ในที่ประชุมบรรยายได้อย่างฉะฉานชัดเจนน้ำเสียงมั่งคงเหมือนเช่นตอนอยู่ในห้องทำงานของเธอ ไม่มีความลังเลหรือสายตาเจาะจงใดๆ ยามมองมายังเธอ เขากวาดมองไปทั่วและหยุดบางจุดกับสิ่งที่ต้องเน้นย้ำ กันยกรพยายามให้ความสนใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดทว่าแทบจะไม่เข้าหัว นอกจากคนพูดจะดึงความคิดเธอให้ไปวนอยู่ที่เขาเสียส่วนใหญ่แล้ว เรื่องเกี่ยวกับโปรแกรมการออกแบบและพัฒนาเกมหรือรวมถึงแอปพลิเคชันนั้นทำความเข้าใจยากสักหน่อยสำหรับเธอ

“ฉันขอเอกสารทั้งหมดของทุกทีมที่ห้องด้วยนะคะ”

เธอบอกกับเลขาสาวให้ถ่ายเอกสารให้ตัวเองเมื่อจบการประชุม อย่างไรก็คงต้องพยายามไปศึกษาและความทำเข้าใจ

เพราะจัดการกับความคิดตัวเองไม่ได้กับเรื่องใหม่ที่ต้องเรียนรู้ทำให้รู้สึกมึนจนปวดหัว ออกจากห้องประชุมกันยกรจึงไปห้องทำธุระส่วนตัวแล้วน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น แต่ขณะเดินผ่านตรงส่วนที่เป็นบันไดหนีไฟก็ได้ยินเสียงแว่วๆ จากประตูที่เพิ่งถูกปิดลง

“พี่เมฆคงเซ็ง จะได้ขึ้นเป็นผู้จัดการอยู่แล้ว อยู่ๆ ลูกท่านหลานเธอที่กลับมาจากเมืองนอกก็ซิวตัดหน้าไป แถมต้องมาเป็นผู้ช่วยคอยเป็นพี่เลี้ยงเด็กอีก”

“นี่ อย่าพูดดังไปสิ บันไดมันก้องนะ”

“ไม่มีใครหรอกน่า แถมพนักงานทุกคนก็เข้าใจพี่เมฆทั้งนั้นแหละ ใช่ไหมพวกเรา”

แต่ละคนพยักหน้าไปตามๆ กัน แล้วประตูก็ปิดลง แผนกสร้างสรรค์และพัฒนาโปรแกรมอยู่ด้านล่างลงไปเพียงสองชั้นพวกเขาจึงเดินขึ้นมาประชุม

หญิงสาวเม้มริมฝีปากพร้อมกำมือแน่น รู้ดีว่าตัวเองคงไม่เป็นที่เคารพของพนักงานที่นี่เท่าไรนัก นั่นยิ่งทำให้เธอต้องพยายามมากขึ้น ทว่าที่ทำให้กันยกรหงุดหงิดก็คือสายตาเย็นชาจากผู้ช่วยหนุ่มของตัวเอง

เขาคงคิดว่าเธอมาแย่งตำแหน่งเขาทั้งที่ไม่มีความรู้ความสามารถเกี่ยวกับด้านนี้เลยสินะ

“เกมนี้ฉันอยากให้เพิ่มความอลังการของชุด กับไอเทมเสริมแต่งตัวละครสไตล์ของผู้หญิงเข้าไปให้เท่ากับผู้ชายน่ะค่ะ ดูชุดยังเรียบไปหน่อย ไม่ค่อยแตกต่างจากที่เคยเห็นทั่วไปเท่าไร”

“ได้ครับ เรื่องชุดทางทีมจะออกแบบเพิ่มมาให้ดูในอีกสองอาทิตย์ ส่วนไอเอมเราจะค่อยๆ ออกแบบเพิ่มหลังจากดูฐานข้อมูลลูกค้าที่สนใจเกมครับ แล้วอัปเดตเวอร์ชันครับ”

หัวหน้าทีมอธิบาย

กันยกรมองอีกฝ่ายแล้วกวาดตามองทุกคนภายในทีม ซึ่งแต่ละคนมีสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด หญิงสาวเหลือบมองนภณต์ที่นั่งอยู่ด้านขวาของตนอีกฝ่ายเพียงก็เงียบไม่ออกความเห็น ให้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง

การร่วมงานกันหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ระหว่างเธอกับผู้ช่วยหนุ่มยังไม่มีการพูดคุยเพียงลำพังอีก ชายหนุ่มติดต่อเธอผ่านเลขา เธอเองก็สั่งงานเขาผ่านเลขาเช่นกัน และครั้งนี้เป็นการประชุมในเรื่องเนื้อหางานครั้งแรกของกันยกร หลังจากดูรายละเอียดกับศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเกมประเภทนี้และขบคิดมาหนึ่งคืนเพราะให้เลขาขอเอกสารจากทีมมาดูก่อน พร้อมกับฟังพรีเซนต์งานแล้วเธอก็ออกความเห็นโดยใช้เซนส์ของตน

“ค่ะ เป็นตามนั้นก็ได้”

สุดท้ายก็แบ่งรับแบ่งสู้เพื่อไม่ให้ดูเป็นการบีบมากเกินไป และอย่างน้อยพวกเขาก็เห็นด้วยในเรื่องชุดที่เธออยากให้ปรับปรุง

จากนั้นนภณต์ก็พูดถึงระบบเกม เรื่องสีความละเอียดรวมถึงโทนภาพ ลงลึกไปเบื้องหลังมากขึ้น หัวหน้าทีมกับทุกคนปรึกษาหาทางปรับแก้ และชายหนุ่มก็ให้คำแนะนำกินเวลาจนเลยเวลาเลิกงาน

กันยกรกลับไปเก็บของโดยมีเลขาตามมา ผู้คนในชั้นผู้บริหารของเธอไม่มีใครอยู่แล้วซึ่งหญิงสาวเข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติ

“กลับได้เลยนะคะพี่พิมพ์”

“ค่ะคุณกันย์”

พิมพ์พรรณซึ่งอายุมากกว่าเธอห้าปียิ้มให้ อีกฝ่ายเป็นเลขาที่ใส่ใจในงานรวมถึงเธอไม่น้อยเลย คงเป็นเพียงคนเดียวในแผนกนี้ที่ไม่เมินเฉยต่อเธอ ทั้งยังบอกเตือนในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจหรือลืมคิดถึงไปบ่อยครั้ง

หญิงสาวเก็บของแต่ก็ไล่เช็กอีเมล เผื่อมีเรื่องด่วนเข้ามาในตอนที่เธอประชุมไปหลายชั่วโมงในช่วงบ่าย จดสิ่งที่ต้องทำพรุ่งนี้แปะโน้ตไว้ก่อนกลับ ใช้เวลาไปพอสมควราวครึ่งชั่วโมง เมื่อลงลิฟต์มาและหยุดในสองชั้นต่อมาก็เห็นพนักงานทีมที่เธอประชุมด้วยเข้ามาในลิฟต์ อีกฝ่ายก้มหน้าให้เธอเล็กน้อยกันยกรก็ยิ้มรับ คิดว่าเจ้าตัวกลับบ้านช้าเหมือนตนโดยไม่ทันสังเกตว่าไม่มีกระเป๋า แล้วเมื่อมาถึงชั้นที่เป็นลานจอดรถก็เห็นว่าร่างสูงกำยำยืนถือถุงพิซซ่าร้านดังรวมถึงน้ำอัดลมและอาหารอื่นครบเซตเต็มสองมือ

“อ้าว มาคนเดียวเหรอ”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เมฆ อิงค์ถือไปคนเดียวได้”

“งั้นพี่ขึ้นไปด้วยดีกว่า”

มือของกันยกรขยับไปกดลิฟต์รอโดยอัตมัติทั้งที่ไม่มีใครบอก และก็ลืมไปว่าตัวเองต้องลงลิฟต์จนเมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาแล้วมองเธอหญิงสาวจึงรู้ตัวเลยก้าวออกไป

ขณะลิฟต์ปิดดวงตาคู่คมเข้มมองเธอแวบหนึ่งแล้วหันไปยิ้มกับพนักงานสาวที่ลงมาช่วยเขาถืออาหาร กันยกรเดินช้าๆ มาขึ้นรถตัวเอง นั่งนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะทุบมือลงบนพวกมาลัยอย่างโมโหตัวเอง

ทำไมเธอลืมดวงตาคู่คมเข้มติดหวานคู่นั้นไม่ได้เลย ยิ่งอีกฝ่ายมองเธออย่างเย็นชาก็กลับยิ่งหวนกลับไปคิดถึงแววตาที่กรุ่นด้วยอารมณ์เร่าร้อนในคืนนั้น

“เป็นบ้าอะไรยายกันย์”

=====

กันย์ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งที่เป็นคนสั่งว่า ห้ามทักทาย ^^"