LOGINเจอคำผิดแจ้งได้เลยนร้าทุกคนน
"แกอย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะ" "ก็นั่นงายยคนข้างหลังแก"ฉันค่อยๆหันไปมองช้าๆก่อนดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้ชายที่เดินเข้ามาใกล้ "พะ..พี่วี!!" "ไง..ไหนบอกจะไปนอนกับยัยนี่ไง"พี่วีพูดเสียงเรียบและมองมาที่ฉันนิ่งๆแต่แบบนี้แหละน่ากลัว "คือหนู..หนู" "ไม่ต้องแก้ตัวกลับไปเคลียร์กับพี
"ติ๊งงงง ติ๊งงงง ติ๊งงงง"ฉันมองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับสายเพื่อนรักของตัวเอง "ฮัลโหลหนิง" "ยัยฟ้าสรุปคืนนี้แกว่าไง"ฉันรู้อยู่แล้วว่ายัยหนิงต้องโทรมาทวงคำตอบจากฉันแน่ๆเพราะเมื่อกลางวันยัยหนิงดันโทรมาชวนฉันออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนแต่ชวนไปไหนไม่ชวนดันชวนฉันไปผับนี่สิ "เอ่อ...ฉันยังไม่ได้ขอพ
“พี่วี!!” “สวบบ!!”ผมอุ้มปลายฟ้ามาที่โซฟาและวางคนตัวเล็กลงแต่ปลายทำท่าเหมือนจะลุกเดินหนีผมผมก็เลยต้องจับแขนปลายฟ้าเอาไว้แล้วดึงเธอให้กลับลงมานั่งบนตักผมแบบหันหน้าเข้าหากันก่อนจะสอดแกนกายเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง “อ๊ะอื๊ออออ” “อืมมส์”ผมไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้พูดอะไรอีกแล้วเริ่มบทรักของผมกับปลายฟ้าอ
“ตอนแรกพี่ว่าจะเอาในห้องแต่ขนาดยังไม่ได้ยัดหนูยังครางดังขนาดนี้ถ้าพี่ยัดลูกคงตื่น” “เพลี๊ยะ” “พูดอะไรแบบนั้นคะ!!” “หึเวลาเขินชอบรุนแรงกับพี่”ผมพูดก่อนจะกดจูบเบาๆก่อนจะจับขาคนตัวเล็กให้ตั้งขึ้นวางบนโต๊ะและอ้ามันออกผมจ้องมองช่องทางรักสีชมพูตรงหน้าแล้วเลียมันอีกครั้ง “อื๊อออพี่วี”แต่เสียงครางขอ
“พี่ขอนะตัวเล็กพี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” “แต่ว่า” "อื๊ออ...อืม"ผมไม่ปล่อยโอกาสให้ปลายฟ้าได้พูดต่อและก้มลงไปกดจูบลงบนริมฝีปากบางเบาๆผมจูบคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นจนเธอมีท่าทีอ่อนลงผมเลยค่อยๆถอนริมฝีปากออกและปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเราทั้งสองคนออกอย่างช้าๆโดยที่สายตาของผมยังคงจ้องมองไปหน้าของคนตัวเล็กไปด้วย
"พี่มันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลยพี่วี!!!" “ก็แค่กับหนูแค่คนเดียว” “เพลี๊ยะ”ฉันตีแขนพี่วีเบาๆเมื่อเค้ายื่นใบหน้าของตัวเองเข้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเราสองคนแตะกัน “มันใช่เวลามาทำแบบนี้มั๊ยคะลูกหิวนมจะแย่แล้ว” “พี่ก็หิวนมเหมือนกัน” "นี่ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" "หึ..ให้หนูหายดีกว่านี้ก่อนพี่จัดหนักแ
“…v talk…” “อืมม”ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเนื่องจากแสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาในห้องรับแขกเมื่อคืนผมนอนรอยัยเด็กดื้อที่ล้างจานอยู่ในครัวแต่ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้ผมเผลอหลับไปบนโซฟานี่ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ป่านนี้ยัยเด็กนั่นก็คงจะนอนหลับสบายอยู่ในห้องสินะ “ฝันแบบเดิมอีกแล้วสินะ”ผมพูดออกมาเ
"พี่เอาไปกินแบบนั้นได้ยังไงคะหนูใช้ไปแล้วนะมันสกปรก" "คิดว่าฉันสนรึไงจูบกันก็ทำมาแล้วจะกลัวเหี้ยไรกับไอแค่กินช้อนเดียวกันใช้ปากป้อนฉันยังทำได้เลย"เค้าพูดแค่นั้นก่อนจะตักสปาเก็ตตี้ขึ้นมากินต่ออย่างหน้าตาเฉย "........" "ไม่นั่ง? ไม่กินแล้วรึงไง” "กินค่ะ" “งั้นหนูไปหยิบช้อนส้อมใหม่เองก็ได้”
“พี่สองคนทำแบบนี้ทำไมกันคะพี่เป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอคะ” “ฉันไม่เคยมีเพื่อนแบบมันแล้วเธอก็ต้องไปลาออกจากที่นั่นซะจำเอาไว้!!!” “พี่มันเห็นแก่ตัว” “รู้ก็ดี ไปอาบน้ำซะแล้วออกมาหาฉันด้วย” “ทำไมหนูต้องออกมาอีกคะ” “ออกมากินข้าว!!!” “มีอะไรให้กินด้วยหรอคะ” “อย่าถามมาก!!!”ความจริงที่ห้องของผมมัน
“...เวลาต่อมา...” ตอนนี้ผมไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของปลายฟ้าแล้วคงจะร้องจนเหนื่อยแล้วสินะ “หึ เหนื่อยแล้วรึไง” “กล่องประถมพยายามมีรึเปล่าคะ”ปลายฟ้าไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามในสิ่งที่ตัวเองคิดชักจะกล้ามากขึ้นทุกวัน “ถามทำไม” “หนูจะทำแผลให้ที่เองคะ” “อะไรนะ” “ในเมื่อพี่ไม่ยอมทำแผลที่โรงพยาบาล ห







