บทที่ 8: คำเตือนจากคนรับใช้

ความสุขบนความเสี่ยงเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ แม้รินรดาจะพยายามปลอบใจตัวเองว่าสร้อยข้อมือเพชรที่ภัทรมอบให้คือตัวแทนของความรักและความอบอุ่นที่เธอขาดหายไป แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่ามันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจนำหายนะมาสู่ตัวเองได้ทุกเวลา หญิงสาวเลือกที่จะซ่อนกล่องกำมะหยี่สีแดงไว้ในส่วนลึกที่สุดของตู้เสื้อผ้า และจะหยิบมันออกมาสวมใส่เฉพาะในยามที่อยู่ในห้องนอนตามลำพังกับหลานชายสามีเท่านั้น

ทว่า... ร่องรอยแห่งความลับไม่ได้มีเพียงแค่สิ่งของ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความเงียบสงบ อนันต์ยังคงไม่กลับมาจากเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองตามเคย รินรดาเดินลงมาที่ห้องครัวชั้นล่างเพื่อช่วยจัดเตรียมอาหารเช้าเหมือนอย่างทุกวัน โดยมี ป้าอุ่น หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่รับใช้ตระกูลนี้มาตั้งแต่สมัยที่อนันต์ยังเป็นวัยรุ่น กำลังยืนคุมเด็กรับใช้คนอื่นๆ อยู่หน้าเตา

"ป้าอุ่นคะ วันนี้มีอะไรให้รินช่วยไหม" รินรดาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มละมุน พลางเอื้อมมือไปหยิบจับตะกร้าผลไม้เพื่อนำมาปอกเปลือก

"อุ้ย คุณริน ไม่ต้องหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้ให้พวกเด็กๆ มันทำเถอะค่ะ" ป้าอุ่นหันมาบอก ทว่าสายตาของหญิงชรากลับชะงักนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาที่ผ่านโลกมามากจับจ้องไปที่บริเวณลำคอระหงของอาสะใภ้สาว

รินรดาใจหายวาบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเช้านี้เธอรีบร้อนจนลืมสำรวจร่องรอยใต้ร่มผ้าให้ดี แม้จะสวมเสื้อคอปิดทับแล้ว แต่จังหวะที่เธอเอื้อมมือและก้มหน้าเมื่อครู่ คอเสื้ออาจจะรั้งลงจนเผยให้เห็นรอยช้ำสีกุหลาบเข้มที่ภัทรฝากไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากค่ำคืนที่ผ่านมา หญิงสาวรีบยกมือขึ้นจัดปกเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ทันที ใบหน้าหวานซีดสลับแดงด้วยความตื่นตระหนก

ป้าอุ่นไม่ได้พูดอะไรต่อในตอนนั้น หญิงชราทำเพียงแค่ถอนหายใจยาวๆ แววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเคลือบแคลงสงสัยอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปสั่งงานคนงานคนอื่นให้แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน

ช่วงสายหลังจากที่ทุกคนทานมื้อเช้าเสร็จสิ้น ภัทรออกไปคุยงานกับผู้รับเหมาข้างนอก รินรดาเลือกที่จะเดินเลี่ยงมานั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำในสวนท้ายคฤหาสน์เพื่อหลีกหนีความอึดอัดในบ้าน เสียงสายน้ำไหลเอื่อยๆ ช่วยให้อารมณ์ที่ฟุ้งซ่านของเธอสงบลงได้บ้าง ทว่าความสงบนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อมีเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้

"คุณรินคะ... ป้าขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมคะ"

รินรดาหันไปมองตามเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นป้าอุ่นที่ถือถาดน้ำชาเดินเข้ามา หญิงชราจัดวางแก้วชาลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างเบามือ ท่าทางของป้าอุ่นดูนิ่งขรึมและจริงจังจนรินรดารู้สึกสะท้านในอก

"มีอะไรหรือเปล่าคะป้าอุ่น นั่งก่อนสิคะ" รินรดาพยายามทำใจดีสู้เสือ ฝืนยิ้มให้ระรื่นที่สุด

ป้าอุ่นทอดสายตามองหญิงสาวรุ่นลูกตรงหน้าด้วยความสงสารระคนเตือนสติ หญิงชรานั่งลงบนม้านั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "คุณรินคะ... ป้าอยู่บ้านหลังนี้มานาน เห็นคุณอนันต์มาตั้งแต่เล็กจนโต และป้าก็เห็นคุณรินตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานเข้ามา ป้ารู้ดีค่ะว่าคุณรินต้องเผชิญกับความทุกข์ใจและความเหงามากแค่ไหนกับการกระทำของคุณอนันต์"

"ป้าอุ่น..." รินรดาพึมพำ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเมื่อถูกจี้ใจดำ

"แต่ว่านะคุณริน... น้ำตาและความเสียใจมันไม่ควรจะนำพาเราไปสู่ทางที่ผิดศีลธรรมนะคะ" ป้าอุ่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาสะใภ้สาว แววตาของหญิงชราเต็มไปด้วยคำเตือน "ช่วงนี้... ป้าเห็นความผิดปกติหลายอย่างในบ้าน ไฟในห้องครัวที่เปิดทิ้งไว้กลางดึก รอยช้ำที่คอของคุณรินเมื่อเช้า... รวมไปถึงสายตาของคุณภัทรที่มองคุณรินเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น"

คำพูดของหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ทำเอารินรดาเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ ร่างกายของเธอกลายเป็นหิน มือเรียวทั้งสองข้างขยับไปกำกระโปรงตัวเองไว้แน่นจนเนื้อผ้าขึ้นรอยยับ ความลับที่เธอคิดว่าซ่อนไว้มิดชิดใต้ชายคาหลังนี้ บัดนี้มันได้เล็ดลอดสายตาของคนเก่าคนแก่ไปเสียแล้ว

"ป้า... ป้าอุ่นกำลังเข้าใจผิดนะคะ รินกับภัทรเราไม่ได้..." หญิงสาวพยายามจะปฏิเสธ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความกลัว

"คุณรินคะ ป้าไม่ได้โง่ค่ะ และป้าก็ไม่อยากจะจับผิดใคร" ป้าอุ่นเอ่ยขัดเสียงนุ่มแต่เด็ดขาด "ป้าพูดเพราะความเป็นห่วงคุณรินจริงๆ คุณภัทรเขาเป็นหนุ่มแน่น ร้อนแรงและเอาแต่ใจตามประสาวัยรุ่น ส่วนคุณรินก็กำลังอ่อนแอ... แต่คุณรินต้องไม่ลืมนะคะว่าคุณอนันต์เป็นคนยังไง แกเป็นคนใจดำเด็ดขาดและหูไวตาไวมาก ถ้าวันไหนที่คุณอนันต์จับได้ขึ้นมา... ทั้งคุณรินและคุณภัทรจะไม่มีที่ซุกหัวนอน และเรื่องนี้มันจะกลายเป็นนรกที่แผดเผาทุกคนให้ตายทั้งเป็น"

คำเตือนสติของป้าอุ่นกรีดลึกเข้ามาในมโนสำนึกของรินรดา มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เธอพยายามหลับตาข้างหนึ่งเพื่อมองข้ามมันไปมาตลอด อนันต์ไม่ใช่คนโง่ และเขามีอำนาจล้นมือ หากความสัมพันธ์ชู้สาวระหว่างอาสะใภ้กับหลานชายแท้ๆ ถูกเปิดเผยออกไป จุดจบของเธอคงไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็น

"ป้าขอเตือนด้วยความหวังดีนะคะคุณริน... รีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเถอะค่ะ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินแก้" ป้าอุ่นทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกเดินจากไป ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านหยาดน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้มด้วยความตื่นกลัว

ตกเย็นวันนั้น... บรรยากาศในคฤหาสน์ยิ่งดูอึดอัดมากขึ้นเมื่อภัทรเดินทางกลับมาจากข้างนอก ชายหนุ่มสังเกตเห็นใบหน้าหวานที่ดูเคร่งเครียดและดวงตาที่บวมช้ำของรินรดาได้ทันที จังหวะที่ไม่มีใครอยู่ห้องโถง ภัทรขยับก้าวเข้ามาดึงข้อมือของเธอเบาๆ เพื่อพาเดินเลี่ยงเข้ามารับลมที่ระเบียงทางเดินทิศตะวันตก

"เป็นอะไรไปครับอาริน... ใครทำอะไรคุณ ร้องไห้ทำไม" ภัทรถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาคู่คมเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนกรุ่นโกรธ

"ภัทร... ป้าอุ่นรู้เรื่องของเราแล้วค่ะ" รินรดาเอ่ยบอกเสียงสั่นเครือ ร่างบางสั่นสะท้านจนภัทรต้องเอื้อมมือไปโอบไหล่เธอไว้

"ป้าอุ่นงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาฉายแววดุดันขึ้นมาแวบหนึ่ง "แกพูดอะไรกับคุณบ้าง"

"ป้าเตือนให้เรารีบหยุดค่ะ... ป้าบอกว่าถ้าคุณอนันต์จับได้ เราสองคนจะไม่มีที่ซุกหัวนอน" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาหลานชาย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความวิงวอน "ภัทรคะ... รินกลัว เราหยุดเรื่องนี้กันเถอะนะคะ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะพังพินาศไปมากกว่านี้"

คำขอร้องของอาสะใภ้กลับทำให้ภัทรขบสันกรามแน่น ชายหนุ่มรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกอวบอิ่มบดเบียดกับแผงอกแกร่ง นัยน์ตาคมกริบของเขาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความเอาแต่ใจและไม่ยอมแพ้

"ผมไม่หยุด!" ภัทรกระซิบสั่งเสียงพร่าต่ำชิดริมฝีปากของเธอ "ป้าอุ่นจะรู้ก็ช่างแก ผมใช้เงินปิดปากแกได้ หรือต่อให้น้าอนันต์จะรู้... ผมก็ไม่สน! ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม ยิ่งคนอื่นเตือน ยิ่งคนอื่นห้าม... มันยิ่งทำให้ผมอยากจะกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัว!"

"ภัทร... อื้อ!"

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้เอ่ยปากคัดค้าน ริมฝีปากหยักพุ่งลงมาฉกชิงความหวานเบียดบดจูบปากบางอย่างดุดัน รสจูบในครั้งนี้เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและกระหายอยากเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลิ้นหนาสอดลึกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดพัวพันอย่างบ้าคลั่ง รินรดาครางอื้ออึงในลำคอ สองมือน้อยพยายามจะผลักไสแผงอกแกร่งออกเพราะความหวาดกลัวคำเตือนของป้าอุ่นที่ยังคงหลอนอยู่ในหัว ทว่าความร้อนแรงของหลานชายหนุ่มกลับแผดเผาความกลัวนั้นจนมอดไหม้ลงไปอีกครั้ง ร่างกายของเธออ่อนระทวยยอมจำนนต่อเพลิงตัณหาอันบาปหนาอย่างสิ้นเชิงยามพลบค่ำ!