บทที่ 7: ของขวัญจากชู้รัก

พายุฝนซัดกระหน่ำจนผ่านพ้นไป แต่พายุตัณหาในใจของคนทั้งคู่กลับไม่มีทีท่าว่าจะดับลงง่ายๆ รถยนต์คันหรูแล่นกลับเข้ามาจอดในอาณาเขตคฤหาสน์หรูในช่วงพลบค่ำ หลังจากที่ทั้งสองคนเดินทางไปส่งเอกสารให้สถาปนิกเสร็จสิ้นตามคำสั่งของอนันต์ รินรดารีบก้าวลงจากรถแล้วตรงดิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำชำระล้างคราบคาวราคีแห่งบาปอยู่นานเพื่อลบเลือนสัมผัสอันเร่าร้อนของภัทรออกจากผิวกาย แต่ยิ่งขัดถู ร่องรอยสีกุหลาบเข้มที่ชายหนุ่มรุ่นหลานฝากไว้กลับยิ่งเด่นชัด

เธอยืนมองตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกสับสน... มันคือความกลัวระคนสุขสม บาปกรรมที่เธอและภัทรร่วมกันก่อขึ้นเริ่มหยั่งรากลึกจนยากจะถอนตัว

แกรก...

เสียงประตูห้องแต่งตัวที่เชื่อมกับห้องนอนเปิดออกเบาๆ รินรดาสะดุ้งสุดตัวสะบัดผ้าขนหนูขึ้นมาคลุมกายไว้แน่น เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ ภัทร ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างย่ามใจ ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดาแต่กลับดูทรงเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน

"ภัทร! เข้ามาได้ยังไงคะ รินบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าอยู่ในบ้านห้ามเข้ามาหาแบบนี้" รินรดากระซิบดุ ใบหน้าหวานละมุนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"น้าอนันต์ยังไม่กลับหรอกครับอาริน... โทรมาบอกแม่บ้านเมื่อกี้ว่าจะค้างที่เพ้นท์เฮ้าส์กับหนูเอมี่อะไรนั่นของเขา" ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับวาวโรจน์ไปด้วยความสะใจที่สามีของเธอละเลยหน้าที่ "และอีกอย่าง... ผมมีของจะมาให้คุณ"

ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ ภัทรยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงหรูหราขนาดกะทัดรัดมาตรงหน้าเธอ เมื่อรินรดาเปิดออกดู ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ภายในกล่องคือ สร้อยข้อมือเพชรน้ำงาม ดีไซน์แปลกตา ตัวเรือนทำจากทองคำขาวฝังเพชรแท้ล้อมรอบประกายระยิบระยับ มันดูหรูหรา สวยงาม และมูลค่าของมันคงไม่ต่ำกว่าหลักแสนหรืออาจจะถึงหลักล้าน

"ภัทร... นี่มันอะไรกันคะ รินรับไว้ไม่ได้หรอก มันแพงเกินไป" รินรดารีบปฏิเสธ พลางดันกล่องคืนไปให้เขา

"รับไว้เถอะครับอาริน... ผมตั้งใจซื้อให้คุณ" ภัทรไม่ยอมรับคืน ชายหนุ่มหยิบสร้อยเพชรเส้นงามออกจากกล่อง บรรจงสวมเข้าที่ข้อมือเรียวบางของอาสะใภ้อย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนของเขาทำเอาผิวเนื้อของเธอสั่นสะท้าน "ผมเห็นคุณมองสร้อยเส้นนี้ในแคตตาล็อกงานประมูลเมื่อคืน... แต่น้าอนันต์กลับเลือกที่จะประมูลสร้อยอีกเส้นเพื่อเอาไปประเคนให้เมียน้อยของมัน"

คำพูดของภัทรกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา ใช่... เมื่อคืนนี้บนเวทีประมูล อนันต์ทุ่มเงินหลายล้านเพื่อซื้อเครื่องประดับชิ้นไฮไลต์ โดยที่เธอคิดว่าเขาจะซื้อให้เธอในฐานะภรรยาออกงาน แต่สุดท้ายหลังจบงาน อนันต์กลับสั่งให้คนขับรถนำของชิ้นนั้นไปส่งให้ดารานางแบบสาวทันที ทิ้งให้เธอนั่งมองด้วยความขื่นขมใจ

"ภัทรเลย... ไปซื้อมันมาเหรอคะ" รินรดาเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความตื้นตันใจอย่างที่ไม่เคยได้รับจากสามีแท้ๆ

"ใช่ครับ... ของสวยๆ งามๆ แบบนี้ มันคู่ควรกับอารินของผมคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำพวกนั้น" ภัทรกระซิบเสียงพร่าต่ำ สายตาจับจ้องที่ข้อมือบางก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาเธอ "และที่สำคัญ... ผมอยากให้คุณใส่มันไว้ตลอดเวลา ยามที่น้าอนันต์มองมาที่ข้อมือคุณ มันจะได้รู้... เอ้ย ไม่ใช่สิ คุณจะได้ระลึกไว้เสมอว่าคุณเป็นผู้หญิงของใคร"

"ภัทร... คุณมันร้ายกาจที่สุด" รินรดาพึมพำ ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงด้วยความหวานล้ำ ของขวัญจากชู้รักชิ้นนี้ช่างหอมหวานและเต็มไปด้วยเหลี่ยมคมแห่งการครอบครอง

"ผมร้ายได้มากกว่านี้อีกครับ... ถ้าคุณยังคิดจะผลักไสผม"

ภัทรไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มโน้มใบหน้าซุกไซ้ลงมาที่ลาดไหล่เนียนละเอียดที่โผล่พ้นผ้าขนหนูออกมา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวสาวจนรินรดาครางแผ่ว สองมือหนาเอื้อมไปกระชากปมผ้าขนหนูที่พันกายเธอไว้จนหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องประดุจงาช้างต่อสายตาในห้องแต่งตัวที่เปิดไฟสว่างจ้า

"อ๊ะ... ภัทร อย่าเปิดไฟสว่างแบบนี้... รินอาย" หญิงสาวพยายามจะยกมือขึ้นปิดป้องทรวงอกอวบอิ่ม แต่ข้อมือบางที่สวมสร้อยเพชรเส้นใหม่กลับถูกมือหนาของภัทรรวบตรึงไว้เหนือหัว แนบชิดติดกับบานประตูตู้เสื้อผ้า

"ไม่ต้องปิดครับริน... ผมอยากเห็นความสวยงามของคุณให้เต็มตา ยิ่งแสงไฟกระทบเพชรบนข้อมือคุณ... มันยิ่งทำให้คุณดูเซ็กซี่จนผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว"

สายตาอันลุกโชนไปด้วยไฟตัณหาของหลานชายทำเอารินรดาหมดแรงจะต้านทาน ภัทรฉกริมฝีปากลงมาบดจูบอย่างเร่าร้อนดุดัน ลิ้นหนาสอดลึกเข้ามาเกี่ยวพันควานหาความหวานระรัว สลับกับการก้มลงขบเม้มทรวงอกอวบหยุ่นชูชัน ดึงดูดตัวตนของเธออย่างหิวกระหาย มือหนาอีกข้างเลื่อนลงต่ำลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ แทรกลึกเข้าสู่กึ่งกลางลำตัวที่เริ่มหลั่งน้ำหวานออกมารับสัมผัสอย่างรู้หน้าที่

"ซี้ด... อาริน แฉะเร็วเหลือเกินนะคร้บ... พร้อมสำหรับผมแล้วใช่ไหม" ภัทรครางพร่าชิดผิวเนื้ออุ่น

ชายหนุ่มรีบจัดการปลดกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแก่นกายชายความเป็นบุรุษที่ขยายใหญ่ขึงขัง ร้อนระอุราวกับไฟ ภัทรจับเรียวขาเสลาข้างหนึ่งของอาสะใภ้ให้ยกขึ้นสูง แทรกร่างกำยำเข้าตรงกลาง ก่อนจะกดสะโพกสอบยัดเยียดความยิ่งใหญ่เข้าใส่ช่องทางรักอันคับแน่นฉ่ำแฉะในคราเดียวจนสุดทาง!

สวบ!

"อ๊าาาา! ภัทร... อื้อ!" รินรดาแหงนหน้าขึ้น ครางลั่นห้องแต่งตัว สองมือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระรีบขยับไปจิกแน่นที่แผ่นหลังกว้างของหลานชายเพื่อระบายความสั่นสะท้าน ความคับแน่นลึกซึ้งตรึงอยู่ในท้องน้อยจนเธอแทบสำลักความสุข สร้อยข้อมือเพชรที่ข้อมือระยิบระยับล้อแสงไฟตามจังหวะที่เธอขยับกาย

ภัทรซีดปากยาวสะใจ ชายหนุ่มเริ่มซอยสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะเน้นหนักและรวดเร็ว เสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ ตับ ตับ ผสมกับเสียงครางกระเส่าของอาสะใภ้สาวที่ดังก้องในห้องแต่งตัวอันมิดชิด ความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ดิบเถื่อนทวีคูณขึ้นเมื่อทุกครั้งที่ภัทรกระแทกกระทั้นเข้ามา สร้อยเพชรบนข้อมือของเธอจะครูดไถไปกับแผงอกและลาดไหล่ของเขา ราวกับตราประทับแห่งบาปที่ทั้งคู่ยินดีน้อมรับ

"อาริน... ซี้ด... คุณเป็นของผม... สร้อยเส้นนี้มันเป็นหลักฐาน" ภัทรกระซิบสั่ง พลางเร่งจังหวะถี่รัวสะโพกสอบบดเบียดเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

"อ๊า... ภัทร... รินรักคุณ... อื้อ... แรงอีกค่ะ... รินจะเสร็จ..." รินรดาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเพลิงตัณหาอย่างไร้ยางอาย สองขาเรียวโอบรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น แอ่นสะโพกรับแรงกระแทกสุดท้าย

"พร้อมกันครับริน... ซี้ด... อ่าส์!"

ภัทรกระทุ้งตัวตนเข้าใส่ส่วนลึกสุดหน่วงเน้นๆ อีกสามครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของอาสะใภ้สาวจนล้นทะลัก รินรดากรีดร้องแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านเสร็จสมก้าวข้ามขอบสวรรค์ตามชายหนุ่มไปในทันที ทั้งสองยืนกอดก่ายหอบหายใจรวยรินท่ามกลางคราบคาวราคีแห่งตัณหา

บนข้อมือบาง... สร้อยเพชรชิ้นหรูยังคงส่งประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ มันช่างงดงามและบาปหนา เป็นของขวัญจากชู้รักที่รินรดาเต็มใจสวมใส่... แม้รู้ดีว่ามันอาจจะเป็นตรวนโซ่ที่ล่ามเธอไว้ในนรกหลังคาคฤหาสน์หลังนี้ตลอดไป