บทนำ

บทนำ

“สวัสดีเราชื่อราชาวดี ผู้หญิงที่จะเรียกว่าโง่ก็ได้นะ ที่กลับไปหลงรักคนๆหนึ่ง ซึ่งเราเคยคิดว่าเขารักเรามาตลอด จนวันนี้เราได้รู้แล้วว่าทั้งหมดที่เขาทำ เพราะคำว่าความใคร่มากกว่าเรื่องอื่น เราจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง จะด่าเราก็ได้นะ โดยที่อย่าลืมไปว่าถ้าเป็นเราจะตัดสินใจทำแบบนี้หรือเปล่า”

“ที่คุณเอกพูดทั้งหมดหมายความว่ายังไงคะ” เสียงของหญิงสาวเอ่ยถามอย่างสงสัยต่อผู้ชายตรงหน้าของเธอ เขาคือ ทิติเอก กรวลัยลักษณ์ เป็นลูกชายเพียงของตระกูล กรวลัยลักษณ์

“ฉันบอกว่าจะให้เธอ ย้ายเข้าไปอยู่บ้านที่ฉันซื้อให้แทนที่นี่” สายตาของชายหนุ่มมองไปยังห้องพักของหญิงสาว ที่เขาให้การดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยปีสอง จนตอนนี้เธอเรียนจบมาได้เกือบจะครบเดือนแล้ว

“แต่วดีว่า…วดีอยู่ที่นี่ดีกว่านะคะ อีกอย่างการที่คุณจะให้วดีย้ายเข้าไปอยู่ที่นั้น เข้าไปในฐานะอะไรคะ” ราชาวดี หญิงสาวที่มาจากบ้านเด็กกำพร้า เธอเติบโตมาโดยไม่เคยรู้ว่าพ่อกับแม่ของเธอเป็นใครมาจากไหน ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากที่ไหน

เธอใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า จนเข้าเรียนมหาลัย เธอก็ได้ย้ายมาอยู่ที่หอ แต่ชีวิตของเด็กสาวที่เรียกว่าไม่มีต้นทุนอะไรในชีวิตเลย ทำให้การใช้ชีวิตของเธอเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากลำบากมากกว่าเด็กสาวในรุ่นเดียวกัน

จนวันที่เธอได้เจอกับทิติเอก ผู้ชายที่เขามาช่วยเธอจากพวกบ้ากามและกลายมาเป็นคนที่เลี้ยงดูส่งเสียให้เธอเรียนจนจบ

“ฉันไม่ได้อยากให้เธอถามหาฐานะจากฉัน นะวดี เธอก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร…อย่าต้องให้ฉันย้ำ”

“ค่ะ…แต่วดีไม่ย้ายนะคะ”

“ไม่ย้าย ทำไมจะอยู่ที่นี่เพราะมันแอบฉันไปทำงานได้ใช่ไหม เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอทำอะไรบ้างตอนที่อยู่ที่นี่”

“วดีขอโทษค่ะ" หญิงสาวก้มใบหน้าลงเล็กน้องก่อนที่จะยกมือไหว้ทิติเอกอย่างที่เธอจะทำทุกครั้งที่เธอทำผิด

“งั้นก็ย้าย”

“เดี๋ยวสิคะ คุณเอกจะพาวดีไปไหน” ราชาวดีเอ่ยถาม เมื่อคนตัวโตจับที่ที่ข้อมือของเธอ ก่อนที่จะดึงให้หญิงสาวเดินตามตัวเองออกไปจากห้องพักของเธอ

ทิติเอกมาที่นี่ได้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ด้วยที่เขาไม่ชอบ และทุกครั้งที่เขาอยากเจอหญิงสาว เขาจะเป็นคนให้เธอไปหาที่คอนโดของตัวเองมากกว่าที่จะให้ตัวเองมาที่นี่ การเดินทางมาหาหญิงสาวที่นี่ในครั้งนี้ เป็นเพราะเขานั้นได้รับรายงานจากผู้เป็นลูกน้องของตัวเอง เรื่องที่หญิงสาวนั้นได้ไปสมัครงาน หลังจากที่เธอเรียนจบได้เพียงแค่อาทิตย์เดียว

"ฉันไม่เคยให้เธอลำบาก ไม่เคยลดเงินเธอเลยสักครั้ง แล้วทำไมถึงเที่ยวไปหาสมัครงาน ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ" ราชาวดีที่ถูกติเตียนเรื่องนี้จากชายหนุ่มหลายต่อหลายครั้ง เช่นเดียวกับครั้งนี้ เธอก็ยังคงทำเหมือนเดิม คือการที่เธอเอาแต่ก้มหน้ารับผิดอย่างไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกมา

"วดี..ต่อไปนี้เธอไปทำงานที่บริษัทของฉันในฐานะเลขาไม่ใช่อย่างอื่น และฉันหวังว่าเธอคงไม่พยายามทำให้ตัวเองขึ้นมาเหนือคนอื่นหรอกนะ"

"ค่ะคุณเอก" ราชาวดียังคงรับคำชายหนุ่มอย่างไม่กล้าขัดใจ เมื่อเธอได้รับรู้ว่าอีกคนนั้นมีความหงุดหงิดตัวเองเพื่อมากกว่าเดิม

"ดี"