ตอนที่ 16.

สิงหกัลยาในฐานะผู้ช่วยของนภวินท์ ได้ทำหน้าที่สัมภาษณ์ แกนนำผู้ต่อต้าน หญิงสาวทำงานของตัวเองได้เรียบร้อยแล้ว ก็มองหาช่างภาพหนุ่มรุ่นพี่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นชายร่างผอมสูงคนหนึ่ง ยืนอยู่ในกลุ่มคนดู ทำให้ต้องรีบดึงหมวกปีกกว้างที่สวมอยู่ลงต่ำ ไม่ให้มันเห็นหน้าเธอ แผลที่ศีรษะยังไม่หายดี ทำให้สิงหกัลยาสวมหมวกปิดแผลไว้ จึงเป็นความโชคดีที่มันช่วยพรางสายตาคนร้ายได้

“ไอ้ฆาตกรนั่น มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ความสงสัยพุ่งเต็มสมอง แต่ความกลัวก็มีมากไม่แพ้กัน สิงหกัลยาจึงถอยออกมาแล้วกลับไปนั่งรอนภวินท์ที่รถ ครู่ใหญ่ช่างภาพหนุ่มก็เดินกลับมา พร้อมเดินทางไปบ้านผู้ให้สัมภาษณ์ ซึ่งเวลานี้เกือบถึงเวลานัดหมายที่นัดไว้ นภวินท์จึงต้องรีบเพื่อทำเวลา

เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ หญิงสาวยืนท้าวเอวมองประตูทางเข้าด้านหน้า มองหากริ่งประตูก่อน

จะกดเรียกคนในบ้าน

“มัวแต่เก็บภาพ เกือบมาถึงนี่ไม่ทันแล้วเห็นไหมเฮียวินท์” สิงหกัลยาบ่น

“แล้วใครใช้ให้ฉันไปถ่ายรูปพวกนั้นหา ยายลิง” นภวินท์งอมือเป็นรูปมะเหงกเขกบนหัวของคนขี้บ่นไปทีหนึ่ง

“โอ๊ย ! เจ็บนะ หัวเป็นแผลอยู่ไม่เห็นเหรอ” คนโดนเขกร้องลั่น คลำหัวป้อยๆ มองหน้าคนทำด้วยสายตาขุ่นๆ “เดี๋ยวก็หนีกลับ ทิ้งให้สัมภาษณ์คนเดียวเลยนี่”

“อยากกลับไปก็เชิญเลยนะ พรุ่งนี้ฉันมากับลีเดียก็ได้” เขาไม่ง้อ

สิงหกัลยาย่นจมูกใส่ ”ชิ ที่นี้ทำไม่ง้อ หนูมันแค่น้องนี่ ไหนเลยจะสู้แฟนได้ล่ะเฮีย” เจ้าตัวยุ่งเหน็บ

“ก็แกมาขู่ฉันก่อนทำไมล่ะ ระวังเหอะ ฉันรำคาญแกมากๆ ฉันจะยกแกให้นายราฟมันดูแลแทน”

“บ้าสิ เฮียอย่าพูดถึงไอ้มาทาดอร์หื่นนั่นเลยนะ หนูเกลียดมัน” สิงหกัลยาเบ้ปาก สีหน้ารังเกียจเหมือนคำพูด

นภวินท์หัวเราะลั่น โอบไหล่บางแนบตัว “ยังไงแกก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรกับแก ตัวฉันเองมีเวลาอยู่กับลีเดียแค่เดือนเดียว ฉันต้องทำให้เธอกลับมารักฉันให้ได้ ถ้าฉันทำไม่ได้ฉันกับเขาคงจบกันแค่นี้” เสียงของเขาแผ่วลง ในตอนท้าย

“หนูจะช่วยเฮียเองไม่ต้องกลัวน่า ลีเดียเขาก็มีท่าทีชอบๆเฮียอยู่เหมือนกันนะ” สิงหกัลยาให้กำลังใจ

“นายราฟก็มีท่าทีกับแกเหมือนกันนะ” นภวินท์ตอบกลับ ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นหน้างอง้ำของคนฟัง “ ล้อเล่นน่ายายลิง แกยังไม่เล่าให้ฉันฟังเลย ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

นภวินท์ชวนคุย ระหว่างรอให้คนในบ้านมาเปิดประตูรับ คฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมไมยอมจ้างยามมาเฝ้าประตูก็ไม่รู้ เขามองเข้าไปในตัวบ้านผ่านช่องของประตู ด้วยความหงุดหงิด

“ไม่มีอะไรมากหรอกเฮีย แค่นายราฟมันจะปล้ำหนู” สิงหกัลยาหน้าแดง เล่าเสียงตะกุกตะกัก “หนูเลยแกล้งเป็นลมชักหลอกมัน เพื่อเอาตัวรอด”

“หลอกเขาจนโดนเอาถุงเท้ายัดปากน่ะนั่น ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันอยากเป็นนักเขียนว่ะ จะเอาเรื่องของแกไปเขียนให้คนอื่นเขาอ่าน” นภวินท์ กระเซ้า มันน่าขำมากกว่าน่าสงสาร

สิงหกัลยาหน้างอจัด สะบัดค้อนใส่คนที่กำลังหัวเราะวงใหญ่ “ เฮียอย่ามาหัวเราะเลย ถ้าหนูถูกไอ้หื่นนั่นทำการสำเร็จ เฮียนั่นแหละจะโดนน้าเป๋งด่า ข้อหาดูแลหลานสาวเขาบกพร่อง”

“เฮียเป๋งอาจจะดีใจนะ ที่มีคนรับดูแลแก ทุกวันนี้เขาหนักใจกับการดูแลแก จนไม่มีเวลาหาเมียแล้ว”

นภวินท์นึกถึงน้าชายของสิงหกัลยาขึ้นมา เฮียเป๋งหรือเปรมศักดิ์ดูแลหลานสาวอย่างสิงหกัลยาเหมือนลูกแท้ๆ หลังจากประภารัตน์ พี่สาวของเขาตายไปเมื่อสองปีก่อน ทิ้งเจ้าตัวแสบให้คนเป็นน้าต้องรับผิดชอบ ยังดีที่สิงหกัลยาเรียนจบแล้ว หากยังเป็นเด็กเล็กๆคงวุ่นวายมากกว่านี้

“หนูจะไปอยู่กับพ่อ น้าเป๋งก็ไม่ยอมนี่ ไม่รู้จะเกลียดขี้หน้าพ่อของหนูไปถึงไหน” สิงหกัลยาถอนหายใจแรงๆ

“ฉันไม่เคยรู้จักพ่อแกสักที เสร็จงานนี้ ฉันอาจจะพาแกไปเยี่ยมพ่อแกก็ได้นะ ฉันจะบอกเฮียเป๋งให้” นภวินท์เปิดโอกาสให้

สิงหกัลยาส่ายหน้า “เฮียไปกับหนูไม่ได้หรอกเฮีย ป๋าของหนูเขา...”

“เขาอะไร”

สิงหกัลยาหน้าหมองลงเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอกเฮีย คนมาเปิดประตูให้แล้วไปทำงานให้เสร็จไวไวเหอะ จะได้กลับไปทานข้าวกับลีเดียทัน” หญิงสาวยิ้มกลบเกลื่อน ทำเป็นสนใจการงานขึ้นมา

“มีอะไรก็คุยก็เล่า ให้พี่ชายคนนี้ฟังได้นะยายลิง” นภวินท์ตบบ่าเจ้าตัวยุ่งแรงๆ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในบ้าน

อังตวนเดินทางมาถึงโรงแรม พร้อมด้วยบอดี้การ์ดอีกห้าคน ทั้งหมดถูกส่งมาคุ้มกันลีเดียกับสิงหกัลยา อังตวนกับราฟาเอลและลีเดียประชุมทางไกลกับเฟอร์นันโดผ่านทางอินเทอร์เน็ต  ด้วยระบบ Video Conference

“ลีเดีย ราฟ ป๋าอยากให้ลูกดูแลตัวเองดีๆ อย่าประมาทข้อมูลที่ป๋าเพิ่งได้รับ เกี่ยวกับคดีการตายที่หนูสิงห์ไปเห็นเข้านั้น มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา” เฟอร์นันโดเอ่ยเตือนลูกๆ

“ลีเดียจะระวังตัวให้มากขึ้นค่ะป๋า เมื่อคืนลีเดียประมาทเอง” ลีเดียแตะแผลบนแขนตัวเอง ยิ้มให้บิดาคลายใจ

“อังตวนกับบอดี้การ์ดชุดใหม่ของเรา คงจะดูแลลีเดียได้ เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ลีเดีย แต่เป็นลีโอโนร่า” ราฟาเอลบอก พลางนึกถึงยายตัวแสบขึ้นมา นภวินท์คงดูแลเจ้าหล่อนได้

อังตวนเปิดโน้คบุ๊คให้ผู้เป็นนายทั้งสองดูข้อมูลล่าสุดที่สืบค้นได้ พร้อมกับรายงานให้ฟัง

“นี่คือข้อมูลของผู้ตาย และผู้เกี่ยวข้องกับคดีนี้ ที่น่าสงสัยมากที่สุดคือ การตายของเขาเกี่ยวข้องกับนักการเมืองที่กำลังมาแรงตอนนี้ นาย นิโคไลน์ กอนซาเลซ รองประธานผู้เพาะเลี้ยงวัวกระทิง ที่ผันตัวเองมาเล่นการเมือง เขาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการจัดงานเทศกาล ซาน เฟอร์มิน ครั้งนี้”

ชื่อของนิโคไลน์ทำให้สองพี่น้องมองหน้ากัน เขาคือคนที่นภวินท์กับสิงหกัลยากำลังจะไปสัมภาษณ์ในวันนี้ ลีเดียรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนใหม่ขึ้นมา ไม่ต่างจากราฟาเอลที่รู้สึกห่วงใยสาวยิปซีหลงถิ่นคนนั้น เหตุการณ์เมื่อคืนหากลีเดียไม่ช่วยไว้ สิงหกัลยาคงโดนฆาตรกรฆ่าปิดปากไปแล้ว ชายหนุ่มเริ่มร้อนใจจนอยู่ไม่สุข หากพยายามเก็บอาการสุดฤทธิ์ เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขากำลังรู้สึกพิเศษกับสิงหกัลยา

“แล้วทำไมพวกมันถึงต้องตามปิดปากพยานด้วยคะ ทั้งๆที่ลีโอโนร่าไม่น่าจะทำให้พวกมันเดือดร้อน เธอเป็นชาวต่างชาติเมื่อทำงานเสร็จก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว” ลีเดียไม่เข้าใจ

“เพราะเธอเห็นหน้าคนร้ายยังไงล่ะ มันถึงต้องการปิดปากเธอ ป๋าเชื่อว่าคนที่ลงมือน่าจะเป็นคนสำคัญ พวกมันถึงต้องการปิดปากคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด” เฟอร์นันโดตอบคำถามลูกสาว

สิ่งที่ได้ยินทำให้ ผู้เป็นลูกชายรู้สึกห่วงหญิงสาวมากกว่าเดิม ราฟาเอลไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ของตัวเอง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่ทำไมเขาถึงต้องห่วงใยยายผู้หญิงตัวแสบ ปากจัด มือไวคนนั้นด้วย

“ป๋าไม่อยากให้พวกเราไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เมื่อลีเดียต้องมาทำงานกับคุณนภวินท์ ก็เหมือนเรากระโจนลงมาร่วมด้วย”

“ถ้าพวกมันรู้ว่า สองคนนั้นอยู่ในความดูแลของตระกูลราโดรเปรเรส พวกมันอาจจะไม่กล้าเข้ามายุ่งด้วยก็ได้” ราฟาเอล ออกความเห็น

เขาเชื่อในอิทธิพลของตระกูลของตนเอง ในสเปนใครบ้างไม่รู้จักตระกูลราโดรเปรเรส ตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพล

ทางด้านเศรษกิจและการเมือง หากเฟอร์นันโดพ่อของเขาไม่ชอบแวดวงการเมือง จึงไม่สานต่องานสายนี้จากผู้เป็นปู่ ถึงจะถอยออกมาแต่อิทธิพลของตระกูลยังไม่ได้สูญหายหรือลดทอนความสำคัญลงไปเลย เมื่อนักการเมืองจากพรรคต่างๆ ยังคงต้องการเงินบริจาคสนับสนุนพรรคของตนอยู่

                “เมื่อคืนลีเดียประกาศให้พวกมันรู้ แต่มันไม่ยอมเชื่อ” ลีเดียทำหน้ามุ่ย “ลีเดียบอกว่าลีโอโนร่าเป็น ว่าที่สะใภ้ของตระกูลราโดรเปรเรส พวกมันยังกล้าไล่ยิงเลย”