19

          เกิดอยากกลับคืนสู่ธรรมชาติเหมือนกันหรืออย่างไร หรืออาจเป็นหนึ่งในขบวนการของแก๊งต้มตุ๋น ในหัวกลับให้น้ำหนักไปทางข้อหลังมากกว่า ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าหล่อนจะหัวอ่อนขนาดว่าถูกชักจูงเข้าสมาคมลวงโลกได้

จนถึงช่วงที่พวกนั้นนัดหมายเอาไว้ ธรณ์จึงได้เข้าไปนั่งฟัง ตาก็มองสอดส่ายหาป้าวิราสินีอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบอย่างเดิม เห็นก็แต่พรรณวษาที่เข้าไปรวมกลุ่มอยู่กับคนของที่นี่ด้วย นั่นเลยทำให้ธรณ์เข้าใจได้ในที่สุด ว่าหญิงสาวเพื่อนของไอลดาเป็นหนึ่งในแก๊งลวงโลก

แล้วมองไปยังคนที่ยืนพูดอยู่กลางห้อง พบว่าไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ อย่างที่คาดไว้แต่แรก ‘ท่าน’ ที่ว่า ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าขอบเขตของพระพุทธศาสนา อย่างที่เขารู้มาแล้ว

พรรณวษาไม่ได้สนใจมองใคร เธอฟังคนของอาสอง รวมไปถึงอาสองพูดบรรยายอะไรของท่านไปจนจบ ค่อยเดินตามแถวออกมาที่นอกห้อง

พร้อมกับได้ยินเสียงทักดังจากทางด้านหลัง

          “อ้าวคุณ มาที่นี่เหมือนกันหรือ”

          พอหันไปมองทางคนทักก็นิ่งไป เบือนหน้าหนี ไม่อยากคุยอะไรด้วย ณ ตรงนั้น เพราะมีสายตาของพรรัช ที่มองมายังเธอและธรณ์ด้วยสายตาสนใจและสงสัย ทำให้ต้องผละจากไปก่อน

“คุณครับ คุณคนนั้นน่ะ”

ธรณ์ส่งเสียงเรียกไม่เบานัก ยังคงเดินตามไปเรื่อย ๆ แต่พรรณวษาก็เลือกจะหลบหลีกไปยังอีกทาง เพื่อบดบังสายตาคนอื่น ๆ อันที่จริงเธอเห็นเขาแล้วตั้งแต่ตอนที่อยู่ในห้องแล้ว แต่ไม่ได้ให้ความสนใจอะไร พยายามยืนฟังจนจบ แล้วเดินแถวออกไปด้านนอกตามอย่างคนอื่น ๆ เพื่อกลับเข้าห้องพัก แต่ธรณ์ดันมาเรียกเธอไว้เสียนี่ 

ธรณ์เห็นท่าทีไม่อยากเสวนาด้วยเช่นนั้นก็นึกไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เขาใช่คนตามตอแยคนที่ไหน และพรรณวษาก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขานึกพิศวาสเลยสักนิด อาศัยช่วงชุลมุนเดินตามเธอไปจนทันกันที่ตรงด้านนอก บริเวณนั้นปลอดจากคนอื่น ๆ จึงออกปากทักอีกที

“คนเคยรู้จักกันมาก่อน อย่างน้อยน่าจะทักทายกันบ้างสิเออ นี่อะไร เล่นเดินหนีอย่างเดียวเลย”

เสียงตำหนิติดฉุนเล็กน้อย เพราะไม่เคยได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้มาก่อน มีแต่คนอยากเข้าหาเขา อยากพูดจา คุยอะไรด้วย แต่พรรณวษากลับเดินหนี 

พรรณวษาหันมองด้วยสีหน้าเฉยเมย ถามเสียงไม่ส่ออารมณ์ใด ๆ เลยว่า “มีอะไรหรือคะ”

                ธรณ์มองชุดที่เธอสวม เห็นว่าแบบเดียวกันกับคนของที่นี่ใส่ ก็ยิ่งตอกย้ำความเข้าใจก่อนหน้านี้ ถามจี้ “คุณเป็นหนึ่งในสมาชิกของที่นี่หรือ”

                สบตาเขาตรง ๆ ผุดรอยยิ้มออกมาหน่อยหนึ่ง ตอบอย่างไม่สนใจท่าทีเขา “ฉันมีสิทธิ์ไม่ตอบคุณใช่ไหม”

                ธรณ์มองไปรอบ ๆ ไม่เห็นใครในบริเวณนั้น แต่ก็ยังอุตส่าห์ลดเสียงลงให้ได้ยินแค่สองคน “มีสิ แต่เพราะว่าคุณเป็นเพื่อนด้าหรอกนะ ผมถึงจะบอกอะไรให้รู้เอาไว้ ว่าที่นี่น่ะกำลังจะถูกตรวจสอบ มีคนไปร้องเรียนแล้วหลายคดีด้วย เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ทั้งนั้น”

                พรรณวษาหลุบตาลงมองที่พื้นแวบเดียว เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ถามกลับด้วยระดับเสียงไม่ต่างกัน “พวกเขามีหลักฐานหรือ”

                ธรณ์ขมวดคิ้วนิดเดียว แปลกใจที่พรรณวษาถามกลับแบบนั้น

                “ต้องมีอยู่แล้ว”

เธอมองเขาแบบเดิม แล้วถามออกไปอีกประโยค “แล้วถ้าฉันบอกว่ามาที่นี่เพราะมาเข้าร่วมรับฟังล่ะ”

                “คุณเชื่อด้วยหรือ เรื่องพวกนั้นมันสร้างขึ้นมา...”

                ธรณ์ยังพูดไม่จบดี ว่าเรื่องพวกนั้นมันสร้างขึ้นมาเพื่อใช้หลอกเอาเงินคน พรรัชก็เดินเข้ามาขัดเสียก่อน พร้อมกับอาสองของเธอ

หญิงเจ้าของรีสอร์ตสำรวจธรณ์อีกครั้งอย่างระแวดระวังตัว ถามเสียงเรียบ แววตาแฝงการจับผิดเอาไว้แทบไม่มิด

                “ใครหรือหนูพรรณ”

                “เขามาถามเรื่องเสวนากันครั้งหน้าค่ะ” พรรณวษาปดหน้าตาย ทำเอาธรณ์นึกต่อว่าอยู่ในใจไม่ได้ หน้าซื่อ ๆ บทจะพูดโกหกขึ้นมา คนก็พากันเชื่อเจ้าหล่อนในทันที

                “คุณถามกับท่านได้เลย ฉันไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไรหรอกค่ะ” ว่าจบ พรรณวษาหันไปมองที่ธรณ์ คล้ายกับจะบอกเขาว่าให้ตอบตรงกันกับเธอ

พรรัชมองไปที่เขา ทักกลับเมื่อพอจะจำได้

                “คุณ... ใช่คนที่เพิ่งมาถึงเมื่อบ่าย แล้วก็อยากคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวหรือเปล่าคะ”

                ธรณ์ไม่ยิ้มแล้ว เขาตอบรับจริงจัง เป็นการเป็นงานเลยทีเดียว

“ใช่ครับ ผมเอง”

                “ฉันเรียนท่านให้แล้ว” พรรัชหันไปยิ้มให้อาสองแล้วว่า “สมาชิกใหม่ค่ะท่าน”

                 อาสองมองธรณ์ด้วยแววตาเป็นมิตร ก่อนพูดขึ้น

“คุณรู้ไหมว่าทรัพย์สินเป็นกิเลส”

“ผมคิดแบบนั้นมาตลอด คุณรู้ไหมว่าผมเคยทำพลาด พากิจการของตัวเองตกต่ำจนเกือบล้ม แต่แล้วก็กลับลำพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด หลังจากนั้นนะ พอผมจับธุรกิจตัวไหนไม่มีแล้วคำว่าเจ๊ง มีแต่ทำกำไร จนผมคิดว่ามันก็เท่านี้เอง ไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่าสนใจเลย”

ธรณ์บอกด้วยเสียงเบื่อหน่าย พรรัชฟังเงียบ ๆ ทำทีเป็นมองยังพื้นตรงหน้า แววตาปิดความกระหายอยากเอาไว้แทบไม่มิด ในหัวกำลังคิดถึงตัวเลขหลายหลักที่อีกฝ่ายอยากจะสละมันให้กับกองกิเลสที่อุปโลกน์ขึ้นมา

“คงอิ่มตัวแล้ว”

ธรณ์ทำหน้าเหมือนพบหนทางสู่นิพพาน แล้วทำเสียงคล้อยตามไปกับอาสองว่า “ใช่เลย ผมนึกคำนั้นอยู่พอดี สองสามปีมานี้ผมไม่เคยอยากได้มันอีกเลย บริจาคไปเท่าไรก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ ที่แท้ก็เพราะว่าผมอิ่มตัวแล้วนี่เอง”

“ตามหลักของพระพุทธศาสนา วิธีละกิเลสมีหนทางเดียวเท่านั้นคืออริยมรรค” ชายแก่วัยกว่าที่บวชเรียนแต่เล็กพูดเสียงเนิบ เงียบอึดใจ ค่อยพูดต่อ “นั่นก็คือต้องฝึกตามหลักอริยมรรคที่มีองค์แปดจนสมบูรณ์ จนเกิดวิปัสสนาญาณครบถ้วนทั้งสิบหก จึงจะละกิเลสได้ แต่ก็จะได้แบบที่เป็นไปตามลำดับขั้น ทีละขั้น ๆ เท่านั้น”

อาสองปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อจากนั้น ราวครึ่งนาทีได้ จึงกล่าวเสริม “แต่ที่นี่เรามีหนทางที่เร็วและไวกว่าการฝึกแบบนั้น แล้วก็ยังมีอีกหลากหลายวิธีให้คุณได้ละซึ่งสิ่งที่ได้มา ที่ล้วนแล้วแต่เป็นกิเลส ขัดหนทางสู่นิพพานอย่างที่ใจของคุณต้องการทั้งนั้น”

“ผมตามหาวิธีคิดและคนที่มีแนวคิดแบบนั้นมานานแล้ว ท่านมีจริง ๆ หรือครับ”

พออาสองอ้าปากจะคุยต่อ พรรัชเห็นว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้ว ก็รีบเข้าไปห้ามเอาไว้ก่อน “ไว้เราค่อยคุยกันแบบส่วนตัวอีกครั้งดีไหมคะ”

อาสองยิ้มรับ ไม่ว่าอะไร แล้วถึงได้มีคนของพรรัชเข้ามาเชิญธรณ์กลับไปยังอาคารที่พักของสมาชิก พรรณวษามองละครฉากสั้น ๆ นั้น แล้วก็ได้แต่ขบคิดอยู่ในหัวว่ามันง่ายถึงขนาดนั้นเลยหรือ

จนมีเวลาได้อยู่กับอาสองตามลำพัง จึงตัดสินใจถามท่านไป “อาสองแยกคนที่เชื่อกับคนที่มาจับผิดได้ยังไงกัน”